Bokt.nl

**Geplaatst door de TopicStarter** : 22-01-16 19:03

is wat ik deed echt zo fout?

Geplaatst door de TopicStarter : 22-01-16 19:03

Hallo Bokkers,

ik zit een beetje in de knoop met mezelf. nouja, ene kant voel ik me super, maar de manier waarop wellicht niet.

Ik heb een relatie gehad van 3,5 jaar. Als sinds augustus heb ik twijfels, dan gaat 't goed en dan weer niet. Ik kan me steeds meer irriteren aan dingen van hem, wil niet bij hem zijn en slapen of meer vond ik al helemaal verschrikkelijk. Ik kon niet mezelf zijn. Ik houd van nederlandse muziek en dat is echt een no go, ik ben veel buiten, met dieren dus was een boerin. En manieren had ik niet, want een lepel breng je naar je mond en niet je mond naar de lepel. En correct nederlands, beter dan/als kan ik mezelf niet aan irriteren, praat veel met een brabants dialect, nee ik moest correct nederlands praten.
In november kregen we een aanbod samen te wonen voor een jaar bij kennissen die naar china gingen.
Leek mij een goed plan om te kijken of we samen wel konden samenwonen met onze karakters.
Nog een weekendje weg eind december en dat ging prima dacht ik. Ervoor enorme twijfels, en erna een beetje. Ik dacht met samenwonen dan ben ik helemaal verliefd en zijn die twijfels weg.

Na 5 dagen kon ik het niet meer. Ik heb in tussentijd met niemand kunnen praten. Mijn vriendin is mijn nicht dus dan wist te familie er ook van, mijn andere vriendinnen wonen verder weg. Mijn zusje was de avond ervoor en daar heb ik wel fijn kunnen praten. Alleen die denkt dat het haar fout is.

Ik kon het niet meer, het altijd perfect een ander moeten zijn, in zijn buurt zijn en dan nog niet mezelf kunnen zijn..

Ik loop al sinds augustus bij de fysio, ik verweet 't aan dat m'n opa gestorven was, andere opa ziek was, druk met werk en school en de carnaval voorbereidingen... Maar voor mij is er een last van mijn schouders afgevallen.

Alleen is hij zwaar over de zeik. Hij heeft het niet aan zien komen en dacht fijn samen te wonen. Hij dacht dat het goed zat. Praten met hem ging voor mijn gevoel niet. Het lag altijd aan mij, of ik was volgens hem chagrijnig of 't was toch iets wat hij niet kon veranderen..

Ik voel me goed, maar omwille van dit klote. Ook mijn ouders keuren het af. Ik had van te voren al nee moeten zeggen.

Ik ben eigenwijs, en kan ook soms volhoudend zijn. Ben een vrolijk en vriendelijk persoon en zet mezelf altijd in voor anderen. Ik wil te veel het leed op mijn schouders dragen, en dat gevoel krijg ik nu ook.

Zit ik dan echt zo fout en zie ik het niet of? Ik weet het gewoon niet. Ik wil graag een mening van buitenaf..

**Geplaatst**: 22-01-16 19:06

Re: is wat ik deed echt zo fout?

Geplaatst: 22-01-16 19:06

Je moet ten alle tijden jezelf kunnen zijn in een relatie. Jij kon dat duidelijk niet en dat lijkt me reden genoeg om er een punt achter te zetten. Dat je het wilde proberen is bewonderenswaardig, ondanks dat het gedoemd was te mislukken, dat kan niemand je kwalijk nemen.

**Geplaatst**: 22-01-16 19:08

Geplaatst: 22-01-16 19:08

Lijkt me dat je het goed hebt aangepakt zoals ik het lees. Kan me voorstellen dat hij het niet leuk vind maar als je jezelf niet kan zijn houd de relatie geen stand.
Iemand moet bij je zijn om wie je bent niet om wie ze je kunnen maken

**Geplaatst**: 22-01-16 19:08

Geplaatst: 22-01-16 19:08

Een relatie waar je niet jezelf kan zijn, hou je nooit vol. In mijn ogen heb je een juiste keuze gemaakt. Wat de rest er van vind moet de rest weten.

Als je niet gelukkig bent in een relatie houdt t op.

**Geplaatst**: 22-01-16 19:09

Geplaatst: 22-01-16 19:09

Tja. Liefde is een raar iets. Je moet niet voor de buitenwereld de relatie in stand houden. Voor jou voelt dit zo goed.
Hij en de rest van de familie overleeft dit wel.

Eerder nee zeggen was handiger geweest. Maar dat kan nu niet meer..

Sterkte

**Geplaatst**: 22-01-16 19:09

Geplaatst: 22-01-16 19:09

Het uitmaken mag altijd, en is nooit fout. Anders zou een relatie meer een gijzeling zijn dan een volwaardig verbond tussen twee mensen. Je bent hem niets schuldig. Komt het voor hem extra hard aan? Ja. Is dat, kort gezegd, jouw probleem? Nee.
Je relatie klonk eigenlijk al niet helemaal lekker, je ex vriend klinkt voor mij als een manipulatieve man. Juist goed dat je voor jezelf hebt gekozen en daar weg bent gegaan. Iemand die jou minder goed over jezelf doet voelen is geen geschikte partner, of zelfs maar een geschikt persoon om in je leven te hebben.
Lekker in z'n sop gaar laten koken en zo min mogelijk van aantrekken. Soms hebben mensen, zeker mannen, de neiging om zich dingen te veel toe te eigenen, maar jij bent hem niet je liefde of gezelschap schuldig. Jij bent niet verantwoordelijk voor zijn geluk.

**Geplaatst**: 22-01-16 19:09

Geplaatst: 22-01-16 19:09

Lieve meid een relatie moet een aanvulling op je leven zijn, geen beperking. Een relatie is werken (al zou het zo niet mogen voelen) maar het mag zeker niet voelen als een veldslag.

Als ik jouw verhaal zo lees denk ik dat je al veel eerder voor jezelf had moeten kiezen. Dit houd je geen leven vol...

Anderen hebben niks te zeggen over jouw keuze in deze. JIJ moest met hem leven, niet zij.

**Geplaatst**: 22-01-16 19:10

Geplaatst: 22-01-16 19:10

Je moet altijd jezelf kunnen zijn en jezelf een toekomst voor kunnen stellen met die persoon. Anders houd het op.
Maar je schrijft dat hij het niet heeft zien aankomen en jullie niet hebben gepraat. Dan kan ik me wel heel goed voorstellen dat hij zich ontzettend rot voelt. Hij zal het wel zien alsof je hem geen eerlijke kans hebt gegeven.

**Geplaatst**: 22-01-16 19:14

Geplaatst: 22-01-16 19:14

Jij moet je goed voelen met jezelf! Voel je niet schuldig voor het feit dat hij jou niet 100% accepteert voor wie je bent. Als het niet goed voelt dan moet je stoppen. Hard, maar waar. Jij moet je goed voelen met jou, je moet je goed voelen met je man. En omgekeerd ook.

Mensen zijn nu eenmaal niet direct voor elkaar gemaakt als ze elkaar aardig vinden. Succes ermee en als je het gevoel hebt dat je iets kwijt moet: Zorg dat je het kwijt komt. Bij een vreemde (online), bij een psycholoog... maar zorg dat je nergens mee blijft zitten!

Edit: Om nu gelijk uit elkaar te gaan, betwijfel ik. Daar kan ik niet over oordelen. Wel weet ik dat dit voor jullie beide een goede eye-opener is. Wilt hij zich nu wel aanpassen? Wel eens naar je luisteren? Wil jij hem wel weer zien als je even een aantal dagen 'rust' hebt gehad? Misschien ben jij gewoon even overspannen en kun je hem niet handelen, tijdelijk.

**Geplaatst**: 22-01-16 19:24

Geplaatst: 22-01-16 19:24

Ik denk dat het goed is dat jullie nu uit elkaar zijn, maar ik vind het niet eerlijk (en onvolwassen) om uit elkaar te gaan zonder te communiceren. Dus praat sowieso met hem. Daar kunnen jullie beiden van leren.

Is het trouwens zo dat jullie ieder eerst nog thuis (bij ouders) woonden en toen direct samen zijn gaan wonen?

**Geplaatst door de TopicStarter** : 22-01-16 19:27

Geplaatst door de TopicStarter : 22-01-16 19:27

Bedankt voor de fijne reacties. Ik heb 't gevoel dat ik ook een psycholoog wil inschakelen, want voor mijn gevoel word er aan alle kanten mijn kant op verweten. En dat kan ook want ik heb de keuze gemaakt.

Ik heb met een masker geleefd. Altijd schone schijn gespeeld. Er zijn mensen die dit niet vreemd vonden en het aan hadden zien komen, ook mensen die het totaal niet hadden zien aankomen.

De dag ervoor heb ik nog planten gekocht voor in 't huis'. Tja waarom, ik denk hoop.. of ontwijkend gedrag..

Hij is een lieve jongen, wie enorm eigenwijs en koppig is. Geen inlevingsvermogen heeft en niet snapt dat de wereld meer uit werken en tv hangen bestaat. Ik doe vrijwilligerswerk met enorm veel plezier, ipv dat kon ik volgens hem ook meer gaan werken..

Nu heb ik ook mijn mankementen en ben ik niet perfect, maar ik werk in de zorg en geen inlevingsvermogen is hetgeen wat voor mij het meest moeilijke was om mee om te gaan..

Voor mezelf voel ik me goed, wat vreemd dat ik 'alleen' ben. Nog niet weet hoe ik alles aan moet pakken. Gelukkig een lieve verzorgpony, fijne mensen die mij wel begrijpen en werk/school om mij heen..

**Geplaatst**: 22-01-16 19:31

Geplaatst: 22-01-16 19:31

Ik kan me heel goed voorstellen dat je denkt ik wil het wel blijven proberen. Dat het dan vervolgens blijkt dat na korte tijd het toch echt niks is.. Ik zag het wel aankomen, maar ik weet dat als ik het zelf was geweest ik precies hetzelfde had gedaan. Toch proberen ondanks dat het gevoel niet goed is.

Je zegt dat hij het niet zag aankomen.. Heb je hem wel verteld hoe jij voelt over de verplichtingen die hij je opdraagt? Ik kan me inderdaad voorstellen dat als hij zich niet bewust is van het feit dat hij je daarmee beperkt in jezelf zijn het voor hem echt even een shock is, zeker omdat jullie net een week bij elkaar zijn ingetrokken (als je bij elkaar intrekt moet het goed zijn toch? Een stap vooruit).
Ik snap dat als hij je zo beperkt jij echt ongelukkig bent met hem, en in die zin ben ik het helemaal eens dat je bij hem weg bent gegaan, dat is gewoon niet leuk. Maar in hoeverre is hij bewust (geweest) van het feit dat hij je zo beperkt?

**Geplaatst**: 22-01-16 19:31

Geplaatst: 22-01-16 19:31

Je wilt hem ook niet kwijt, je wilt hem zien zoals je hem graag had. Helaas heb je nu (pas) beseft dat hij anders is. Kan gebeuren, ervoor hoopte je gewoon dat het wel goed kwam.

Succes. Doe wat je moet doen en negeer even alles wat niet hoeft. Soms afschakelen zonder telefoon/contact is wel fijn bijvoorbeeld.

**Geplaatst**: 22-01-16 19:33

Geplaatst: 22-01-16 19:33

Ik vind dat je een goed besluit hebt vernomen, TS! Jouw gevoelens en daar kan niemand wat aan veranderen. Voel je dan ook vooral niet schuldig.

Als je twijfelt in een relatie, geeft dat al zijn vraagtekens af. In een relatie hoor je namelijk niet te twijfelen, maar een zekerheid te hebben of je het leuk vindt of niet. Twijfelen is niks voor niks en dat geeft niet. Als jij er achter staat, moet je dat zo houden en niet laten beïnvloeden door je ex-vriend of door je ouders.

Wees blij dat je even bent gaan samenwonen! Wees blij dat je er nu definitief achter bent gekomen en niet pas nadat je getrouwd bent. Zie het als een ervaring, een wijze les.

Jullie pasten gewoon (onder andere vanwege de verschillende karakters) niet bij elkaar en dat geeft niets.

In mijn ogen heb je het goed gedaan en vooral niet twijfelen aan jezelf !!

**Geplaatst**: 22-01-16 20:05

Re: is wat ik deed echt zo fout?

Geplaatst: 22-01-16 20:05

Ik heb geen idee of je iets fout hebt gedaan, ik was er niet bij. Je had wellicht dingen anders kunnen doen, maar dat je beseft dat het niet werkt kan niemand je kwalijk nemen. Probeer zo goed mogelijk uit elkaar te gaan want het is niet tof als je elkaar het licht niet in de ogen gunt. Ga elkaar geen verwijten maken. Het is wat het is.

Het alleen voelen trekt wel weer weg, deze jongen was het gewoon niet voor jou.

Waarom denkt je zusje trouwens dat het haar schuld is?

**Geplaatst**: 22-01-16 21:55

Geplaatst: 22-01-16 21:55

Ik heb hetzelfde gedaan in December 2014, heb er pas een einde aan gemaakt in Oktober 2015.
Ik heb het ook willen proberen en dacht inderdaad dat het wel beter zou worden.

Kreeg ook veel verwijten naar mijn hoofd, dat ik het zo bedacht had om hem zijn huis kwijt te laten raken. Dat ik daar anders nooit han kunnen wonen etc.
Nu woon ik daar nog steeds, heb hem daar dus niet voor nodig gehad

Het is tot nu toe een van de beste keuzes in mijn leven geweest. Ik ben héérlijk alleen. Kan mezelf weer zijn en voel me gelukkig

**Geplaatst door de TopicStarter** : 24-01-16 23:13

Re: is wat ik deed echt zo fout?

Geplaatst door de TopicStarter : 24-01-16 23:13

met mijn zusje heb ik de avond ervoor gepraat.. Zij was een soort eyeopener. Niet de oorzaak, maar een ontbrekende stukje om een grote puzzel heel te maken..

Ik ben gisteren bij hem geweest om het nog een keer uit te leggen. Nu helemaal, alles wat me dwars zat..

We komen er nog niet uit. Als ik vertelde waar ik mee zat zoals het niet mezelf kunnen zijn, eetgewoontes waar continue op gehamerd werd etc. dan was zijn reactie. Waarom heb je niets gezegd? Dat heb ik 100x gedaan, maar daar deed hij niets mee. Ik was chagrijnig, het viel in zijn ogen wel mee en 't lag niet aan hem. Nooit niet.. Dus na 60x ga je niets meer zeggen want 't werkt toch niet.. Maar waarom heb je dan niets gezegd? Ja dat zeg ik toch, ik heb dat zo vaak geprobeerd, maar dat komt gewoon niet aan. Maar waarom zei je dan niets??

En zo nog 4x door. Dat ik mijn laatste spullen gepakt heb en gegaan ben. Heb 't zo vriendelijk mogelijk gedaan. Ben netjes gebleven. Maar hij ziet 't niet.. Dat is dus ook 't probleem, hij doet nooit niets fout. Dus ook nu is er helemaal geen een verwijt van hem. Alleen dat ik naïef was, hem gekwetst heb (ja dat is ook) en dat ik een stomme trut was die egoïstisch was.

Tot ziens :wave:

Mijn zusje heeft nu dit verhaal ook gehoord. Hij verdraaid veel. Ik werd diezelfde avond uit groeps apps gegooid. (ja best wel logisch) alleen nu was hij verdrietig want ik ging zelf overal uit?
Ik heb diverse haat what's app berichten gehad, reageer hier ook niet op. Een verhaal heeft 2 kanten, hij heeft niets (willen) zien en nu staan we lijn recht tegen over elkaar met 2 verhalen.

Alleen kies ik voor 't mijne

Iedereen die verwijten naar mij heeft en mijn kant niet heeft gehoord/wil horen hoef ik geen verantwoording af te leggen.. Ik leef weer

**Geplaatst**: 24-01-16 23:17

Re: is wat ik deed echt zo fout?

Geplaatst: 24-01-16 23:17

Je kunt jezelf niet forceren. Dus je maakte heel verstandig een einde aan je relatie. En ja, daar kun je de ander pijn mee doen en dat is niet leuk. Weet ik alles van. Maar wat is het alternatief? Dan maar bij hem blijven en ongelukkig zijn. Natuurlijk doe je dat niet.
Een relatie beëindigen is nooit leuk. Je kunt het ook niet leuker maken dan het is.

Misschien moet je werken aan je manieren, maar verder moet iemand in een relatie jou niet willen veranderen maar nemen zoals je bent. Een mens kan namelijk niet veranderen op verzoek. Dat werkt niet. Dat heb jij nu ondervonden.

**Geplaatst**: 25-01-16 01:23

Geplaatst: 25-01-16 01:23

Ik had afgelopen Augustus precies hetzelfde kunnen schrijven. Alleen woonden wij al vier jaar samen. Ik kon mezelf niet zijn, hij moest met alles de controle hebben (zelfs wanneer ik mijn tanden zou poetsen!). Het geen inlevingsvermogen hebben komt mij ook zeer bekend voor. Het laatste jaar had ik erge twijfels maar ik wilde niet opgeven. Ik heb hem zo vaak verteld dat ik niet gelukkig was en dat ik gek werd, hij zag het gewoon niet. Nadat ik mijn spullen heb gepakt en ben vertrokken is hij pas gaan inzien waar ik het over had. Niet dat ik nooit iets heb fout gedaan hoor. Onze ruzies gingen op een gegeven moment ook veel en veel te ver, dat is ook mede mijn schuld natuurlijk. Ik denk dat één van de redenen was dat ik zo lang gebleven ben, is dat ik in een ander land woon en ik geen familie had die me op kon vangen, ik was bang om het vertrouwde achter te laten. Ik ben dol gelukkig nu dat ik mezelf weer kan zijn. Mijn ex en ik zijn daarna goed uit elkaar gegaan, veel gepraat. Wel veel verwijten van zijn familie, maargoed dat gaat hun allemaal niets aan natuurlijk. Dus maak je je daar alsjeblieft niet druk om, ik zou daar geen aandacht aan besteden.

**Geplaatst**: 25-01-16 09:54

Geplaatst: 25-01-16 09:54

Als jij, TS, niet gelukkig bent in een relatie, en niet het gevoel krijgt dat dat zou kunnen veranderen, dan moet je kiezen voor jezellevers. En dat heb jij gedaan, heel goed.
Uiteindelijk is degene die het best weet waar jij je goed bij voelt, jij. En genoeg mensen die vinden dat je het anders zou moeten doen, ik zou zeggen, laat ze hun mening hebben maar doe wat je zelf wilt. Niet laten overtuigen door zieligdoeneritis om toch bij iemand te blijven. Daar wordt jij en de ander niet gelukkig van.

Mijn keuze moment was toendertijd: wil ik tot mijn 80-ste zo blijven leven? (ik was toen 36) Het antwoord was NEE, dus toen vroeg ik de scheiding aan. Beste beslissing die ik kon nemen.

Succes met leven :-)

**Geplaatst**: 25-01-16 12:16

Geplaatst: 25-01-16 12:16

Je hebt het in mijn ogen zo netjes afgehandeld. Je hebt hem alles verteld wat jou dwars zit en als hij dan niet snapt waarom je bij hem weg ging, als hij echt niet kan zien dat jij ongelukkig wordt van zijn regeltjes en hij gewoon niet door heeft gehad hoe vaak jij dit al hebt aangegeven dan zou het voor mij ook klaar zijn

Dat je bij andere je netjes moet gedragen kan ik misschien nog inkomen, maar thuis moet je echt kunnen zijn wie jij wil zijn en doen wat jij wil doen.

**Geplaatst**: 25-01-16 12:23

Re: is wat ik deed echt zo fout?

Geplaatst: 25-01-16 12:23

Ik ga met mijn voorgangers mee, ik had het samenwonen idee niet eens meer willen proberen dus dat vind ik erg knap van je.
Trek je ook niet teveel van je ouders aan, die komen er wel bovenop en als jij gewoon uitlegt waarom je deze keuze hebt gemaakt denk ik dat ze het wel zullen snappen. En zo niet, tja, jammer voor hun.

**Geplaatst**: 25-01-16 12:37

Re: is wat ik deed echt zo fout?

Geplaatst: 25-01-16 12:37

Ik vond niet dat je verkeerd hebt gehandeld. het zal voor hem wel verwarrend zijn geweest maar dat zou het ook wel zijn als je t voor die tijds had uit gemaakt. Heb je het weleens benoemd of kwam het uit het niets voor hem? Dat is misschien een puntje.
Maar je moet gewoon jezelf kunnen zijn enliefde is eeen gevoels kwestie, daar is nooit een goed moment voor. Jammer dat je ouders je niet steunen

**Geplaatst**: 25-01-16 13:29

Re: is wat ik deed echt zo fout?

Geplaatst: 25-01-16 13:29

Je had beter eerder aan kunnen geven dat je niet happy was natuurlijk. Dan had hij misschien dingen kunnen aanpassen? Maar joh, nooit blijven hangen in een relatie waarin je niet gelukkig bent!

**Geplaatst**: 25-01-16 13:41

Re: is wat ik deed echt zo fout?

Geplaatst: 25-01-16 13:41

Gaan samenwonen met het idee dan zijn alle twijfels weg is in mijn ogen wel erg naïef... Dat is hetzelfde als aan een baby beginnen om de relatie te redden.. Dat werkt niet..

Ik zeg niet dat je fout gehandeld heb, maar je had imo wel eerder aan de rem kunnen trekken. Voor alle partijen... En dat hij boos is is zijn goed recht. In een relatie waar je zomaar uitstapt zonder dat daar emoties, boosheid en frustratie bij komt kijken zit het al zeker niet goed. Dan ben je al veel te ver heen. Voor hem is dit een compleet nieuw rouwproces omdat ie nergens vanaf wist. Jij bent al een halve stap verder.

Nomineer dit bericht ×