Overdag ben ik een aardig, behulpzaam en meelevend mens. Maar als de lichtjes uit gaan, de tandjes gepoetst zijn en ieder zich opmaakt voor een welverdiende nachtrust... Dan begint de ellende
Ik beken maar gelijk mijn meest voorkomende (en tevens erg irritante) rituelen:
- 80% van het dekbed is van mij
- Om de benodigde 80% te verkrijgen rol ik mij als rupsje in het dekbed, waardoor manlief gedoemd is met een enkel reepje deken genoegen te nemen
- Er is een vaste routine en daar wordt niet van af geweken. Liggend op mn linkerzij kijk ik nog even op mijn telefoon, tot ik echt te slaperig ben. Dan draai ik op mn rechterkant en wens dan tegen mijn man aan in slaap te vallen. Ligt hij toevallig al te slapen of wil hij andersom liggen: jammer joh
Ik dram, por en duw tot hij in de (door mij) gewenste positie gemanoeuvreerd is 
- Slaap ik eenmaal dan wordt het er niet beter op, ik vloek en scheld in mijn slaap, geef knietjes als ik niet lekker lig of als ik om wil draaien
- Kramp, de vloek van elke nachtrust. Schrik ik wakker van kramp dan weet de hele wijk ervan
Als manlief kramp heeft dan slaap ik dwars door zijn gekerm heen of mompel een aantal scheldwoorden in mijn slaap. Enige vorm van empathie is in ieder geval ver te zoeken
Het is een wonder dat mijn lieve, geduldige mannetje nog naast me wil slapen
Maar ik hoop stiekem dat ik niet de enige ben die 's nachts in een onuitstaanbaar monster veranderd. Dus, biecht maar op, zijn er meer bedterroristjes onder de bokkers?
jij bent wel heel erg een bedterrorist TS! :p
ik verhuis geregeld naar de bank, vooral vanwege t snurken. Oordopjes helpen niet zeg maar
Je haalt me de woorden uit de mond!
