Bokt.nl

**Geplaatst door de TopicStarter** : 13-05-16 20:51

Moeilijke relatie-situatie

Geplaatst door de TopicStarter : 13-05-16 20:51

Hallo lezers,

Ik heb een wat lastige situatie waarvan ik zelf even niet meer weet wat ik ermee aan moet. En omdat ik het even van me af wilt schrijven vind ik dit een geschikte plaats om ook gelijk andere meningen te horen.

Nu is het in mijn hoofd wel een zooitje en weet ik niet of er een redelijk verhaal uit kom... Maar ik doe mijn best.

Ik heb bijna 6 jaar een relatie met een lieve, goedaardige jongen. En voor mijn gevoel is het altijd goed gegaan, hadden weinig ruzie en waren het vaak over veel dingen eens. Nu is hij 2 jaar geleden 'vreemd gegaan'. Hij heeft op Tinder gezeten en kwam daar een meisje tegen waar hij een keer mee heeft afgesproken, met kus... Verder is er niks gebeurd, zegt hij, hoe lang hij haar kende hoefde ik echt niet te weten aangezien ik dit al erg genoeg vond. Ik was er achter gekomen doordat ik een keer iets op zijn telefoon aan het opzoeken was en er een appje van dat meisje binnen kwam.. Na mijn vraag wie dat was (had nog nooit haar naam ergens horen vallen in zijn vrienden- of werkgroep) probeerde hij er eerst onderuit te draaien, maar uiteindelijk kwam boven water dat hij op Tinder zat. Tinder, en zijn account had hij direct verwijderd. Echter wilde hij niet opbiechten tegen het meisje dat hij min of meer was vreemd gegaan met haar en dat hij alles met haar op dat moment zou verbreken. Ik heb hem uiteindelijk min of meer gedwongen zijn verhaal te doen, maar omdat er te veel tijd overheen ging heb ik zelf het heft in handen genomen en dat meisje het hele verhaal gestuurd. Toen ik hem nog eens vertelde dat ik het niet wist of ik het zag zitten om nog een relatie met hem te hebben was het kwartje pas gevallen bij hem. Ook zijn ouders durfde hij het niet te vertellen, maar zijn ouders vonden het niet zo'n ramp. Hun jongen was in tranen en ja, je bent nog jong en nieuwsgierig, dus je moet wat he.. Het nadeel was, ik was nog verliefd op hem. Ook al was ik gebroken... Sinds die tijd zijn mijn ogen eigenlijk een klein beetje open gegaan.

Na een poos hebben we weer contact gezocht, veel gepraat erover. En uiteindelijk weer doorgegaan... Tot op de dag van vandaag blijft helaas de achterdocht. Doordat mijn ogen een beetje open zijn gegaan zag ik eigenlijk hoe hij echt was. Waarom we zo weinig ruzie hadden en waarom we het zo vaak met elkaar eens waren. Een eigen mening had hij niet, en bij alles wat hij deed had hij een beloning in woorden of daden nodig. Voordat hij zijn 'trucje' deed moest hij wel eerst het commando krijgen om dit te gaan doen. Bijvoorbeeld de kruiwagen naar de mesthoop brengen, normaal gesproken zie je dat de kruiwagen vol is, dan breng je hem even weg. Hij had het commando(of de vraag) nodig, iedere keer weer, 'wil jij de kruiwagen wegbrengen?' en na afloop wachtte hij bij wijze van op zijn beloning, een schouderklopje, kusje, 'goed zo!'.. (is wel wat overtrokken.. )

Dit begon mij steeds meer op te vallen dat hij voor normale dingen een oproepje nodig had. Als dingen moesten gebeuren, moest het gezegd worden en werd het soms met veel tegenzin (mokken) gedaan.. Ik heb hier meerdere malen, op veel verschillende manieren over gepraat, over ruzie gemaakt, en het stilgezwegen.. Ook viel het mij steeds meer op dat hij geen eigen mening heeft. Als ik vond dat iets rood was, was het volgens hem ook rood was terwijl het overduidelijk groen was. Ook dit heb ik meerdere malen aangegeven op verschillende manieren. Ook heb ik beide dingen al vaak getest op een subtiele manier.. Om te kijken of mijn beeld nu wel echt klopt.. Een hele middag en avond winkelen voor 1 jas voor hem, waarbij hij niet zelf zegt of het hem staat of niet, per se afhankelijk is van mijn mening. Als ik die niet geef wordt er heel veel getranteld en moeilijk gedaan.

Ook bij ruzies/gesprekken moet hij per se te horen krijgen wat er niet goed gaat, al is het alleen een gevoel wat niet lekker zit, hij heeft dingen nodig die hij 'vast' kan pakken. Bijvoorbeeld dat hij een bepaald iets meer of minder zou moeten doen. Ruzies gaan hier overigens niet soepel, want hij wil overal omheen draaien ipv eerlijk over 1 punt te praten.

Nu ben ik tot een punt gekomen voor mezelf, waar ik nu al zeker 6 weken in zit en niet uit kom, dat ik een beetje van hem begin te walgen. Ik ben deze weken erg aan het proberen zo min mogelijk van mijn kant uit te laten komen. Wat blijkbaar altijd anders was. Bijna alle initiatieven kwamen van mijn kant (oa ook kusjes, knuffels ect) en de laatste weken gebeurt dit alles nog nauwelijks. Ik begin steeds meer in te zien dat onze eerdere ruzies en gesprekken geen of heel weinig zin hebben gehad. En dat ik het op zo'n manier niet zie zitten.

Nu heb ik hier thuis al over gepraat, en ik weet dat ik ook naar mijn gevoel moet luisteren. Maar momenteel weet ik niet wat mijn gevoel is.. Hou ik wel van hem? Heb ik het wel bij het juiste eind? Of is het dat we te veel in elkaar verweven zijn geraakt en dat we een soort broer en zus relatie hebben? Ik weet het niet...

En ook, hoe ga ik vertellen dat ik hiermee zit? Want hij heeft redenen nodig waarom het niet lekker gaat, die vraag ga ik sowieso krijgen, dus hoe ga ik het verkondigen, zonder hem te pushen dat hij weer een paar weken zijn best doet waarna hij weer afzwakt? Daarna kunnen we weer het hele riedeltje overnieuw laten beginnen namelijk. Dat zie ik ook niet meer zitten omdat het nu al de zoveelste keer is..

Ik zou graag een reactie vanuit hem willen. Zijn mening. Zijn eigen initiatief in dingen. Mijn klankbord zijn in andere tijden. Hoe het eigenlijk hoort te zijn in mijn ogen.

Een paar dagen geleden vroeg hij wat er aan de hand was. Toen ik nog niet over mijn juiste woorden uit was.. Ik heb verteld dat ik het niet lekker vond gaan. Uiteraard kwam de vraag waarom niet. Ik heb de vraag niet beantwoord, omdat het mijn gevoel is wat zegt dat het niet lekker gaat.. Het zijn geen specifieke dingen.. Dit heb ik hem verteld, en ook dat ik even wat ruimte nodig heb om oa even alles voor mezelf op een rijtje te hebben. Toen is hij met ‘Oke, doei’ de deur uit gelopen. En sinds die tijd niks meer van hem gehoord. Radiostilte.

Ja, dit doet pijn, maar geeft ergens ook meer rust dan voorgaande weken. Ik weet alleen niet hoe ik verder moet hierin. Ergens vind ik dat de eerste reactie nu bij hem vandaan moet komen, hij is tenslotte weg gelopen en heeft niks meer van zich laten horen. Ook om hem de kans te geven eens initiatief te tonen. Ergens vind ik ook dat ik wat zou kunnen laten weten wanneer ik er weer klaar voor zou zijn. Het lastige hiervan vind ik alleen dat als er weer contact komt, je er natuurlijk over moet praten. En dan kom ik automatisch bij mijn eerste punt. Hoe ga ik vertellen hoe het zit, zonder hem een paar weken zijn best te laten doen wat vervolgens toch weer wegvalt?

Ligt het dan aan mij? Hoe laat je iemand zijn eigen mening zeggen? Hoe laat je iemand zijn eigen initiatief tonen? Kan dit nog doorgaan?

Ik zit met zoveel vragen waar eigenlijk niemand anders antwoord op kan geven. Maar mijn verhaal is gedaan.

Sorry voor het ontzettend lange verhaal.
Bedankt voor het lezen, reacties zijn uiteraard welkom. Maar wees lief.

**Geplaatst**: 13-05-16 21:06

Geplaatst: 13-05-16 21:06

Heb je een idee waarom hij zijn eigen mening niet uit? Want ik kan me niet voorstellen dat hij die diep van binnen niet heeft. Hoe zijn zijn ouders? Heeft hij zich altijd goed kunnen uiten thuis? Of is er altijd veel voor hem ingevuld?

**Geplaatst**: 13-05-16 21:07

Geplaatst: 13-05-16 21:07

Hmm ja, lastige situatie.
Allereerst, sterkte met je beslissing.
Al klinkt het een beetje alsof je het al wel weet, maar je weet niet goed hoe je er een punt achter moet zetten.
2x zeg je dat je eigenlijk niet wil aankaarten wat er is, want dan gaat hij maar even zijn best doen, en dan vallen jullie weer terug.
Sommige jongens hebben iemand nodig die hun de hele dag bij de hand mee neemt, en ze stap voor stap verteld wat ze moeten doen, en vervolgens willen ze daar graag voor geprezen worden.
Ik vermoed dat dit ontstaat door de relatie met hun moeder, vermoedelijk is het vroeger zo gegaan.
Je kan veel tijd en moeite erin steken om het te veranderen, in de hoop dat dat lukt, je kan er vrede mee hebben en het zo laten, of je kan er een punt achter zetten en verder gaan met je eigen leven en iemand tegenkomen die je echt helemaal gelukkig maakt.
Ik heb een ex zoals jouw vriend. Maar wat ben ik blij met mijn huidige vriend die zijn mening laat weten en niet bang is die te verdedigen of in discussie te gaan. Maar hij durft gelukkig ook toe te geven wanneer hij ongelijk heeft.
Ik wens je succes met je keuze, het is sowieso niet makkelijk!

**Geplaatst**: 13-05-16 21:09

Geplaatst: 13-05-16 21:09

Ik lees voornamelijk: hij, hij, hij.
Je lijkt jezelf volledig aan te passen aan deze jongen en op verschillende benaderingswijze hem weer aan jouw eisen te laten voldoen.
Deze jongen is blijkbaar niet opgevoed met voldoende eigen mening. Dit heeft hij nu niet en zo te lezen zal hij dit ook nooit ontwikkelen.

Dit is niet erg, maar dit is blijkbaar niet hetgeen wat jij nodig vind een relatie.
Je vind het lastig dat je niet specifiek kan zijn, maar hoeveel specifieker wil je het hebben?
Je hoeft je niet te verantwoorden waarom iets niet meer werkt, laat je gevoel spreken ipv wat 'hoort'.
Sluit het netjes af en ga dóór. Volgens mij heeft hij al heel veel geluk gehad met iemand die hem probeerde verder te helpen, maar jullie blijven niet op dezelfde golf lengte.
Hier hoef je je ook niet schuldig over te voelen, want daar kun je niks aan doen.

**Geplaatst**: 13-05-16 21:33

Geplaatst: 13-05-16 21:33

Schijnbaar zitten jullie niet hetzelfde in elkaar en ik vind het haast knap dat je het al zo lang volhoudt samen.
Toch zou ik de bal nu niet bij hem leggen. Jij hebt aangegeven tijd nodig te hebben en hij kan moeilijk raden hoeveel tijd dat is. Het lijkt erop dat hij nu jouw verzoek tot ruimte en tijd respecteert en afstand heeft genomen tot je alles wat meer op een rijtje hebt. Het is nu aan jou om aan te geven wanneer je weer ruimte voor hem hebt, lijkt me.

**Geplaatst**: 13-05-16 21:43

Re: Moeilijke relatie-situatie

Geplaatst: 13-05-16 21:43

Als reactie "OK, doei"
Lekker onverschillig ... Zou in principe je laatste schopje over je drempel die je beschrijft kunnen zijn..

**Geplaatst**: 13-05-16 21:55

Geplaatst: 13-05-16 21:55

Ik moest gelijk hieraan denken, vanaf 7.25

Het kan me wel voorstellen dat je wantrouwend blijft na wat hij heeft gedaan.

**Geplaatst**: 14-05-16 07:56

Re: Moeilijke relatie-situatie

Geplaatst: 14-05-16 07:56

Het enige wat het moeilijk maakt voor jou is denk ik dat je deze relatie al 6 jaar hebt.
Verder lijkt het me duidelijk dat dit over is.
Dat zou ik hem zo snel mogelijk laten weten zodat ieder verder kan met zijn leven

**Geplaatst**: 14-05-16 08:18

Geplaatst: 14-05-16 08:18

Ik zou er mee stoppen, hij is zoals hij is.
Jij wil hem eigenlijk veranderen,maar dat zit er niet in denk ik zo.
6 jaar is een lange tijd,maar kies voor jezelf en zet er een punt achter :(:)

**Geplaatst**: 14-05-16 08:20

Re: Moeilijke relatie-situatie

Geplaatst: 14-05-16 08:20

In mijn ervaring kun je niet meer terug als je van je partner bent gaan walgen. Kwel jezelf niet langer met iemand die niet bij je past. Het is verloren tijd

**Geplaatst**: 14-05-16 08:34

Re: Moeilijke relatie-situatie

Geplaatst: 14-05-16 08:34

de reden dat het niet goed gaat/voelt is volgens mij heel simpel... je houdt niet meer van hem als een partner ... daar hoef je weinig specifiek aan toe te voegen en is ook weinig concrete actie wat je daar nog aan kan veranderen.

**Geplaatst**: 14-05-16 09:00

Geplaatst: 14-05-16 09:00

Heb het idee dat als jij niks doet, hij ook niks zal gaan doen.
Het is de vraag of jij met iemand die zo in elkaar steekt een relatie wil.

Mijn ex is mijn beste vriend, we kennen elkaar heel erg goed, als er iets is ga ik naar hem toe.
Maar een relatie zit er niet in, we kunnen geen van beiden ons zelf zijn.

**Geplaatst**: 14-05-16 10:32

Re: Moeilijke relatie-situatie

Geplaatst: 14-05-16 10:32

Misschien is hij gewoon zo en tsja dan is het take it or leave it. Je kan iemand anders niet veranderen hoogstens jezelf. Of je legt je erbij neer dat het een volgzaam type is die aansturing nodig heeft of je zet etr een punt achter en komt later iemand tegen die wel het karakter heeft waar jij mee oud denkt te worden. Dat is helemaal niet erg. In 6 jaar kan een heleboel veranderen zeker als je nog zo jong bent. Je karakter vormt zich met de jaren en ervaringen.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 14-05-16 11:47

Geplaatst door de TopicStarter : 14-05-16 11:47

Heel erg bedankt voor jullie reacties.

Waarom hij zijn mening niet uit weet ik niet. Ik kan zelf ook niet geloven dat hij die niet heeft, daarom heb ik het ook meerdere keren aangegeven dat ik het fijn vind als hij die uit. Misschien dat hij dit niet durft? Zijn ouders zijn erg zorgzaam en denken ook erg voor hem. Bij hem thuis wordt er altijd voor hem gezorgd op verschillende fronten door zijn moeder vooral. Wel denk ik dat mede daardoor ook er inderdaad veel voor hem ingevuld werd. Een voorbeeld die ik kan noemen die ik zelf heb meegemaakt was toen hij zijn eerste eigen autootje kon gaan kopen. Zijn vader had al min of meer gekozen wat voor merk hij zou nemen, welke prijs en welke leeftijd. Oké natuurlijk, je vader heeft al meerdere auto's gekocht in zijn leven. Maar dat je dan akkoord gaat met dat je vader in jouw portemonnee zit? Dat je vader jouw geld gaat uitgeven wat je nog niet eens hebt?

Of hij zich vroeger goed heeft kunnen uiten kan ik niet veel over zeggen. Nu weet ik wel dat hij een iets andere jeugd heeft gehad dan dat ik me voor kan stellen. Laat ik het zo zeggen, het was bij mij het eerste 'geval' waarbij ik heb gehoord dat een klein kind niet wilde buitenspelen... Hij heeft altijd op de bank gezeten en tv gekeken. Des te ouder hij werd des te meer dit naar zijn kamer is verhuisd. Hij zit eigenlijk bijna altijd boven op zijn kamer.

Het enige waarin ik weet dat hij opeens wel zijn mening uit is dat ik actief opzoek ben(of was) naar huisjes. Hier was hij duidelijk op tegen. Niet zozeer dat de huizen die ik zag we niet konden betalen, maar gewoon omdat hij het niet wilde. Verantwoording hiervoor kon hij niet afleggen. Maar dit heeft natuurlijk ook weer meegeholpen aan mijn gevoel.

Ik vind het erg fijn om te lezen dat jullie eigenlijk mijn gevoel bevestigen. Ik was bang dat ik al die tijd teveel over hem heen zou hebben gewalst waardoor hij zich niet durfde of kon uiten. Maar ik zie nu ook in dat het niet zo is.

Wel blijf ik het lastig vinden om dit te gaan vertellen. Zal het natuurlijk altijd blijven ook... Maar eigenlijk heb ik iemand nodig die nu zegt van: dit ga je doen, op deze manier. Dat gaat natuurlijk niet. Maar hoe ik dit ga verwoorden tegen hem ben ik nog niet over uit.. Hier moet ik nog even over nadenken, misschien krijg ik het nooit uitgedacht, maar schieten de woorden er dalijk vanzelf uit.

Ik neem voor mezelf nog even de tijd om hier over na te denken zodat ik het voor mezelf iets duidelijker heb. En aangezien het de laatste dagen toch radiostilte is, heb ik hier mooi de tijd voor.

**Geplaatst**: 14-05-16 11:53

Re: Moeilijke relatie-situatie

Geplaatst: 14-05-16 11:53

Jullie zijn nog zo jong en wat ik al zei, er kan in 6 jaar zo vreselijk veel veranderen ook in karakter. En wat je nu zegt, hij was altijd al een rustige jongen die op zijn kamer zat. Jongens zijn ook vaak wat later volwassen. Je zegt ook al dat je bezig was met huisjes bekijken. Daar is hij nog niet aan toe en goed dat hij dit heeft aangegeven.

Jij bent de enige (of jullie 2) zijn de enige die kunnen beslissen of je er mee doorgaat of niet, niet bokt. Ik ga hem dan ook niet veroordelen en jou ook niet. Jullie interesses en karakters kunnen in dit geval gewoon uit elkaar gegroeid zijn. Dat komt voor. Is niet erg, geen ramp, maar wel een (soms vervelend) leerproces die erbij hoort in het leven.

**Geplaatst**: 14-05-16 12:06

Geplaatst: 14-05-16 12:06

Veel sterkte er mee.
Wat zelf beetje apart vind is dat je in 6 jaar nooit probleem is geweest dat je vriend niet zo sterk zijn menig uit.
Eigenlijk denk ik ook dat niet echte probleem is.

Ik denk dat eerder het probleem is dat je heel moeilijk vindt dat je vriend vreemd is gegaan en dit is echt een probleem voor jou.
Voor jou de reden om zo op onderzoek te gaan naar de slechte kanten van je vriend wat je als excuus wilt gebruiken.....?

En waar gaat uiteindelijk om, een kus? Een kus hoeft niks betekenen, of ben je zelf erg bang en onzeker over dat je vriend voor een ander zal kiezen? Misschien goed om met je vriend hier over te praten en te vertellen wat dit met jouw doet en dat hij jou hier meer erg veel pijn heeft gedaan

**Geplaatst**: 14-05-16 14:11

Re: Moeilijke relatie-situatie

Geplaatst: 14-05-16 14:11

Ik stel mezelf altijd de vraag ; kan en ga ik met deze jongen oud worden en is hij degene met wie ik kinderen wil en met wie ik wil gaan trouwen.

Mij inziens heb je een relatie samen om oud met elkaar te worden en als dat je op dit moment benauwd en je het totaal niet ziet zitten zou ik ermee stoppen.
Als ik je verhaal lees krijg ik de indruk dat je diep vanbinnen al een keuze hebt gemaakt.
Het blijft moeilijk, je hebt toch lief en leed met elkaar gedeeld maar wanneer jij met zulke twijfels rondloopt is het niet eerlijk naar jezelf toe maar ook niet naar hem.

Sterkte met je keuze!

**Geplaatst**: 14-05-16 14:50

Geplaatst: 14-05-16 14:50

Ik ben ook geweest zoals jouw vriend. Vanuit mijn thuissituatie altijd geholpen en mezelf weggecijferd. Zo hard weggecijferd dat ik mezelf niet eens gunde om een mening te vormen over iets, want die zou maar eens iemand tegen de borst kunnen stoten, en ik wilde vooral niemand tot last zijn. Dus ik had ook écht geen mening.
Ondertussen ben ik middels therapie aan het leren dat ik er ook mag zijn, ook als ik een andere mening zou hebben dan iemand anders. En dat ik dus ook gewoon een mening mag vormen.
Want die heb ik natuurlijk wel, diep vanbinnen, maar ik stond het nooit toe om naar buiten te komen.

Dit maar even om een idee te geven waar zo'n gedrag vandaan kan komen. Ik weet natuurlijk niet of het bij jouw vriend ook zo is. En in dit proces van dit te leren, heb ik zelf mijn relatie verbroken. Ik had echt de vrijheid nodig om te gaan ontdekken wie ik ben en wat ik nu eigenlijk wil. Dat had ik zo veel jaren weggestopt dat ik het gewoon niet meer wist. Dus misschien dat het voor jouw vriend ook niet zo slecht is om even single te zijn, kan hij ook alles op een rijtje zetten..
Opnieuw: dit gaat over mij en ik weet helemaal niet of dit op jullie ook van toepassing is, maar ik vond het wel herkenbaar en wilde dit graag even delen.

**Geplaatst**: 14-05-16 16:54

Geplaatst: 14-05-16 16:54

Mijn ex was precies zo'n jongen als jij nu omschrijft en voor mij is dat de reden geweest om er een punt achter te zetten. Ik voelde me meer de moeder van mijn ex dan zijn vriendin en dat is niet gezond in een relatie.

Ik denk dat jij heel goed weet wat je wilt. Sterkte de komende tijd. Het zal niet makkelijk zijn, maar na een tijdje zal je erg opgelucht zijn denk ik.

@Tobbes: Ik zou ook not amused zijn als mijn vriend op Tinder zou zitten, met een meisje afspreekt en haar kust. Dan kun je zeggen 'het is maar een kus', maar ik vind dat je al niet op Tinder hoort te gaan als je een relatie hebt.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 14-05-16 18:13

Geplaatst door de TopicStarter : 14-05-16 18:13

Weer bedankt voor de reacties.

Natuurlijk zit ik er nog mee dat hij toen vreemd is gegaan. Dat zal altijd blijven wringen. De stap dat hij op tinder is gaan zitten vind ik al te ver. Je hebt een relatie, dan ga je niet daten of op een date-site zitten. Als je een relatie aan gaat met de ander ben je trouw naar elkaar. Dat is mijn visie. We hebben nu wel 6 jaar een relatie. maar die begon toen wij 16 waren. Nu zijn we 21/22 en in die tussentijd zijn we als het goed is allebei opgegroeid. Het is natuurlijk mogelijk dat we uit elkaar zijn gegroeid in die tussentijd en dat het nu gewoon niet meer lekker bij elkaar past. Omdat ik 2 jaar terug een klap in mijn gezicht heb gekregen door het vreemd gaan, zijn mijn ogen eigenlijk open gegaan en ben ik wel beter op gaan letten. Maar mede door het opgroeien en de klap zie je steeds meer. En als het telkens het zelfde verhaal is, al 2 jaar lang, wat niet goed gaat... knapt uiteindelijk het elastiekje. En ik denk dat dit gebeurd is.

Ik snap wat je bedoeld Lidewijke, ik heb zelf alleen geen idee of hij ook zo zou zijn. Zou goed kunnen natuurlijk, maar hij komt bij mij over alsof hij het wel lekker makkelijk vind om op anderen hun mening mee te varen ect. Ik heb zelf ook een zus die zichzelf helemaal weggecijferd heeft oa tegenover haar vriend destijds. Die heeft hele diepe dalen moeten zien wilde ze de persoon worden die ze nu is. Ze heeft op momenten nog steeds geen eigen mening, die moet je eruit trekken soms. Maar daar bedoel ik mee te zeggen dat ik wel enigszins kan zeggen dat ik niet zomaar over hem heen zou walsen. Dat meningen trekken ben ik een klein beetje gewend. Niet dat ik het nu goed ga zitten praten hoor!

Inderdaad het gevoel van moeder zijn komt bij mij de laatste tijd ook op zetten..

Nu het volgende dilemma weer, al weet ik wel al wat ik ga doen. Maar het kwartje is bij hem dan niet gevallen ofzo? In een groepsapp(mijn oude klasgenootjes) is er afgesproken om vanavond bij iemand thuis wat te drinken en naar het songfestival te gaan kijken. Ik had me al aangemeld, hij zit ook in die groep, alleen hij moet werken tot vanavond. Stuurt hij vervolgens dat als het niet te laat wordt op zijn werk dat hij ook nog even langs komt...

Volgens mij begrijpt hij het niet.. Ik had gevraagd om een beetje ruimte omdat ik het niet lekker vond gaan. Vervolgens is er al een aantal dagen radiostilte, dat kan ik dan wel begrijpen. Veel ruimte... ( Aan de andere kant, hij kan ook nieuwsgierig zijn of zich zorgen maken waarom ik het niet goed vind gaan en erover willen praten... ) En vervolgens wel in een groep ook gewoon langs komen en mooi weer gaan spelen?

Heeft hij het dan echt niet door? Of heeft hij geen respect voor mijn ruimte?

Let wel, ik heb mijn oplossing al gereed dus echt een dilemma is het niet meer. Meer om te melden hoe scheef dit is...

**Geplaatst**: 14-05-16 18:21

Re: Moeilijke relatie-situatie

Geplaatst: 14-05-16 18:21

Tsja ik denk niet dat hij erover nadenkt om vanavond ook naar zijn vrienden te gaan na zijn werk om jou te pesten, maar misschien is het wel handig hem voor die tijd te spreken om dingen op te helderen zodat jullie straks niet in een awkward situatie komen

**Geplaatst door de TopicStarter** : 14-05-16 18:25

Re: Moeilijke relatie-situatie

Geplaatst door de TopicStarter : 14-05-16 18:25

Ja daarom.. Hun weten ook nog helemaal niet hoe het zit tussen ons. En ik heb nu ook geen zin om daar gelijk mee op tafel te komen.. Dus degene die het organiseert heb ik even in vogelvlucht verteld hoe het zit en ik heb me even afgemeld.

Ik vind het toch netter als we eerst samen even een goed gesprek hebben en dat alles duidelijk is dan dat je dalijk in een groep zit en het moet opeens op tafel komen.

**Geplaatst**: 14-05-16 18:28

Geplaatst: 14-05-16 18:28

Ik vind dat helemaal niet raar dat hij ook komt na zijn werk. t is toch bij (gezamenlijke) vrienden?
Wees gewoon duidelijk, mensen kunnen geen gedachten lezen hoor.
Nee dat kwartje valt niet als jij niet duidelijk bent.

**Geplaatst**: 14-05-16 19:00

Re: Moeilijke relatie-situatie

Geplaatst: 14-05-16 19:00

Het zou natuurlijk ook kunnen dat hij jou 'adempauze' helemaal niet zo erg vind. Misschien is hij er zelf ook een beetje klaar mee. Je geeft aan dat je hem de afgelopen tijd wat 'getest' hebt om hem zijn mening te laten geven, en om te kijken hoe hij met dingen omgaat. Je kan mij niet wijsmaken dat hij dat niet gemerkt heeft. (Dan zou hij wel heel meningloos zijn..) Hij was ook degene die vroeg wat er met je aan de hand was, dus hij heeft wel degelijk wat aan je gemerkt. Misschien is hij er ook klaar mee, vind hij het ook wel prima zo.

In ieder geval, ik denk dat jij ts, je beslissing al wel gemaakt hebt. Dit gaat niet veranderen. En dat weet je zelf ook.

Ik zal me als ik jou was dan ook helemaal niet druk maken over hoe je het zeggen moet, welke reden je geven moet. Dat ben je niet verplicht. Natuurlijk is het netjes om uit te leggen wat het probleem is, maar meer dan een verkorte samenvatting van wat je in de openingspost verteld is niet nodig.

Ik denk in ieder geval wel dat het voor jullie beide goed is om actie te gaan ondernemen.

**Geplaatst**: 14-05-16 19:15

Re: Moeilijke relatie-situatie

Geplaatst: 14-05-16 19:15

Ik vind ten eerste niet dat de bal nu bij hem ligt 'omdat hij weg gelopen is'. Hij is weg gelopen omdat jij aangaf rust en ruimte te willen hebben, jij zal dus ook weer moeten aangeven wanneer daar weer een einde aan komt. Hij geeft je nu netjes die rust en ruimte.
Ten tweede vind ik het terecht dat hij ook wil komen vanavond, het zijn kennelijk gezamenlijke vrienden, waarom is hij dan degene die weg moet blijven?

Ik zou eens zorgen dat er duidelijkheid komt. Jij verwacht dingen van hem waaraan hij niet kan voldoen, want je hebt het niet uitgesproken.

Nomineer dit bericht ×