Bokt.nl

**Geplaatst**: 17-05-16 07:24

Moeite met uit huis gaan..?

Geplaatst: 17-05-16 07:24

Hoe dichterbij het komt hoe meer ik ga twijfelen.

Rond augustus willen mijn vriend en ik gaan samenwonen, zin in!

Alleen het durven en het echt doen wordt voor mij steeds moeilijker. Onze relatie is super en alles gaat onwijs goed. Daar ligt het niet aan.

Eerst wilde ik graag in Leiden gaan wonen waar ik ook studeer. Maar nu sinds januari 2013 gaat het steeds slechter met mijn vader, elke stap vooruit zijn er twee terug. We hebben inmiddels bijna elke specialist gezien (variërend van oncoloog tot dermatoloog en van neuroloog tot cardioloog) en dat heeft nogal een impact. Het liefst bouw ik een huisje in de tuin en ga ik daar wonen.

Uiteraard begrijpen mijn ouders dat het uit huis gaan er allemaal bij hoort en zij staan er ook volledig achter. Het ligt dus echt aan mij dat ik het niet 'over m'n hart krijg'.

Mijn moeder heeft ons zelfs aangeboden om een jaartje bij ons in huis te wonen zodat we kunnen sparen (hij slaapt nu ook al 4 nachten bij ons, de andere 3 nachten woont en studeert hij in de andere kant van het land. Note; zijn ouders wonen ook in Den Haag). Maar dit wilt hij niet, wat ik begrijp als je al op jezelf woont 3 jaar en dan ineens weer bij ouders in moet trekken.

Dus de eisen zijn bijgesteld, geen Leiden meer maar gewoon mijn geboorteplaats. Hij zou best naar een andere stad willen maar als ik dat niet wil, dan wilt hij ook niet.

Ik ben daarnaast ook enigskind en echt gigantisch close met mijn ouders. Mijn vader slaapt meestal om 20:00 uur al dus mijn mams en ik hebben ons vaste tv kijk schema doordeweeks. :')

Dat ga ik ook zo missen en het lijkt erop dat zij dan plots zo eenzaam is..

Ik wil in pb graag verder ingaan op de gezondheidssituatie van mijn vader, het is me net te privé om het openbaar te gooien, maar jullie kunnen aannemen dat dit echt een hele belangrijke factor is waarom ik het ouderlijk nest niet kan/wil verlaten. Dus mijn inbox staat open.

Ik was benieuwd wat jullie in mijn situatie zouden doen en of er meer bokkers hun verhaal willen delen die ook moeite hadden met het uit huis gaan.

Bedankt.

Laatst bijgewerkt door Anoniem op 17-05-16 07:53, in het totaal 1 keer bewerkt

**Geplaatst**: 17-05-16 07:29

Re: Moeite met uit huis gaan..?

Geplaatst: 17-05-16 07:29

Als je relatie goed is,kan je het samenwonen dan niet een jaartje uitstellen?Anders zit je toch in de stress en dat is geen goede start.

**Geplaatst**: 17-05-16 07:33

Re: Moeite met uit huis gaan..?

Geplaatst: 17-05-16 07:33

Als jij er nog niet klaar voor bent dan moet je het gewoon ook nog niet doen. Anders kun je ook niet optimaal er voor gaan en dat is niet goed voor je relatie.

**Geplaatst**: 17-05-16 07:34

Geplaatst: 17-05-16 07:34

Britta31 schreef:
Als je relatie goed is,kan je het samenwonen dan niet een jaartje uitstellen?Anders zit je toch in de stress en dat is geen goede start.

Uitstellen kán wel, maar ik denk dat ik dan met precies het zelfde zit. Daarbij wel goed om te vermelden, als ik het uiteindelijk niet wil, gaat vriendlief in zn eentje in een studio zitten tot hij een vaste baan heeft. Hij moet nu van sept tm juni stage lopen en afstuderen.

**Geplaatst**: 17-05-16 07:39

Geplaatst: 17-05-16 07:39

Dit is wel een rotsituatie zeg, snap goed dat het zo lastig loslaten is. Maar even van het ergste uitgaande.. zou het niet nog moeilijker worden als je pa er straks eventueel niet meer is? (Als dit niet aan de orde is, dan beschouw je het maar als niet getypt

)Ook dan moet ze uiteindelijk ook zelf haar leven weer op gaan pakken. Misschien juist nu wel gaan, maar bijvoorbeeld twee filmavondjes in de week bij je moeder houden, als vriendlief te sporten is oid? Ik vind het erg goed van je vriend dat hij met je mee denkt voor wat betreft jullie woonplaats.

**Geplaatst**: 17-05-16 07:39

Geplaatst: 17-05-16 07:39

_Dominique schreef:
Britta31 schreef:
Als je relatie goed is,kan je het samenwonen dan niet een jaartje uitstellen?Anders zit je toch in de stress en dat is geen goede start.

Uitstellen kán wel, maar ik denk dat ik dan met precies het zelfde zit. Daarbij wel goed om te vermelden, als ik het uiteindelijk niet wil, gaat vriendlief in zn eentje in een studio zitten tot hij een vaste baan heeft. Hij moet nu van sept tm juni stage lopen en afstuderen.

Is het geen idee om dat te doen en dan gaandeweg steeds meer dagen bij je vriend te zijn? Om het een beetje op te bouwen?

**Geplaatst**: 17-05-16 07:48

Re: Moeite met uit huis gaan..?

Geplaatst: 17-05-16 07:48

Zelf ken ik het probleem niet, ik was de tweede die uit huis ging en toen bleven er nog twee over thuis. Mijn man is hierdoor wel later uit huis gegaan.
Maar hoe je het ook went of keert, uiteindelijk moet je toch een keer op eigen benen gaan staan en dat zal je moeder vast ook wel begrijpen

het begin is moeilijk, maar als je dichtbij woont kan ze vast vaak langskomen of jij bij haar. Ik ben nu al jaren uit huis en zie mn ouders alsnog zo'n drie keer per week

Jullie kunnen misschien af en toe daar eten, of als je een avondje alleen thuis bent bij je moeder gaan zitten? Dan is ze toch niet altijd alleen.

**Geplaatst**: 17-05-16 08:03

Re: Moeite met uit huis gaan..?

Geplaatst: 17-05-16 08:03

Mijn man vond het juist heel erg spannend, waardoor hij ging twijfelen. Ook ging hij naar een dorp verhuizen wat hij niet kende. Achteraf is het zijn beste keuze ooit en wil hij niet anders meer.

Maar idd wat andere al zeggen, stel het gewoon nog een jaartje uit als dat je meer rust geeft. Maar bedenk wel dat de stap om eruit te gaan steeds groter word als het steeds slechter met je vader gaat.

Succes & sterkte met je pap.

**Geplaatst**: 17-05-16 08:11

Geplaatst: 17-05-16 08:11

Ik zou ook eens kijken of het geen optie is dat jouw vriend een appartementje in de buurt huurt. In de praktijk zal je daar waarschijnlijk best vaak zijn, maar op die manier is de stap net wat minder groot dan direct helemaal uit huis. Dan kunnen zowel jij als je ouders eraan wennen dat je straks niet zo vaak meer thuis zal zijn.

**Geplaatst**: 17-05-16 08:20

Geplaatst: 17-05-16 08:20

Ik ken het gevoel wel een beetje! Mijn vader is internationaal chauffeur en is vaak niet thuis. Mijn zus is 5 jaar ouder, dus die was al een tijdje uit huis. Toen mijn vriend en ik heel onverwacht ineens een huis (incl. baan voor mijn vriend) kregen aangeboden waren we eerst heel enthousiast. Maar toen kwam het besef dat mams dan heel de week alleen zit, slik.... -O-

Niet leuk en zou het gezellig keuvelen over van alles en nog wat ontzettend missen. Eerste jaar kwam ik bijna elke avond nog thuis om de paarden te verzorgen, deze zijn alleen nu mee verhuisd dus we bellen nu geregeld even! Het went op den duur wel.

**Geplaatst**: 17-05-16 08:23

Geplaatst: 17-05-16 08:23

Ik ben sinds ruim een half jaar uit huis en wat ik altijd zal onthouden, uit huis kan altijd nog... Niet dat ik het niet naar mijn zin heb maar als ik de mogelijkheid had gehad om thuis te kunnen blijven had ik dat 120% gedaan.

**Geplaatst**: 17-05-16 08:35

Re: Moeite met uit huis gaan..?

Geplaatst: 17-05-16 08:35

Ik kan me hier heel erg in vinden. Ben zelf echt een moederskindje en bang om uit huis te gaan. Mijn vriend woont nu al een paar jaar op zichzelf in Rotterdam en komt eind dit jaar in de buurt stage lopen en dan studeren, het voorstel om samen te wonen is bij ons ook al een paar keer gevallen. Maar ik twijfel nog..

Ik snap dat het lastig Is! Zeker met de situatie van je vader er bij! Ik kan alleen maar zeggen dat als jij echt nog niet klaar ervoor bent je het niet moet doen!

**Geplaatst**: 17-05-16 08:35

Geplaatst: 17-05-16 08:35

Je blijft in de stad waar je ouders wonen dus je kunt toch vaak genoeg langs gaan?

**Geplaatst**: 17-05-16 08:44

Re: Moeite met uit huis gaan..?

Geplaatst: 17-05-16 08:44

Ik herken het helemaal niet, de eerste maand dat ik huurtoeslag kon krijgen zat ik al in mijn eigen huis

Je kan als je wil elke dag bij je ouders langsgaan, toch?

**Geplaatst**: 17-05-16 10:16

Geplaatst: 17-05-16 10:16

Totaal onherkenbaar.

Ook geen seconde nagedacht over het feit dat mijn moeder wel eens eenzaam zou kunnen worden zonder mij (dat was ze ook niet trouwens). Ik zou me daar ook niet te druk om proberen te maken, het is niet je taak als kind om de eenzaamheid van je ouders te verlichten vind ik. Als het echt een issue is zou ik het bespreken, ik neem aan dat je moeder je dan gerust kan stellen.

Verder zou ik gewoon gaan als ik jou was. Je woont in dezelfde stad dus je ouders zijn dichtbij, je kunt zo langsgaan en natuurlijk bellen. Voor alle rituelen die je achterlaat krijg je weer nieuwe terug. Samen met de man van je dromen, wat is er nu mooier dan dat?

**Geplaatst**: 17-05-16 10:19

Re: Moeite met uit huis gaan..?

Geplaatst: 17-05-16 10:19

Ik herken dit eigenlijk ook niet, maar je zou evt. een aantal maanden met je vriend samen kunnen wonen bij je ouders en zo langzaam je eigen ritme ontwikkelen met hém?

**Geplaatst**: 17-05-16 10:22

Geplaatst: 17-05-16 10:22

Ik herken dit heel erg.

Had er ook grote moeite mee als ik er alleen al aan dacht.
Op mijn 18de gebeurde er iets waardoor ik geen keuze had.
En het went.

En als je in de buurt woont, kun je zo vaak heen als je wil en desnoods blijf je er eerst logeren elke nacht.

**Geplaatst**: 17-05-16 10:26

Geplaatst: 17-05-16 10:26

Ken het gevoel maar al te goed.

Ik kocht op mijn 21ste een huis. Harstikke blij. Ruim 7 maanden het huis opgeknapt.
Toen kwam het punt dat het huis af was en ik over zou gaan. -O-

Daar had ik nooit bij stil gestaan. Dat er een punt zou komen waarop ik daadwerkelijk in het huis zou gaan wonen zonder mijn ''gezin'' (broer zus ouders).

Ik had het prima thuis, gezellig. Heeft bij mij een jaar geduurd voordat ik gewend was aan mijn eigen huis. Nu voelt mijn huis als thuis.

je zult de stap toch ooit moeten maken. En als je het goed thuis hebt is er nooit echt een moment/reden om weg te gaan. Als je graag wil samenwonen en het is niet ver van je ouderlijke huis zou ik het gewoon doen.

**Geplaatst**: 17-05-16 10:28

Geplaatst: 17-05-16 10:28

Ik herken dit niet, ik was blij dat ik mijn vleugels uit kon slaan.
Maar ik woonde wel in dezelfde stad als mijn ouders, pas toen ik 22 was ben ik naar een andere stad gegaan om te studeren.

Maar ik kan je geen raad geven.
Vragen die bij mij opkomen zijn: hoe zou het over paar jaar zijn?
En is het uitstel voor grote stap of ben jij misschien iemand die in de buurt van ouders zal blijven wonen.

Is het dat je misschien een zetje nodig hebt of is dat totaal niet aan de orde.

Succes met wat je ook kiest.

**Geplaatst**: 17-05-16 13:09

Geplaatst: 17-05-16 13:09

Wil je mij de situatie van je vader PB'en? Dan kan ik je misschien wat beter advies geven. Toen mijn vader slokdarmkanker had ben ik namelijk weer semi-thuis gaan wonen, ik denk dat ik je twijfel wel begrijp.

**Geplaatst**: 17-05-16 13:54

Geplaatst: 17-05-16 13:54

Heb je eigenlijk al eens gevraagd aan je ouders of ze het zelf wel zo erg vinden dan je zelf denkt?

Ik kon in tegenstelling tot mijn zus heel goed samenleven met mijn ouders en mijn moeder vertelde toen ik nog thuis woonde wel eens dat ze het zo gezellig vond en kwam er wel eens "ik ga echt moeten wennen als jij ook het huis uit bent."
Maar het is nu eenmaal de natuurlijke gang van zaken dat je je vleugels uitslaat

. En uiteindelijk ondanks ik dacht dat mijn moeder misschien last zou hebben van het "lege nest"-syndroom, gaat het prima. Zij is immers ook blij dat ik goed terecht ben gekomen. Mijn zus woont iets dichter en heeft kinderen, dus ze heeft bezigheden genoeg

. En ook ik probeer regelmatig even langs te rijden, plus tegenwoordig met alle social media blijf je al beter van elkaar op de hoogte.

Kan goed zijn dat jouw ouders zich helemaal niet zo eenzaam gaan voelen als jij je voorstelt. Ik kan me wel voorstellen, als je vader medisch niet zo goed gaat, dat je niet aan de andere kant van het land wil gaan wonen. Maar als je in dezelfde stad gaat wonen, moet het al helemaal lukken om regelmatig eens hallo te komen zeggen. Als je vriend misschien een drukbezet man is 's avonds, kan je bv altijd samen met je moeder tv komen kijken ipv thuis alleen te zitten.

**Geplaatst**: 17-05-16 14:02

Re: Moeite met uit huis gaan..?

Geplaatst: 17-05-16 14:02

Ik zat een paar jaar terug in dezelfde situatie als jij. Vader zéér slechte gezondheid en ik nieuwe relatie en ging samenwonen. Ik dacht precies zoals jij...

Ik ga het huis uit, mijn broer was al het huis uit, en mijn mams die voor mijn paps alleen moet zorgen dan... wat zal het worden. En voelde me ook wel schuldig. Maar ook realiseerde ik me ik vlieg uit, heel normaal juist. En zelf besloten ook door de gezondheid van mijn paps, mede omdat ook wij enorm hecht waren met ze alle in het gezin, niet ver uit de buurt te gaan. Ik ben dus gaan zoeken naar iets in dezelfde woonplaats en uiteindelijk gevonden. Ik kwam daardoor ook regelmatig koffie doen bij me paps en aten ook vaak samen met ze alle (mams, paps, broer,nu ex-vriend,ik).

Je zult zelf de keuze moeten maken hier in waar je je goed bij voelt, en ook je partner. Dat is iets wat niemand voor je kan kiezen hoe raar het ook klinkt. Je geeft zelf aan je hebt een hele fijne relatie, niks mis mee en jullie willen graag gaan samenwonen.

Persoonlijk zou ik die gok zelf wel maken. Spreek bv af dat je in het weekend, indien mogelijk, bij je ouders bakje doet dagje in weekend ervoor uit? Er is skype en whatsapp en telefoon om contact te houden.
Wil je echt voor een goed gevoel dichterbij blijven, en je vriend wil dat ook, en je voelt je je daar beter bij zeg ik vooral doen.

**Geplaatst**: 17-05-16 14:32

Re: Moeite met uit huis gaan..?

Geplaatst: 17-05-16 14:32

Heel herkenbaar dit.. mijn moeder is ziek, en ik doe heel veel thuis. Het contact met een van mijn zussen is erg slecht, en de ander doet eigenlijk niet zoveel voor mijn ouders, en dus komt alles op mij aan.

Wij hebben een huis en zijn aan het bouwen, dit jaar kunnen we er in. Daar ben ik ook aan toe, ik kijk er naar uit, maar ik maak me wel zorgen over mijn ouders. Gelukkig komen we dichtbij ze te wonen, maar toch ben ik er niet zovaak als nu. Wij zijn wel veel aan het klussen dus ik ben al minder thuis, maar eigenlijk komt daardoor naar voren dat ik thuis toch ook echt nodig ben.. lastig hoor.

Maar, ik ga gewoon uit huis. Dat is hoe het hoort te gaan, en tegen die tijd zien we wel hoe het loopt.

**Geplaatst**: 17-05-16 14:43

Geplaatst: 17-05-16 14:43

Kun je niet gewoon vlakbij je ouders gaan wonen? Wij wonen samen vlakbij onze ouders, en al mijn vriendinnen en zus wonen ook vlak bij elkaar. Mijn zus is alleenstaande moeder dus voor haar is het makkelijk, en mijn vriendinnen wilden ook voor de gezelligheid en het gemak in de buurt van de ouders wonen, later met kinderen is het ook heel handig haha.

Ik snap jou situatie wel, ik ging ook als laatste het huis uit en liet mijn vader 'alleen' achter. Ik was bang dat hij elke avond alleen zou zitten. Maar juist nu zet hij de bloemetjes buiten, hij is veel meer gaan leven eigenlijk. Veel etentjes thuis en buiten de deur, vraagt vaker familie langs en is toch actiever geworden. Dus wat dat betreft is het alleen maar beter geworden. Jou situatie is anders, maar wellicht vind je moeder het echt minder erg dan je denkt. Kan me voorstellen dat ze tijd alleen waardeert. Spreek gewoon vaste dagen af dat je samen eet. Maar leef je wel je eigen leven. Fijn dat je vriend iig niet moeilijk doet over de woonplaats.

**Geplaatst**: 17-05-16 18:19

Re: Moeite met uit huis gaan..?

Geplaatst: 17-05-16 18:19

Lastige situatie..

Ik lees ook mee, je mag me ook pb'en.. Ik zit namelijk een beetje met hetzelfde.

Ik ben op mijn 19e uit huis gegaan (vriendje,koophuis) na 1 jaar was dat over en kwam ik weer terug thuis.. Ben nu weer zo'n 3,5 jaar terug thuis heerlijk

ik heb nu een nieuwe vriend/verloofde (eind dit jaar trouwen) maar die woont in Turkije. We zijn aan het beslissen wat het wordt Nederland of Turkije. Mijn hart ligt daar, ik heb helemaal niks met Nederland. Maar ik weet dat ik mijn ouders er heel veel pijn mee ga doen, en ik zelf ook met een schuldgevoel zou zitten. En ik zal het natuurlijk ook niet makkelijk krijgen. De andere optie is dat hij hier komt wonen, en dan ga ik eind van dit jaar op mezelf maar dan wel in mijn geboorteplaats waar ik dan totaal geen moeite mee zou hebben.

Nomineer dit bericht ×