Geplaatst Ik weet eigenlijk niet goed waar ik moet beginnen. Ik zal proberen het een beetje kort samen te vatten.
Op mijn 3e zijn mijn ouders gescheiden en de eerste tijd ging het op zich goed, echter kwam mijn moeder een nieuwe man tegen en mijn vader een nieuwe vrouw. Met de nieuwe man van mijn moeder kon ik het niet zo goed vinden. Ik was heel erg opstandig en wilde niet luisteren. Hij begon daarom met mij slaan, niet in mn gezicht maar op mijn billen, rug en benen. Soms schopte hij ook met zn bergschoenen. Ik had hele blauwe plekken op mijn armen. Mijn moeder werkte enorm veel per week was eigenlijk nauwelijks thuis en als ze thuis was nouja dan zat ze alleen achter de computer. Hierdoor werd ik steeds vervelender, toen mijn zusjes geboren waren is het helemaal uit de hand gelopen. Zij mochten alles ik deed alles fout. Als er een oppas stopte was het mijn fout. Alles was mijn fout. Toen mijn stiefvader compleet flipte tegen mij en me aan mijn haren naar beneden van de trap sleurde ben ik 3x weggelopen. Naar mijn oma toe, die heeft me opgevangen en ik weigerde terug te gaan naar mijn moeder en stiefvader. Mijn vader wist er ook van. Ik zat huilend achterin de auto en weigerde naar mijn moeder terug te gaan. Mijn moeder stuurde me naar een psycholoog omdat ik woede aanvallen had. Dit was bij mij allemaal onmacht. Ik ben in die tijd aangerand door twee buurjongens op mn 12e ongeveer. Dit heb ik natuurlijk verteld aan mijn psycholoog echter heeft zij tegen mijn ouders gezegd dat ik verhaaltjes verzon om aandacht te krijgen. Dat was voor mij de druppel.
Hierna ben ik naar mijn vader gegaan daar is besloten dat ik bij mijn vader ging wonen. Helaas moest hier een complete rechtzaak aan te pas komen. Ik hoef niet te vertellen hoe zwaar dat was voor mij als kind. Uiteindelijk ben ik bij mijn vader gaan wonen. De eerste jaren ging het goed alleen werd het steeds erger nadat ik was blijven zitten in de 1e tweetalig havo/vwo het tweede jaar ging ik wel over maar het tweede jaar tweetalig havo/vwo weer blijven zitten. Mijn vader zei dat ik in de goot zou belanden net als mijn nichtje die aan drugs deed. De enige die zag hoe ongelukkig ik werd was mijn oma en ondanks dat zij kanker had heeft ze aangeboden mij in huis te nemen.
In de tussentijd vierde ik mijn kerstvakanties om de beurt bij vader en moeder. Mijn moeder ging altijd naar disney land parijs maar alleen als ik die kerstvakantie bij mijn vader was. De vakanties die ik wel bij haar was gingen we naar center parcs, begrijp me niet verkeerd vond ik ook heel leuk maar ik heb haar gesmeekt of ik een keer mee mocht naar disney. Dat gebeurde natuurlijk niet. Alleen als ze met zn vieren waren. Voor mij voelde het alsof ik een buitenstaander was, ongewenst.
Ik heb gehoord dat mijn oma kanker had op 12 jarige leeftijd ongeveer. Het eerste wat ik riep was ze gaat dood. En waarom tja ik had gedroomd dat ze dood ging. Mijn oma had borstkanker en ondanks dat iedereen zei dat het de meest behandelbare vorm van kanker was is ze na een heel gevecht toch overleden eraan. Ik heb in de tijd dat ze enorm ziek was haar eigenlijk een beetje ontweken. En nu nog steeds heb ik daar enorm veel spijt van. Ik mis haar verschrikkelijk en voel me zo schuldig hierover.
Ongeveer een jaar voor het overlijden van mijn oma ben ik terug gegaan naar mijn moeder. Het ging totaal niet goed bij mn vader hoeveel ik ook van hem hield. Toen ik wegging zei mijn vader dat als ik ging ik zijn dochter niet meer was. Ondanks dit ben ik toch vertrokken. Ik heb in die tijd ongeveer 2 a 3 jaar geen contact gehad met mijn vader. Ik ben uiteindelijk wel geslaagd voor mijn mavo diploma en had zowaar vrienden. (ik heb tot mijn 15e ongeveer nooit vriendinnen gehad oid en werd verschrikkelijk gepest.)
Toen mijn oma overleed ben ik in een diep dal geraakt, ik begon te stelen en te automutileren. Het stelen heb ik twee x een taakstraf voor gehad en het automutilerren heeft nooit iemand gezien.
Nu intussen 3 jaar later heb ik een lieve vriend. Wij hebben een beetje een heuvelachtige relatie. Ik heb een enorm heftig karakter, ik hou enorm veel van hem maar ik hou niet van mezelf en daarbij heb ik intussen ook de diagnose depressief gekregen. Ik ben prikkelbaar en reageer dat op hem af. Dit komt de relatie niet ten goede natuurlijk. In die 3 jaar ben ik gestopt met automutileren. Tot ongeveer 2 maanden geleden. Ik zit enorm slecht in mijn vel en dit is mijn weg eruit.
Het is nu zover dat ik mijn baan ben kwijtgeraakt door de depressie, waardoor het automutileren nog erger is geworden. Ik zit nu in de ziektewet en sta ongeveer een half jaar onder behandeling bij een psycholoog. Op dit moment voel ik gewoon niks meer, geen verdriet niks, ik ben leeg. Ik voel me een omhulsel van de persoon die ik ooit was. Ik heb een schaduwaccount gehad waar ik dit onder heb geplaatst maar eigenlijk maakt het me nu niet meer uit wie dit lezen.
Elke dag denk ik aan dood gaan. Ik ben niet actief bezig om zelfmoord te plegen maar als ik zou worden aangereden en dood ga. Nouja dat zou ik niet erg vinden. Maar ik heb het lef niet om zelf mijn leven te nemen.
Vroeger haalde ik nog plezier uit de ponys, nu is dat ook nagenoeg niks meer. Ik heb gewoon geen puf om wat dan ook te doen. De ponys lukt me niet, iets met vrienden doen lukt me niet. Ik kan gewoon zo niet verder. Over twee weken heb ik weer een evaluatie hoe het nu gaat. Beter of slechter dan een half jaar geleden. Ik ben bang dat het alleen maar slechter wordt
On top of that zit ik alleen met kerst. Mijn vriend moet 1e en 2e kerstdag werken en naar mijn moeder kan ik niet meer toe.
Dit is vanwegen het feit dat ik bij mijn moeder langs wilde gaan en ik niet welkom was want ze gingen uit eten. Dat in combinatie met het feit dat ze vroeger ook al dit soort dingen deed maakte dat ik me zo ontzettend verdrietig voelde. Ik heb mijn moeder uiteindelijk een berichtje gestuurd met hoe ik me voel natuurlijk vond zij dat ik hier schuldig aan was want ik moest me niet zo aanstellen en een sorry hoefde ik niet te verwachten want ze voelde zich niet schuldig en ik moest maar proffesionele hulp zoeken over hoe ik me voelde.
Ik zie dat dit een enorm lang verhaal is geworden sorry daarvoor. En ook sorry voor de warrigheid. Het staat allemaal niet zo mooi op een rijtje in mn hoofd.
Ik zit er helemaal doorheen. Dit vlak voor kerst maakt dat ik het niet meer zie zitten. Ik weet niet hoe ik verder moet leven.
Wat ik wil bereiken? Tja geen idee ventileren? Mijn verhaal kwijt kunnen denk ik.
) Ik heb gewoon gezegd dat het tussen mij en mama is en dat zij er niks mee te maken heeft. Krijg ik naar mn hoofd ja je bent gewoon een strontblaag. Toen heb ik opgehangen.
is ze nu helemaal betoetert, maf mens!
