Moderators: NadjaNadja, Essie73, Muiz, Polly, Telpeva, ynskek
Dat vond ik echt vreselijk, want het was een puur platonische vriendschap. Dit had ik trouwens ook al op de middelbare school en het hoger onderwijs, beetje naief misschien, maar ik had vooral vriendschappen met mannen. Af en toe zat er wel eentje bij die meer wilde, terwijl ik mij van geen kwaad bewust was.
). Het is zo gegroeid, mijn ouders kennen hem, mijn vriend kent hem en niemand vindt het erg, gek misschien wel, maar ook dat wordt minder.Dreamybol schreef:Ik ben me in de loop der jaren gaan realiseren dat sommige vriendschappen gemaakt zijn voor bepaalde periodes in mijn leven. Dat ik dus afscheid heb genomen van sommige mensen die ik tot goede vrienden rekende is daardoor nauwelijks meer bitter (in sommige individuele gevallen nog wel, maar goed, dat houd je, denk ik, wel).
Ik kan door die gedachte wat makkelijker met nieuwe mensen omgaan, ik verwacht geen levenslange vriendschapsrelatie, ik heb het fijn zolang het leuk is en als onze wegen om wat voor reden dan ook weer scheiden, dan heb ik toch weer een mooi mens in mijn leven gehad.
Vriendschap kent geen leeftijd, liefde trouwens ook niet.