Geplaatst Rond januari dit jaar hebben mijn vriend en ik de trouwplannen wat serieuzer opgepakt; we wilden dit jaar of volgend jaar graag gaan trouwen.
Diezelfde week kwam de broer van mijn vriend met de mededeling dat hij ging trouwen in juni dit jaar. Op het moment dat wij aan mijn schoonouders vertelden dat we ook wilden trouwen, werd er hard geroepen dat dat niet in 2016 kon ivm de bekostiging van het cadeau (ze willen een geldbedrag geven en twee geldbedragen werd teveel). Op dat moment had ik daar niet zo'n moeite mee, wij waren nog druk bezig met sparen voor onze trouwerij.
Het onderwerp kinderen werd een veelbesproken onderwerp tussen mij en m'n vriend. Ik wil graag voor mijn 30e moeder worden (ben nu 28,5). We zijn er uit gekomen dat we deze zomer (juni/juli ergens) de laatste strip nemen en dan gaan proberen. Dit is iets dat alleen wij besproken hebben.
Met in het achterhoofd dat we aan kinderen willen beginnen, begonnen we na te denken over de administratieve dingen die komen kijken rondom het krijgen van een kind als de ouders niet getrouwd zijn. We wilden dan op een gratis dag naar het gemeentehuis gaan, zodat het op papier was geregeld. De bruiloft zelf zouden we dan volgend jaar willen geven. Puur zodat er dingen op papier zouden staan voor de kleine, mocht het ons gegund zijn.
Aan mijn ouders hebben we verteld dat we op papier wilden gaan trouwen dit jaar, zodat dingen geregeld waren. We hebben hierbij verteld dat het ging om zaken zoals het huis, wie erft wat etc. Ons plan om aan kinderen te beginnen hebben we hierin niet genoemd (dit weet niemand nog). Tijdens dit gesprek benoemde mijn vader dat hij vond dat die twee dingen juist bij elkaar hoorden: elkaar het ja-woord geven en een bruiloft. Hij staat achter ons, welke keuze we ook maken, maar het heeft me wel aan het denken gezet.
Afgelopen week kwam mijn vader terug op dit gesprek, en werd emotioneel. Hij is echt blij voor ons, en dat zijn dochter graag trouwen is bijzonder voor hem.
Door dit gesprek ben ik enorm gaan twijfelen over onze 'volgorde':
- als we eerst gaan trouwen wil ik dat graag op redelijk korte termijn doen, het liefst dit jaar. Mijn vriend is hier niet zo happig op en dat kan ik me goed voorstellen. Ook mede door wat zijn ouders hebben gezegd.
- eerst stoppen met de pil. In het meest ideale geval raak ik snel zwanger. Ik weet zeker dat mijn ouders het geweldig zullen vinden. Maar ontneem je jezelf niet bijzondere momenten tijdens de daaropvolgende bruiloft? Tuurlijk geeft m'n vader mij dan weg, maar de verbintenis met mijn vriend is er dan immers al door een baby? (mocht alles goed gaan natuurlijk). Ik wil mijn vader en mijzelf die bijzondere momenten niet ontnemen.
Het is een heel verhaal geworden, maar waar het denk ik op neer komt: wordt een bruiloft 'minder' als je al kinderen hebt? Is het bijzondere moment nog wel zo bijzonder omdat je al een verbintenis hebt?
Ik ben benieuwd naar de ervaringen van andere bokkers
Misschien moet ik dat wat leren loslaten 
), wat de rest van de wereld er van vind of wat hun uitkomt qua cadeautjes...Dat is de rest van de wereld zijn probleem.
wij zijn eerst naar stadhuis geweest met enkel mijn schoonouders, broers en zussen van manlief,mijn getuige en natuurlijk de kinderen (ik heb geen ouders meer die er bij konden wezen). Daarna naar de kerk voor de inzegening waar dan wel redelijk veel mensen aanwezig waren, en vervolgens met de naaste familie, getuige en handjevol echt goede vrienden nog ergens wat gegeten (diner gekregen van schoonouders). Mijn jurk was dezelfde als waar mijn schoonzus ongetrouwd is en het pak van mijn man was geen speciaal trouwpak wat hij maar één keertje aankon, maar gewoon zijn nette pak. Niks groots en duurs en bruiloften van over de duizenden euro's. Gewoon een topdag met elkaar en de mensen die ons écht dierbaar zijn.
