Bokt.nl

**Geplaatst door de TopicStarter** : 18-03-16 01:46

Wie rouwt er met mij mee? Taboe doorbreken!

Geplaatst door de TopicStarter : 18-03-16 01:46

4 maanden is het al geleden, 4 maanden dat ik met mijzelf geen blijf weet, dat ik niet weet wat aan te vangen met al dat verdriet.

18/12/2015 de dag dat mijn 56-jarige mama de korte strijd tegen kanker op gaf, de dag dat mijn hele leven veranderde.

Maar guess what? Het leven van andere mensen verandert niet, de wereld draait door aan een rottempo dat ik niet meer kan volgen. In alles wat ik doe is er een muurtje dat ik eerst moet opzij zetten 'hoe zou mama dit doen/vinden', elke stap in mijn leven wordt achtervolgd door vreselijke gedachten. Soms sta ik ineens vanuit het niets met tranen in mijn ogen.
Ja ik heb het moeilijk, en ben het beu om dat te verstoppen!

Elke dag (soms wel elk uur), vraagt er iemand: hoe gaat het met je? Braaf antwoord ik: Ik heb goede en slechte momenten, maar ik denk: ROT OP, natuurlijk gaat het niet met mij!

En als ik dan eerlijk uitleg hoe slecht het gaat, dan krijg ik rare antwoorden: maar met je grootmoeder voelde je je toch niet ZO slecht (alsof een mama hetzelfde is als een oma...), of: maar ik had dat niet zo erg hoor toen mijn tante overleed (alsof een mama hetzelfde is als een tante...)

Dus bokkers, wie wilt er mee rouwen, rouwgedachten delen, moeilijke momenten delen, grappige momenten delen, annecdotes delen? Zodat we allemaal op onze eigen manier kunnen rouwen en verwerken.

**Geplaatst**: 18-03-16 01:53

Re: Wie rouwt er met mij mee? Taboe doorbreken!

Geplaatst: 18-03-16 01:53

Ik heb sinds November een groots verdriet, al is dat "alleen maar" liefdesverdriet en herken me vooral in jouw antwoord op de vraag hoe het met je gaat. Heel veel sterkte, Seltje! Ik weet niet wat ik tegen je kan zeggen, behalve dat.

**Geplaatst**: 18-03-16 02:04

Geplaatst: 18-03-16 02:04

Heel herkenbaar. Maar de mensen die zo reageren zijn misschien niet de juiste mensen om het er dan mee over te hebben. Heb je iemand met wie je er wel goed over kan praten? Probeer het los te laten hoe die anderen reageren, dit kost je energie en je gaat het toch niet veranderen dat ze begrijpen dat je moeder verliezen voor jou toch echt een wezenlijk verschil is als bij een tante. Als iemand vraagt hoe het met je is is op zich niets mis mee, jij beslist op dat moment wat je ermee wil. En of je je gevoel wel of niet kwijt wil aan diegene. Maar als ze wisten dat het niet ging dan vroegen ze het ook niet. Zeg gewoon wat je voelt. Het is niet gek om dat uit te spreken. Je omgeving vraagt het niet voor niets ga ik vanuit. En als je geen zin hebt erover te praten dan kun je dat aangeven. Maar ik zeg het nu zo simpel, zo simpel is het niet, dat weet ik. Mijn moeder is ook erg ziek en word niet mee beter. Je moeder is je voorbeeld, degene bij wie je je geborgen voelt en je klankbord. Om diegene te verliezen is heel moeilijk en ik weet (nog) niet hoe dat voelt maar de gedachte alleen al voelt nu al verschrikkelijk. Ik kan niet weten hoe jij je voelt. Maar kan me er wel wat bij voorstellen. Sterkte met je verlies. Ik wil je 1ding mee geven en dat is doe wat goed voor je voelt.

**Geplaatst**: 18-03-16 02:09

Geplaatst: 18-03-16 02:09

Het duurt soms lang, om verdriet te verwerken, en zo te horen ben jij nu op punt gekomen om echt verdriet te hebben en dit te tonen, dus verdriet verwerken en dan na verdrier een glimlach op je gezicht te krijgen als je aan je moeder denkt, alle mooie herrineringen, en de positiviteit, die jou leven nog steeds elke dag heeft, je moeder leeft verder in jou leven, ook al is ze lichamelijk er niet meer, geestelijk wel! En daar kan je heel veel steun op positieve manier van hebben.

Tis altijd moeilijk om een belangrijk geliefd persoon te moeten missen in je leven. Is er niemand waarmee je je verdriet kan delen, je even kwetsbaar kan Opstellen? even lekker je verdriet kan tonen, en even goed intens huilen, bij een persoon waar je hele goede vriendschap mee hebt.

En mensen die je vragen hoe gaat t met je? Die er niet voor open staan om je verhaal aan tw horen, zou ik gewoon goed zeggen, en alleen bij echte goede vrienden , mezelf laten zien, dus je kwetsbaar Opstellen.

Sterkte!

**Geplaatst**: 18-03-16 02:10

Geplaatst: 18-03-16 02:10

Heel veel sterkte. Weet wat je mee maakt.

Kan je niet kijken naar speciale rouw groep bij jou in de buurt?

**Geplaatst**: 18-03-16 02:20

Re: Wie rouwt er met mij mee? Taboe doorbreken!

Geplaatst: 18-03-16 02:20

Mijn moeder is 17 december overleden, 4 week na de diagnose kanker...

Wat ik ook merk is dat de wereld doorgaat, logisch ook, voor mij ook maar wel zonder mijn moeder.
Ik heb een leegte in mijn hart maar ik ben maar heel af en toe heel verdrietig, misschien leef ik nog in overlevingsstand.
Gelukkig heb ik veel aan mijn man.
Ik heb het vooral moeilijk als ik mijn vader zo verdrietig zie, ze waren 45 jaar getrouwd.
Mijn moeder is maar 68 jaar geworden.
Vorige week zou ze jarig zijn geweest, 43 jaar lang is ze samen met mijn broer jarig geweest, nu is hij alleen nog jarig op die dag...

**Geplaatst**: 18-03-16 07:51

Re: Wie rouwt er met mij mee? Taboe doorbreken!

Geplaatst: 18-03-16 07:51

Ik ben nu 2 jaar mijn tante verloren en in dat zelfde jaar ook nog mijn opa en nog een andere familie vriend.
De 1e 2 aan kanker. Het is een verschrikkelijke poedersuiker ziekte en wat het ergste is. De kans dat ze dood gaan is groot met zo'n ziekte maar niet alleen de dood zelf is een klap in je gezicht maar ook de lijdensweg ervoor.
Ik heb misschien niet dezelfde klap in me gezicht gehad als jij met je moeder ts, maar ik denk nog elke dag aan mijn tante en laat nog regelmatig een traan. Ik snap waar je frustratie vandaan komt. Want hoe verder weg de datum komt, hoe meer ze willen dat je terug komt in de maatschappij en het raar vinden.
Maar wat ze niet beseffen is dat het in jou situatie je moeder is; de vrouw die je heeft opgevoed. Een van de eerste gezichten die je zag, de vrouw waarop je eerste woordje misschien wel gebasseerd is. En dan het feit dat ze zo jong uit je leven gaat, het is simpelweg oneerlijk..
Uiteindelijk leer je met het gevoel omgaan, de juiste antwoorden te geven en je tranen eventueel te verbergen. Maar ik denk dat het altijd in je achterhoofd blijft wat je moeder ervan zou vinden, gewoon omdat je wilt dat ze erbij zou zijn..
Heel veel sterkte nog ts..

**Geplaatst**: 18-03-16 09:20

Re: Wie rouwt er met mij mee? Taboe doorbreken!

Geplaatst: 18-03-16 09:20

Het is voor mij nu twee jaar en 4 maanden geleden dat mijn moeder ondanks ziekte toch plotseling en veel te vroeg (57 jaar jong) overleed. Maar ik heb niets gemerkt van een taboe op rouwen. Toen niet, nu nog niet.
Ja wel mensen die wat onhandig zijn met hun goedbedoelde woorden, maar dat hou je. Wat zeg je zelf tegen iemand die een dierbare verloren is? Je vervalt zo snel in juist die cliché opmerkingen. Ik denk altijd maar dat het goed bedoelt is en niemand er op uit is om iets naars te zeggen daarover. Waar ik meteen dezelfde week en nu nog veel aan heb is het boekje van Jos Brink, rouw op je dak.
Dat was zo herkenbaar en rustgevend.

Waarom zou je moeten doen alsof je je oké voelt als dat niet zo is?
Als iemand mij vroeg hoe gaat het zei ik; niet, maar ze zeggen dat het beter wordt.
"ze zeggen" was een van mijn meest gezegde dingen, want ze zeggen zo veel. Maar rouwen is zo persoonlijk. Niets is fout of vreemd. En niemand heeft daar een tijd of manier voor een ander aan te verbinden.
De eerste keer dat ik oprecht blij was kwam binnen als een mokerslag. Het was bijna een jaar later en ik voelde me zo enorm schuldig dat ik echt blij was. Maar ook dat hoort er bij....zeggen ze.

**Geplaatst**: 18-03-16 09:28

Re: Wie rouwt er met mij mee? Taboe doorbreken!

Geplaatst: 18-03-16 09:28

Heel de wereld draait door in sneltreinvaart.... Ik kon het ook niet bijhouden toen mijn vader overleden was, inmiddels 6.5 jaar geleden... Iedereen doet van alles, er gebeurd van alles en ondertussen kroop ik het liefst huilend onder een dekbed.
Ik heb veel gehad aan de gedachte dat het leven toen net was als een trein. De trein gaat heel hard. Als het te hard gaat voor je gevoel, niet proberen mee te komen met de rest. Maar gewoon uitstappen bij een station. En als je er weer aan toe bent neem je een andere trein. Leef je eigen leven en neem vooral de tijd voor je verdriet!
Goh wat klinkt dit knullig als ik het zo lees, maar het hielp mij wel enorm.
Heel veel sterkte met het verdriet :(:)

**Geplaatst**: 18-03-16 09:34

Geplaatst: 18-03-16 09:34

Heel veel sterkte gewenst!

Ik hoop dat er iemand in je omgeving is waarmee je er goed over kunt praten.

Ik heb gelukkig mijn beide ouders nog, maar mijn grootste angst is om ze te verliezen. Wat moet dat vreselijk heftig zijn.

Er is geen vaste manier van rouwen, er staat geen vaste tijd voor. Iedereen doet dit op zijn/haar eigen manier in zijn/haar eigen tijd.

**Geplaatst**: 18-03-16 09:34

Geplaatst: 18-03-16 09:34

Ik vind vier maanden nog niet lang geleden hoor... Het eerste jaar is altijd het zwaarst omdat je dan voor het eerst alles meemaakt zonder je moeder. Daarna zal het langzaam beter gaan en zal het ergste verdriet slijten zodat je iig normaal kunt functioneren. Maar het gemis blijft, zeker als je iets belangrijks meemaakt in je leven wat je met je moeder had willen delen. En dat is heel normaal.
Zelf heb ik alleen ervaring met het verlies van opa's en oma's en dat is echt heel anders! Opa's en oma's zijn oud en 'horen' te sterven, dat hoort bij het leven. En natuurlijk was ik intens verdrietig toen ze er niet meer waren (vlak voor mijn bruiloft $:\$ ) maar ze waren er aan toe, ze waren oud en op en het was echt beter zo. Dat maakt het veel makkelijker t verwerken.
Maar voor een moeder is er geen tijd om te overlijden, je moeder mis je altijd. Ik heb alleen ervaring met mijn schoonmoeder. Het is al 7jaar geleden en mijn man denkt er heus niet meer dagelijks aan en is ook niet meer dagelijks verdrietig, maar op momenten als onze bruiloft en nu met onze zwangerschap is het wel heel heftig dat je dit niet kan delen met je eigen moeder.

**Geplaatst**: 18-03-16 09:37

Geplaatst: 18-03-16 09:37

Mijn moeder overleed bijna 5 jaar geleden aan kanker. Ze was schoon verklaart, maar na een half jaar keerde het terug en was ze binnen een maand weg. Ik heb dagelijks m'n momenten dat ik aan haar denk. Soms ben ik bang dat ik vergeet hoe haar stem klonk, soms hoor ik haar stem zo ontzettend duidelijk in m'n hoofd.
De hyperventilatiemomenten die ruim twee uur duurden hebben inmiddels plaats gemaakt voor korte momenten dat ik even huil. De scherpe randen gaan eraf, maar het missen blijft altijd. Mijn moeder heeft net geen 56 mogen worden. Veel te jong! En ze was zo boos! Zo boos dat ze niet meer verder mocht leven met ons. Met name het opgroeien van de kleinkinderen missen vond ze verschrikkelijk. Het leven is soms zo oneerlijk!

**Geplaatst**: 18-03-16 09:49

Geplaatst: 18-03-16 09:49

Allereerst heel veel sterkte. En 4 maanden is echt niet lang hoor.
Het voor mij bijna 15 jaar geleden dat mijn vader de strijd tegen kanker verloor. En ik heb af en toe nog steeds momenten dat ik het er moeilijk mee heb. Zeker deze week nu afgelopen maandag mijn opa overleed. En dan toch ook de naam van mijn vader op de rouwkaart staat.

je kan bij elk overlijden van een dierbaar persoon anders voelen. Dus het is vrij logisch dat je het er nu moeilijker mee hebt, dan toen je oma overleed. Je moeder staat/stond toch dichterbij dan je oma.

ik heb sinds het overlijden van vader heel vaak momenten gehad, waar ik mijn vader graag bij had willen hebben. Ben getrouwd, heb een kind gekregen en zo zijn er nog heel dingen.

**Geplaatst**: 18-03-16 10:21

Geplaatst: 18-03-16 10:21

Ik ben mijn moeder ook verloren en ik vond het juist heel fijn als mensen vroegen hoe het ging. Als je het niet hebt meegemaakt, kan je het toch nooit goed doen, omdat je gewoon niet weet hoe het voelt. Ik waardeerde het heel erg dat mensen het toch probeerden en vind het nogal gemeen om dan 'rot op' te denken, want iemand doet gewoon zijn best, maar weet gewoon niet hoe het er mee om moet gaan.

Mijn moeder is maar 43 geworden en ik was 14 toen ze overleed. Slagen voor mijn havo diploma, mijn rijbewijs krijgen, mijn propedeuse halen, mijn broer die kindjes krijgt etc. is allemaal heel confronterend en dat zal ook altijd zo blijven, maar de scherpe randjes verdwijnen met de tijd wel. Ook al is het al 6.5 jaar geleden, ik denk nog elke dag aan m'n moeder en mis haar ook elke dag ontzettend, maar ik voel me niet meer elke dag verdrietig. Vind het juist heel fijn dat ik met heel veel liefde terug kan kijken op m'n moeder.

**Geplaatst**: 18-03-16 10:34

Geplaatst: 18-03-16 10:34

Gecondoleerd met het verlies van je moeder... Veel te jong, veel te vroeg.

Ik herken veel van wat je schrijft. Ik ben onlangs mijn vader verloren. Het is een tijd waarin ik heel erg teleurgesteld ben door 'goede' vrienden en verrast ben door mensen van wie ik het niet verwachtte.

Ik vind het bijzonder om te merken dat veel mensen echt schrikken van het nieuws, het vervolgens op zichzelf betrekken (oh god, stel dat het mij overkomt) en vervolgens hoor je ze er nauwelijks tot nooit meer over. Terwijl het verliezen van je ouders zó heftig is, alsof de grond onder je voeten wordt weg geslagen.

Ik hoop dat je iemand vindt bij wie je écht je ei kwijt kan. Sterkte!

**Geplaatst**: 18-03-16 10:46

Re: Wie rouwt er met mij mee? Taboe doorbreken!

Geplaatst: 18-03-16 10:46

Sterkte met je verlies.

En het is hier al gezegd, iedereen rouwt op zijn manier en tips hoe te rouwen kan niemand je geven.

Ik vraag me wel af wat je van je omgeving verwacht. Hoe zou jij graag hebben dat mensen reageren en kan je dat ook tegen hen zeggen? Een vriendin van me is onlangs haar zoon verloren en tijdens de rouwplechtigheid zei ze luidop: iedereen vraagt hoe ik me voel, tuurlijk voel ik me niet goed en deze pijn zal nooit verdwijnen, al zal ik wel leren leven met de pijn." Tja, dan weet je ook dat je niet aan haar moet vragen hoe het met haar gaat, dus vraag ik dat ook niet. Ik zeg haar alleen dat ik er ben voor haar, dat ik langs kom als ze me nodig heeft, of ik stuur haar simpel een sms met de woorden "ik denk aan je".

Geef gewoon je grenzen aan en laat mensen weten wat je pijn doet, alleen dan kunnen ze reageren op een manier die voor jou aangenaam is.

**Geplaatst**: 18-03-16 10:48

Geplaatst: 18-03-16 10:48

Ook hier gecondoleerd methet overlijden van je moeder. Kanker is een kl ote ziekte waaraan veel te veel mensen doodgaan en je alleen hulpeloos kan toekijken hoe iemand er aan onder door gaat. En dan mag je tonen toch, lijkt me niet meer dan normaal dat je daar verdriet van hebt dat niet zomaar over is. Ze is potdorie je mama, die je heeft opgevoed en waar je groot gegroeid bent.

En ja helaas herken ik het wel. Op de en of andere rare reden "vragen mensen altijd hoe het gaat of de bekende "alles goed?" Ergerlijke vraag. Als je dan antwoord slecht of nee alles niet goed. Weten ze vaak niet hoe hard ze moeten wegrennen van je.

Ik heb het afgelopen jaar kwa verdriet heel flink voor de kiezen gehad, mijn moeder is nu net een jaar dood, vanuit het niets na 27 jaar ingeruild voor een jong blondje, peetoom overleden, vader begint te dementeren en zus die me niet meer wil zien of spreken. Dus mijn verdriet is vaak heel flink aanwezig.

Maar op een na eigenlijk vinden mensen het na een paar maanden wel genoeg. Je moet "flink zijn" "het een plaatsje geven" "je erover heen zetten" "doorgaan" enz. Noem alle cliches maar. Maar nee soms wil je diep ellendig je verdriet uiten omdat het eruit moet. Daar zijn geen tijden voor je mag zo lang verdriet hebben. Knap en fijn voor mensen als ze gewoon kunnen doorgaan zonder iets te laten merken na bv 3 maanden. Maar ik kan het niet. En met mij denk ik heel veel mensen.

Wat dat betreft kan ik me beter vinden in bv rouwperiodes in andere culturen waarin hard en samen huilen als normaal wordt gezien. Of nabestaanden een jaar in rouwkleding lopen zodat iedereen kan zien, ik heb verdriet, de nederlander is daarin volgens mij doorgeslagen want huilen en verdriet hebben is niet perfect. Dat wijkt af van het ideale plaatje en wil je niet mee geconfronteerd worden, vooral hard doorstomen.

**Geplaatst**: 18-03-16 11:02

Geplaatst: 18-03-16 11:02

Eerst en vooral heel veel sterkte seltje.
Ik ben niet mn ouders verloren maar wel mn schoonmama amper een jaar geleden aan die vreselijke ziekte. Ze overleed amper 6 weken na het ontdekken ervan.
En nu amper een jaar later is ook mijn schoonvaders palliatief door kanker wat we pas van het najaar ontdekt hebben. Dus het ene is nog niet verwerkt en het andere staat weer voor de deur.
Ik heb altijd een hele sterke band met hun beide gehad.

Wat ik erg herken in je verhaal dat het zo raar is dat de wereld maar door draait terwijl die van jezelf lijkt stil te staan.

We hebben een eigen zaak en drie kinderen en soms zou ik echt wel eens willen dat alles eens een dagje stopt, zodat ik zelf weer wat rust zou vinden.
Ook ben ik 10 jaar geleden mn broer verloren en dat gevoel hoopte je nooit meer mee te maken, en toch gebeurt het weer. Het hoort bij het leven helaas, wat het soms verdomd moeilijk maakt. Het heeft na mn broer een hele tijd geduurd voor ik dit kon zeggen want ik was na het overlijden van hem alleen maar kwaad op de hele wereld.

Gelukkig haal ik veel steun en verzet uit mn paarden. Dan kan ik echt weer even zijn wie ik ben.

Bij jou is het allemaal nog maar erg kort geleden en dan je mama, je steun en toeverlaat. Dat zet je hele wereld zo op zn kop.
Het aanmaken van dit topic is denk ik al een hele goede stap om er met andere over te spreken.
En ik weet het, ze zeggen tijd heelt alle wonden. Het is cliché maar het is wel zo. Hoewel het ongelukkig is gezegd want de wonden gaan dicht maar de littekens neem je voor altijd met je mee.

**Geplaatst**: 18-03-16 16:06

Re: Wie rouwt er met mij mee? Taboe doorbreken!

Geplaatst: 18-03-16 16:06

Mensen doen het toch niet goed.. Of in ieder geval, ik vond het ook niet fijn als mensen vroegen hoe het ging. Veel te confronterend.
Als ze het niet vroegen vond ik het ook niet leuk trouwens!

Papa is er nu 10 maanden niet meer. Mis hem vreselijk en echt verwerken doe ik dit niet. Ik kan er wel goed mee omgaan omdat hij zo positief was ondanks alles. Ik baal dat hij niet ziet dat ik vanaf 0 een goed lopend bedrijf heb opgericht.
Dat hij niet meer ziet hoeveel lol pony en ik hebben. Dit alles koester ik, de momenten die hij heeft gezien en het feit dat ik mijn pony bijna 10 jaar geleden van m'n ouders gehad heb.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 18-03-16 16:21

Re: Wie rouwt er met mij mee? Taboe doorbreken!

Geplaatst door de TopicStarter : 18-03-16 16:21

Dank jullie allemaal voor de lieve woorden.

Hier is erover praten echt taboe, laat staan dat je tranen laat zien. Ik ben een jonge gezonde vrouw die sterk in haar schoenen zou moeten staan als ik mijn (Werk)omgeving mag geloven. In de zorg is geen tijd om te rouwen, daar moet je gewoon doorgaan. Daarom beslist nieuw werk te zoeken, de zorgsector hoeft voor mij niet meer.

Thuis is het ook raar, mijn partner vindt dat ik het niet mijn leven mag laten beheersen, maar dat doet het wel, het beheerst alles. En papa doet alsof alles goed is, praat er nooit over en crasht op de momenten dat hij alleen is.

Hier zo lezen op bokt doet me goed, want heb zo niemand in mijn leven waar ik bij terecht kan (ja een psycholoog, maar dat is toch anders)

**Geplaatst**: 18-03-16 16:30

Geplaatst: 18-03-16 16:30

Jeetje

buiten het enorme verlies tref je het ook niet met je omgeving.....

Allereerst gecondoleerd met het grote verlies :(:)

Kan het me gewoon niet voorstellen dat iedereen in jouw naaste omgeving zo bot reageert....
Meis, laat je tranen komen wanneer JIJ daar behoefte aan hebt!!!
Als je het nu allemaal maar op moet kroppen, komt het er absoluut een keer uit.
Hoop van harte dat je hier in dit topic in het ieder geval een klein beetje troost kunt vinden!

**Geplaatst**: 18-03-16 16:47

Re: Wie rouwt er met mij mee? Taboe doorbreken!

Geplaatst: 18-03-16 16:47

Jemig Seltje.....
Tja, je vader gaat er op zijn manier mee om, ook daar is geen goed of fout aan, het is zijn manier.
Ik heb maanden niet kunnen werken, mijn stiefvader ging direct na de uitvaart al aan de slag, woest was ik op hem, hoe kon hij nou gewoon doorgaan?! volkomen onterecht natuurlijk, want hij had juist wel die afleiding nodig.
Wij hebben trouwens de kasten met mama's kleding nog niet uitgeruimd, het lukt gewoon niet. Soms als ik daar ben loop ik even naar boven, doe de kast open en ruik mama.....
Elke keer als ik langs het ziekenhuis rij waar zij is overleden, of de begraafplaats (soms meerdere keren per dag) zeg ik haar gedag en werp een kushandje.
Overigens, dank je wel.
Volgens mij is dit voor mij een van de eerste keren dat ik echt redelijk rustig er over kan tikken.

**Geplaatst**: 18-03-16 16:53

Geplaatst: 18-03-16 16:53

Hier is het vandaag precies 3 maanden geleden..In mijn geval niet mijn moeder, maar stiefmoeder. Getrouwd met mijn vader, en ik kreeg er een stiefbroer en stief zus bij.
In februari bleek de beste vriend van mijn vader ongeneeslijk ziek te zijn. Botkanker. In een vergevorderd stadium. In zijn hoofd nog lang niet zo ver om te gaan. Toen het net iets beter met hem leek te gaan, in Juni kregen we helaas slecht nieuws.
Op 6 juni ging mijn stiefmoeder naar de dokter omdat haar longontsteking maar niet weg wilde. Dat werd een ritje naar het ziekenhuis en het balletje begon te rollen van alle onderzoeken.
Op 9 juni kregen wij te horen dat het ''feest'' was. Ze had kanker. Longkanker, maar er was meer. Niet alleen long kanker. Ook botkanker kwam mee kijken en er is zelfs nog een moment geweest dat ze dachten dat het in haar hoofd zat. Gelukkig niet!
Longkanker was goed te behandelen. En de primaire bron. De botkanker was niet te genezen, maar hij reageerde wel op de chemo die op de long gericht was. Na een intensieve en heftige tijd van chemo(van de eerste is ze echt vreselijk ziek geweest) Kregen wij heel goed nieuws. De longkanker stond volledig stil! Maar niet alleen de longkanker! Ook de botkanker stond stil. Niks nieuws te zien. De plekken waren niet groter geworden! Dus langzaam mocht ze iets meer bewegen waar ze kon. En kon ze zelfs zonder zuurstof weer kleine uitstapjes maken. Samen naar het winkelcentrum. En zelfs nog naar mijn verjaardag op 5 november.
In de tussentijd zijn we vaak in het ziekenhuis geweest. Weer een longontsteking, weer een longembolie. En nog maar niet te spreken over het vocht achter haar longen en in het hartzakje.
Bij het weghalen van het vocht in Juni, heeft ze helaas een klaplong gehad. Dat is een vrij normale reactie, maar ook de reden dat ze het bij het hart niet weg wilden halen en de chemo dit wilde laten oplossen.
Op mijn verjaardag voelde zij zich goed en is ze langs gekomen. Als complete verrassing! En ze zouden maar eventjes blijven. En na ruim twee uur wilde ze nog niet naar huis! Wat was ik trots! En wat heeft ze een leuke verjaardag gehad zelf de 19e van november! Helaas de 21e kon ze toch weer naar het ziekenhuis. Weer een longontsteking. Helaas heeft ze toen ook de verjaardag van mijn vriend moeten missen.
4 december, eigenlijk deden we nooit echt iets met sinterklaas. Maar toch besloten lekker te gourmetten en wat heeft ze genoten!
15 december, werd ze weer opgenomen. Eerst dachten ze van de longontsteking. Helaas was het dit keer iets anders. Ze bleek een aantal ribben gebroken te hebben door de Botkanker. Er stond weer een scan gepland. En er werd toch een plan gemaakt om het vocht weg te halen achter haar hartzakje.
18 december, mijn vader was in het ziekenhuis bij haar. En vroeg wat ze wilde eten vanavond. Ze at weer erg slecht door de pijn. Maar boeren yoghurt met een flinke toef slagroom wilde ze wel dus pap ging het halen. Toen hij bij de supermarkt was belde mijn Stiefmoeder hem op. ''Schatje niet schrikken als je op de kamer komt. Ze gaan mij zo naar de OK brengen om dat vocht bij mijn hart weg te halen.'' Waarop pap zei dat het goed was en hij haar dan straks weer zou zien. Afgesloten met ik hou van je en dergelijke,
Pap belde ons op om te vertellen dat ze met haar aan de slag zouden gaan.
Een uur later belde hij weer. Dat we naar het ziekenhuis moesten komen. Ze was zojuist overleden. Rond half 4 in de middag.
Oorzaak; Ze reden haar naar de IC om dat vocht weg te halen. Dat zou onder plaatselijke verdoving gedaan worden. Toen ze op de IC aankwamen werd ze niet lekker en wilde ze naar de wc. Dat mocht ze toen. Vervolgens nog voor ze haar konden verdoven was ze ineens niet aanspreekbaar en stopte haar hart er mee. Ze hebben haar heel snel klaar gemaakt voor de ingreep. Aangezien ze dachten dat het door het vocht kwam. Helaas kwam er in de spuit, niks meer dan bloedstolsels en helder bloed. Haar hart had het opgegeven.
Het vocht wat er gezeten heeft, heeft vol kankercellen gezeten en haar hart aangetast.

In de tijd dat ze ziek was, heeft ze zo vaak aangegeven dat ze geen afscheid wilde nemen. Dat ze dat echt niet kon. Dat is iets wat haar bespaard is gebleven. Net als de lijdensweg. Nee ze heeft het niet makkelijk gehad. Maar ze is niet zo aan haar einde gekomen als de vriend van papa. Die was vanaf zijn middel verlamd door de botkanker. Geestelijk nog 100% en lichamelijk misschien 20%. Mijn stiefmoeder heeft op haarzelf wassen na. Alles nog altijd zelf kunnen doen. En Ik ben dankbaar voor wat haar bespaard gebleven is. Los van het feit dat ik haar vreselijk mis!

**Geplaatst**: 18-03-16 17:01

Geplaatst: 18-03-16 17:01

Ik rouw op mijn eigen manier over mijn moeder. Al is zij niet overleden, heeft zij wel 2x een CVA gehad. Met die herseninfarcten (en tia's) is een stukje van mijn moeder "dood" gegaan.

Gelukkig kan ik er nog met mijn moeder over praten en rouwen we samen om de vrouw die ze ooit was. Maar eren we ook de vrouw die ze is geworden.

Sterkte ts, met het verlies van je moeder. Laat de tranen komen wanneer het nodig is. Je moeder verliezen op zn jonge leeftijd is niet niks.

**Geplaatst**: 18-03-16 17:03

Geplaatst: 18-03-16 17:03

Rouwen is iets, dat moet je zelf ervaren.
Daar is geen goed of fout voor.
Ook niet als het ver van je af is, of juist heel dicht bij je.

Iemand verliezen kan je heel naar raken. Heel vervelend.

Hier ook een rouwend persoon.
Wil er wel verder op pb over hebben, maar niet openbaar.
Het was namelijk geen familie, maar wel een echte vriend.

Heb het, ondanks dat het nu 2 maanden geleden is, er nog steeds wel moeilijk mee.
Gewoon, dat ik hem wat wil vertellen. Maar... dat kan niet, hij is er niet meer.

Of gewoon even kijken, hoe het met hen ging...

Zelfs met onze eigen hond, heb ik het er erg moeilijk mee gehad.
Die is in juli overleden.

Kan er nogsteeds niet bij, dat hij voor mijn ogen als pudding in elkaar zakte.
We hebben gevochten, 24 uur, maar hij was op.

In mijn hoofd, stelde ik 3 maanden lang wel de vraag "Wat als ik dit.... of dat..... had gedaan? Was hij er misschien nog geweest?"
Ik durfde zelfs, mezelf de schuld te geven, van zijn dood.
Maar... alle dierenartsen die ik heb gesproken (en ik heb er veel gebeld...) bevestigden het "Nee, je kon niets meer doen. Ook van te voren niet. Het zat in zn hersenen."

Pas nu, heb ik dat verdriet voor mijn gevoel verwerkt.
Pas nu kan ik een andere sint bernard zien.

En nogsteeds word ik boos als iemand tegen me zegt. "T was maar een hond...."
Nee!! Het was niet maar een hond! Het was een Kanjer, met hoofdletters.
Een tophond, een deel van het gezin! Hij was te jong om te gaan!
Ook al kreeg hij brokken en sliep hij op een bridge, hij was als een kind voor ons.

Ja, rouwen kan heel lang duren. En heb zelfs even hulp gezocht om er over te kunnen praten.
Gewoon een luisterend oor en de woorden "Het komt goed, je hebt het juiste gedaan."

Ts: heel veel sterkte. En neem vooral de tijd.
Huilen mag... Zelfs over 10 jaar nog!

Nomineer dit bericht ×