Geplaatst 
Eerst even een vlugge schets van wat er tot nu toe heeft gespeeld.
In 2010 zijn mijn ouders gescheiden en ik ben bij mijn vader blijven wonen. Mijn moeder is hertrouwd en nadat zij is samen gaan wonen hebben ik en mijn zusje(17 jaar oud) ruzie gekregen waardoor er 3 jaar lang nauwelijks contact is geweest. Sinds 4 maanden pakken we dit rustig aan weer op op eigen initiatief en tot nu toe gaat het heel erg goed!
Mijn vader heeft de afgelopen jaren na mama nog best wat vriendinnetjes gehad maar het liep toch steeds weer uit op niets.
Vorig jaar had hij een hele leuke en daar ging het super goed mee tot een half jaar terug en toen was dat ook weer voorbij.
Sinds een maand of 5 heeft mijn vader weer een vriendin. Zij heeft 2 kinderen één van 6 en één van 8 en ze is 9 jaar jonger dan mijn vader.
De eerste keer dat ik haar zag merkte ik dat ze erg moest wennen aan mijn zusje en mij (omdat wij natuurlijk al wat zelfstandiger/volwassener zijn dan haar eigen kinderen). Maar eigenlijk is ze een best leuke vrouw en ik en mn zusje kunnen het goed met haar vinden.
Sinds 3 maanden is er in beeld gekomen dat ze willen gaan samenwonen. - Leuk!!
- was mijn eerste gedachte. Maar sinds een maand ofzo lijkt me dit helemaal niet zo leuk meer. Mijn vader heeft als datum 1 augustus gekozen om over te gaan en wil vanaf september de huur opzeggen van ons huidige huis.Eerst hoopte ik nog dat ze dan hierheen zoude komen , maar zij heeft een koophuis die ze niet kwijt kan omdat ze er verplicht zoveel jaar moet wonen voordat ze er uit kan. Dus enige optie: intrekken bij hun. Mijn vader ziet dit helemaal zitten want hun huis zou groter moeten zijn. Nou echt niet hoor, op papier misschien in vierkante meters maar gevoelsmatig voel ik me opgesloten in een klein huisje. De verhuizing zou trouwens gaan om zo'n 8 km verder op te gaan wonen 1 dorp verder.
Maar ik woon al 19 jaar in dit huis, en ik heb hier alles omheen zitten. Mijn vriendinnen, mijn (verzorg)pony('s) zijn 12 minuten fietsen en naar stage (die hopelijk over een paar weken mijn vaste baan wordt) zit op een half uur fietsen. Vanuit papas vriendin zoude die reistijden verdubbeld worden.
Dus ja het dorp trekt me al niet. En verder zijn het ook problemen die ik de laatste tijd steeds vaker met mijn vader heb. Hij is bijna niet meer thuis en als we ruzie hebben wil hij het niet eens meer met me uitpraten want hij trekt gewoon heel hard de deur dicht.
3 weken geleden bijvoorbeeld.
Het was meivakantie en mijn zusje had een kaartje gekregen om gratis mee te kunnen reizen met iemand in de trein. Ze wilde graag naar onze tante toe gaan en had papa gevraagd om haar te brengen, meneer moest naar het ziekenhuis (voor een uurtje) en had dus de hele dag geen tijd om mijn zusje te brengen. En ik moest dat maar persé doen want ik was lui en had de hele vakantie niets anders gedaan dan in bed gelegen blabla. Nou uiteindelijk mn zusje maar weggebracht (bijna 5 uur voor onderweg geweest maar toen ik er over wilde praten werd de deur dicht getrokken.
Van de week heeft hij bedacht dat hij al onze hoeslakens wel weg kon brengen naar de kringloop zonder ons dit zelf na te laten kijken. Daarbij heeft hij ook 1 van mijn zusjes nieuwste weggedaan terwijl ze 3 maanden zonder zakgeld heeft gezeten om mij die hoeslaken terug te betalen (ik had dat voorgeschoten). Ik ben dus de hele dag een beetje afstandelijk geweest tegenover mijn vader en toen ik zei dat ik vond dat hij op zijn minst een nieuwe voor haar kon kopen en dat ik boos op hem was werd wederom lettelijk de deur dicht getrokken en ging hij weer naar zijn vriendin.
Vandaag was het alweer zo ver.
Papa's vriendin en haar kinderen zoude bij ons komen slapen en ik en mijn zusje hebben aangegeven haar niet bij ons op de slaapkamer te willen omdat ze gewoon vreselijk snurkt en we hebben onze slaap nodig . Daarna is paps vriendin weer boos geworden en nu komt ze dus niet meer want ze wilt niet dat haar dochter zich ongewenst gaat voelen. Terwijl we verdorie ook gewoon een zolder hebben waar ze kan slapen zonder ons wakker te houden met haar gesnurk.
Dus ja nu heb ik echt helemaal geen zin meer. Mijn vader heb ik de afgelopen 3 weken sinds het voorval van wegbrengen naar tante amper meer gesproken en gezien voor mijn gevoel. Ik merk aan mezelf dat ik nog steeds afstandelijk doe omdat ik nog steeds boos ben.
Ik vind het huis niets en ik vind deze ruzies niets, stel ik mij dan aan? Dat ik niet meer wil verhuizen??
Ik weet het gewoon niet meer ik moet de hele avond al huilen omdat ik het zo klote vind de hele situatie. Ik kan er maar met een paar vriendinnen over praten maar niet tegen volwassenen omdat iedereen in mijn omgeving graag roddelt en ik wil niet dat het zo bij de verkeerde komt.
Mijn opa en oma hebben al geprobeerd mijn vader te waarschuwen omdat hij dus ook pas best kort een relatie heeft met haar en als hij straks de huur heeft opgezegt en het wordt niets dan staan we dus op straat. Maar als je dat zegt wordt papa boos en gun je hem geen geluk,zegt hij zelf.
Het erge is ook dat ik dat echt wel weet dat dit niet slim is en ondanks dat iedereen aan me vraagt als ik zeg dat papa gaat samenwonen blijf ik met een nepglimlach zeggen jaa ik vind het super leuk, het zal wel even wennen zijn maarja.. maarja niets maarja ik heb er gewoon helemaal geen zin in. En toch blijf ik ze verdedigen tegen over anderen
Ik weet eigenlijk niet wat ik met dit topic wil bereiken maar respect als je alles gelezen hebt.
En sorry voor mijn slechte manier van grammatica
