Geplaatst Zat er al een tijdje aan te denken, en maak er nu toch een topic over aan.
Hoe bekend zijn jullie met jeugdzorg? Hebben jullie er ook zelf ervaringen mee? Misschien werk je wel binnen jeugdzorg?
Ik zelf ben op mijn achtste uit huis geplaatst door jeugdzorg. Mijn vader heeft geen vlekkeloos verleden, en mijn moeder liep alsmaar achter hem aan. Dit veroorzaakte ruzie´s, die er uiteindelijk voor zorgden dat ik mij ging misdragen op school. School heeft toen jeugdzorg ingelicht, met de mededeling dat ik thuis werd mishandeld. (onzin natuurlijk, maar het zijn 9/10 keer geldwolven, die jeugdzorgmedewerkers)
De week erna werd er aangebeld. ´Goedenmiddag, ik ben T. (echte naam liever niet vanwege privacy) en ik kom Naomi ophalen. Wij willen haar graag over 15 min bij de voordeur zien staan´. Ik heb toen een tijdje bij een crisis pleeggezin gewoon in Renkum. Toen er plek was ben ik verhuisd naar Lindenhout in Arnhem. Ik was een vreselijk kind. Sommige mensen konden mij denk ik wel villen. Na daar twee jaar gewoond te hebben, moest ik weg. Ik zou naar een andere leefgroep geplaatst worden. De beste vrienden van mijn vader waren het er niet mee eens. R. heeft ook in instellingen gewerkt, en bood aan mij in huis te nemen. Hij kende mij, en mijn gedrag maar al te goed. Zo gezegd zo gedaan. Ik was net 10 jaar. Ik woonde daar net, en voelde me daar erg veilig. Maar jeugdzorg wilde mij nog niet loslaten. Ze bleven mij ´ondervragen´ over mijn (eigen) ouders. Wat ze tegen me zeggen, hoe ze tegen mij deden. Maar ik ben niet zo makkelijk te manipuleren. Na een tijdje zijn we verhuisd. Naar een enorm huis, omdat ik wel wat ruimte innam.
Ik merkte dat ik anders behandeld werd. Ik ging weekendjes bij mijn moeder slapen, en in die weekeinden ging mijn pleeggezin allemaal leuke dingen doen. Winkelen, uit eten, naar de bioscoop etc. Ondertussen liep ik in de oude vodden van mijn oudere pleegzus. Ik hechtte er zelf niet veel waarde aan op dat moment. Toen ik naar de middelbare school ging begon ik in te zien dat ik anders werd behandeld, en dat het net normaal was. Vriendinnen hadden mobiele telefoons, ik mocht amper een laptop aanraken. Vriendinnen mochten samen naar de stad, ik kreeg amper zakgeld. Dat soort dingen. Ik werd heel oneerlijk behandeld, en hoewel jeugdzorg dit allemaal zag, hebben ze er niets aan gedaan.Ik begon te stelen van klasgenootjes, 1 of 2 euro´s, koekjes, een shirtje. Niet omdat ik het leuk vond, maar omdat ik zo weinig kreeg, dat ik er voor mijn gevoel zelf voor moest zorgen.
School kwam er natuurlijk achter, waar ik ze ook dankbaar voor ben.
Dezelfde dag hebben ze mijn pleeggezin gebeld. Ik durfde gewoon niet meer terug, wat ik uiteindelijk wel heb gedaan. Ik kwam binnen, en ik kreeg gelijk een bord Nasi in mijn gezicht. Ik ben doodsbang naar de badkamer gerend, en probeerde me te verstoppen. R. was sneller, en trok de deur los. Ook een beker hete koffie over mij heen. Toen moest ik ´oprotten´ naar mijn kamer. Ik trok het niet meer, en ben in de nacht stiekem weggegaan. Na dit pleeggezin kwam ik terecht bij een andere instelling, op de veluwe. Daar raakte ik zwaar depressief, en heb wel eens geprobeerd een eind te maken aan mijn leven. Ik had al een jaar geen contact met mijn moeder. Ik liep heel veel weg, bracht mijzelf en anderen in gevaar. Waarom ik wegliep? Niemand gaf toch om me, ik was niets waard. Niemand deed moeite, waarom deed ik dan nog mijn best? Ik kwam na een half jaar op de gesloten groep terecht. Voor meiden die ´gevaarlijk´ waren. Ik heb daar in het begin heel veel ruzie gehad. En heb ook vaak gedacht, waar doe ik het nog voor. Maar na een tijdje kreeg ik een hechte band met mijn mentor, mijn persoonlijke begeleider. Hij heeft mij geleerd dat ik er mag zijn, en dat ik me mag laten horen, dat ik niemand over me heen hoef te laten lopen.
En nu, 7 jaar later, ik ben inmiddels 15, woon ik op mezelf. Mijn OTS (onder toezicht stelling) mag er in december vanaf.
Ik heb jeugdzorg het tegendeel bewezen. Lastige kinderen zijn niet lastig van nature. Ze worden lastig gemaakt door respectloze behandelingen.
Ik weet nu, dat ik er mag zijn, en dat ik het waard ben. En ik laat jeugdzorg nooit meer terugkomen in mijn leven.
(Respect als je dit allemaal hebt gelezen)
. Mocht je ooit nog moeilijk hebben dan hoop ik dat je bij je mentor terug mag komen om even te praten of wat dan ook.
Ze hadden maar twee keer een middagcursusje gehad waar héél basaal en algemeen dingen over opvoeding werden uitgelegd, maar waar niet in werd gegaan op hoe ze nou om moesten gaan met lastige dingen zoals agressie, erge angst, liegen, geen gevaar zien..
