Bokt.nl

**Geplaatst door de TopicStarter** : 13-12-15 22:23

Collega/vriend depressief, ik maak me zorgen..

Geplaatst door de TopicStarter : 13-12-15 22:23

Om mijn huisgenoot :|

We zijn collega's. Hij staat net iets boven mij. Ik woon bij hem in huis. Maar hij is nu al meer dan een week niet op het werk verschenen. Het begon met: "Ik heb echt geen zin vandaag!" met een grote lach. "Ik neem vandaag lekker een dag vrij want ik moet mijn vakantiedagen toch op maken". Prima

Niks mis mee! Als het netjes geregeld worden kan dat best een keertje.

Echter.. We zijn nu 7 dagen verder en nog steeds heeft hij zijn gezicht niet op het werk laten zien... De reden? "Ik voel me niet lekker". In werkelijkheid is hij gewoon omgeslagen van zijn blije zelf naar dieper dan een depressie.. Ik was van de week bang geweest thuis te komen om hem te vinden

Nu kwam vanavond een vriend van hem langs die doodsongerust was omdat hij niks meer van hem hoorde terwijl ze iedere dag veel contact hadden en wat was ik BLIJ dat hij er was. We hebben met zijn tweeën 4 uur lang op hem in zitten praten. Helaas...

Het lijkt gewoon allemaal niet binnen te komen. Deze man zit in zijn proefperiode. Iedereen is gek op hem, behalve hij... Ik heb gezegd hem morgen uit zijn bed te rammen.. En nu is hij boos. Want dat wil hij niet. Maar doe ik dit niet, dan raakt hij zijn baan kwijt.

Ik ben echt gek op deze man (op vriendschappelijk niveau!) en zou het naast dat het mij mijn huis kost echt verschrikkelijk vinden om hem zijn baan te zien verliezen

Iedereen op kantoor weet dat we samen wonen, dus iedereen komt naar mij toe met vragen.. Inclusief de grote baas. Ik heb hem duidelijk gemaakt dat als hij morgen niet naar werk gaat ik m'n bek open ga doen. Dat ik naar de grote baas ga die afgelopen week al drie keer aan mijn bureau heeft gestaan om te vertellen hoe en wat.

Nu is hij boos. Begrijpelijk, het is ook niet leuk. Maar moet ik dan mijn carrière opgeven omdat hij zich rot voelt? Ik wil niet het volledige boekje open gooien, gewoon eerlijk zijn dat hij niet fysiek ziek is

Ik voel me ellendig omdat hij mij dwingt te liegen. En ik weet dat ze morgen weer aan mijn bureau staan met vragen.

Mijn wekker staat voor morgen twee uur eerder als gewoonlijk zodat ik hem uit bed kan trappen (in een poging om hem naar het werk te krijgen) en zijn hond uit kan laten. Ik mag deze man zo graag.. Maar wat ik ook doe.. Wat ik ook zeg... :'(

Lieve medebokkers. Wat zouden jullie doen in deze situatie?

Laatst bijgewerkt door Paisano op 14-12-15 09:38, in het totaal 1 keer bewerkt
Reden: Titel verduidelijkt.

**Geplaatst**: 13-12-15 22:25

Re: Ik maak me zorgen..

Geplaatst: 13-12-15 22:25

Lekker op de bek laten gaan.

Het is een volwassen man, sorry.

**Geplaatst**: 13-12-15 22:25

Geplaatst: 13-12-15 22:25

Ik zou het morgenochtend proberen, en indien dat niet lukt inderdaad maar eerlijk zijn tegen je baas... hoe moeilijk ook... Vind het overigens prachtig hoe jij met hem omgaat, en hoe je hem wilt helpen.

**Geplaatst**: 13-12-15 22:27

Geplaatst: 13-12-15 22:27

Tip, laat hem lekker liggen. Iemand die depressief is, moet je niet uit bed willen 'trappen', in plaats daarvan, ga eens rustig naast hem zitten en een luisterend oor bieden. Daar hebben dit soort mensen veel meer aan. Maak je niet zorgen om zijn werk, dat is nu geen prioriteit, laat hem eerst maar eens beter in zijn vel zitten en haal de druk wat van de ketel.
Dwing nooit een depressief persoon, zo duw je diegene enkel van je af.

En verder is het niet jouw verantwoordelijkheid op het werk. Zeg gewoon dat je er niks over kunt zeggen en dat ze hem zelf maar moeten bellen als ze iets willen weten.

**Geplaatst**: 13-12-15 22:28

Geplaatst: 13-12-15 22:28

Het zal wel hard klinken, maar je moet het je niet te persoonlijk aantrekken denk ik.. Hoe is de woonsituatie precies? Want die snap ik even niet. Hoezo raak jij je huis kwijt als hij zn baan verliest?

Tegen je baas zeggen dat hij bij de werknemer zelf moet zijn en het niet jouw zaak is.. En persoonlijk zou ik hem morgen ook niet uit bed halen, je bent verder niets anders dan collegas toch?

**Geplaatst**: 13-12-15 22:29

Geplaatst: 13-12-15 22:29

Hem naar de huisarts sturen.

Echt superlief wat je voor hem doet en wil doen, maar iemand die echt depressief is help je niet met uit z'n bed schoppen. Zo werkt het helaas niet met een depressie. Hij heeft medische zorg nodig.

**Geplaatst**: 13-12-15 22:33

Geplaatst: 13-12-15 22:33

Ik denk niet zozeer dat het werk het probleem is. Als hij echt depressief is dan heeft hij weinig aan iemand die streng voor hem is en hem naar z'n werk "trapt". Misschien kan je eerder met hem om tafel om te vraag waarom hij niet naar z'n werk wil en eventueel naar de huisarts sturen voor een gesprek. Daarnaast zou ik op je werk zeggen dat jij jij bent en niet hem. En ook niet verantwoordelijk voor hem gehouden wil worden.

**Geplaatst**: 13-12-15 22:35

Geplaatst: 13-12-15 22:35

Iemand die depressief (of manisch depressief is) moet je niet in bed laten liggen, maar ook nietaan het werk sturen. Structuur is goed, maar de draaglast van zo iemand is ver onder de draagkracht die gevraagd wordt.

Neem hem mee daar de huisarts of bedrijfsarts. En voor jou baas; verschrikkelijk onprofessioneel om bij jou te vragen naar zijn toestand. Dat ten eerste.
Ten tweede is geestelijk ziek zijn minstens zo erg als fysiek ziek zijn. Hij vraagt je dus niet om te liegen, hij is ziek.

**Geplaatst**: 13-12-15 22:35

Geplaatst: 13-12-15 22:35

Meer dan een half miljoen mensen hebben last van een winterdepressie,
nog veel meer mensen hebben last van een winterdip..

het is een beetje 'overdreven' om dan meteen te denken dat iemand zich van kant wil maken, puur omdat hij geen heeft om op te staan in wat bijna de donkerste periode van het jaar is.

wat je kunt doen is zoals al gezegd is.. gewoon vriendelijk zijn en een luisterend oor bieden..
na je werk twee bakken koffie maken en eentje naar hem brengen en een praatje maken, zodat hij wel contact heeft met iemand.

Wat betreft zijn werk, zelf laten uitzoeken.. dan legt hij dat straks maar aan het uwv of de gemeente uit waarom hij geen baan heeft en een uitkering nodig heeft.. als het langer aanhoudt dan een week of twee, dan kun je hem altijd nog aanraden eens contact op te nemen met zijn eigen huisarts om zijn depresiviteit te bestrijden.. soms is zoiets simpels als lichttherapie al genoeg.

Hem uit bed sleuren/schoppen, is iets wat zijn toekomstige vrouw mag gaan proberen als ze 3 kinderen hebben en een hypotheek waarvoor 2 inkomens nodig zijn en een uitkering niet voldoende is.

dat hij zijn baan behoud, is geen taak voor jou..

wees gewoon een fijne huisgenoot voor hem en laat hem verder zijn eigen boontjes doppen.. als het echt omslaat dan kun je altijd nog met je huisarts gaan praten dat je je zorgen over hem maakt.. dan kan je huisarts jouw helpen met hoe jij daar mee om kunt gaan.

Laatst bijgewerkt door elenaMM77 op 13-12-15 22:36, in het totaal 1 keer bewerkt

**Geplaatst**: 13-12-15 22:36

Geplaatst: 13-12-15 22:36

Er spelen twee zaken. Allereerst maakt je je zorgen om je huisgenoot. Je kunt hem motiveren naar de huisarts te gaan voor hulp. Je kunt hem niet dwingen. Als je signalen hebt dat hij suïcidaal is, kan je zelf ook overleggen met de huisarts wat te doen. Meer kan je niet doen. Je kunt proberen hem uit bed te krijgen, maar als je huisgenoot dit gedrag al laat zien in zijn proefperiode, is er de kans dat hij zijn werk op dit moment helaas niet aankan.

Wat betreft je baas. Hij hoort niet vertrouwelijke informatie bij jou te verkrijgen. Natuurlijk wil je een goede relatie houden met je baas. Daarom zeg je zoiets als volgt "Ik begrijp je vraag. Ik heb zelf geen goed zicht op wat er aan de hand is. Graag wil ik u vragen zelf contact op te nemen met mijn huisgenoot, dan krijgt u betrouwbare informatie". Als je baas aandringt kan je ook nog het volgende noemen: "Ik begin me wat opgelaten te voelen, omdat ik niet de privacy van een huisgenoot wil schaden"

**Geplaatst door de TopicStarter** : 13-12-15 22:37

Geplaatst door de TopicStarter : 13-12-15 22:37

Ik heb zelf (meerdere malen) in een depressie gezeten, en juist de mensen die mij mijn angsten dwongen te overwinnen hielpen mij. Waarom wil hij niet meer naar zijn werk? De confrontatie is te groot. Er zullen vragen zijn. Ik probeer hem constant duidelijk te maken dat hoe lager hij weg blijft hoe moeilijker het word. En juist dat niks doen, dat op bed gaan liggen huilen en malen gaat je niet helpen! Het dagelijkse leven oppakken doet goed. Van de week waren de buren langs, niks aan de hand. Lachen, gieren, brullen. Ze waren nog maar amper de deur uit en het was weer zo ver..

Het is ook van de een op andere dag opgeslagen. In heb gevraagd en geopperd, maar wat er nu precies aan de hand is?

De situatie.. We wonen in het buitenland. Hij vroeg mij bij hem in te trekken nadat we een poosje samen hadden gewoond via het werk. Top! Het klikte, we hadden het gezellig, konden goed overweg met elkaar en samenwonen is een stuk goedkoper. Doen! Maar hij is de hoofdbewoner. Vertrekt hij dan ben ik ook alles kwijt wat ik in dit huis heb opgebouwd...

Edit. Overigens, doordat ik in het buitenland woon zijn de kantoorregels ook net iets anders. Het is mijn huisgenoot dus ik heb het te weten. Dat is een botsing tussen verschillende culturen. Ik heb het vandaag tegen hem verteld, dat ik niet ga liegen voor hem. Het is allemaal aftasten. Een wildvreemd land, ik ben hier nu 5 maanden. Ik weet dat ze onwijs blij met mij zijn en ik weet dat de kans groot is dat ik zijn functie krijg zou hij het nu echt verneuken. Ik heb dit ook tegen hem gezegd. Ik wil zijn functie! Dat weet hij, maar ik vind het laag over andermans rug te gaan. Tegelijkertijd heb ik ook niet de behoefte over andermans rug bovenop te komen.. Maar ga ik liegen over de huidige situatie.. Ze komen er toch wel achter. Ugh! Ingewikkeld

Laatst bijgewerkt door Cubone op 13-12-15 22:43, in het totaal 1 keer bewerkt

**Geplaatst**: 13-12-15 22:38

Geplaatst: 13-12-15 22:38

A op zijn smoel laten gaan , proefperiode dus hij werkt er nog geen twee maanden en B zorg voor een ander onderkomen voor jezelf.
Het lijkt wel alsof je getrouwd met he bent zoals je verteld. Laat gaan, als hij niet wil dan wil hij niet maar het staat je te prijzen om hem te willen helpen maar als hij niet wil trek danje handen er af als je niet ook ineen neerwaartse spiraal wil komen.
Bel zijn familie en laat die het uitzoeken met hem, niet jouw verantwoording en los daarvan kun je verder ook niets dan eventueel een stukje praktische ondersteuning, koken oid.

**Geplaatst**: 13-12-15 22:41

Geplaatst: 13-12-15 22:41

Niet iedereen met een depressie is hetzelfde, en het is natuurlijk ook maar de vraag hoe hij erin is gekomen. Als hij boos wordt op het moment dat jij zegt hem uit bed te gaan dwingen, dan zal hij dat ook echt niet willen, ook niet onderliggend.

Uit persoonlijke ervaring is het niet eens een gevoel van verdriet, maar meer van leegte. Ik voel níks als ik dusdanig slecht in mijn vel zit. Ik kan me er niet eens toe zetten om aardig te doen tegen mijn beste vriendin, of tegen mijn moeder als ze me belt, omdat ik gewoon niet vóel dat het een liefdevol gebaar is. Ik wil dan gewoon echt alleen maar in mijn bed liggen, en niemand die me er dan uit gaat krijgen, ook niet als het een verplichting is.

Wat bij mij dan wél weer helpt, is mensen die me wijzen op hoe veel invloed mijn gedrag heeft op anderen. Zo hebben mijn huisgenoten me geschopt omdat ik wel de hele dag tijd had om in mijn nest te liggen, maar niet om iets te doen in het huishouden. In de eerste instantie was dat ontzettend confronterend, maar beginnen met scharrelen in het huishouden en de boel op orde krijgen was voor mij wel de eerste stap om weer dingen te gaan doen. Op een gegeven moment kon ik op goede dagen weer boodschappen doen, bezig, en zo krijg je steeds meer inzicht in je eigen kunnen. Wellicht dat het dus helpt om aan hem te vragen hoe hij het wilt doen met de woning. Gewoon aangeven dat op het moment dat hij uit de woning moet, jij er ook uit moet en hoe hij dat voor zich ziet.

**Geplaatst**: 13-12-15 22:42

Geplaatst: 13-12-15 22:42

Cubone schreef:
Ik heb zelf (meerdere malen) in een depressie gezeten, en juist de mensen die mij mijn angsten dwongen te overwinnen hielpen mij. Waarom wil hij niet meer naar zijn werk? De confrontatie is te groot. Er zullen vragen zijn. Ik probeer hem constant duidelijk te maken dat hoe lager hij weg blijft hoe moeilijker het word. En juist dat niks doen, dat op bed gaan liggen huilen en malen gaat je niet helpen! Het dagelijkse leven oppakken doet goed. Van de week waren de buren langs, niks aan de hand. Lachen, gieren, brullen. Ze waren nog maar amper de deur uit en het was weer zo ver..

Het is ook van de een op andere dag opgeslagen. In heb gevraagd en geopperd, maar wat er nu precies aan de hand is?

De situatie.. We wonen in het buitenland. Hij vroeg mij bij hem in te trekken nadat we een poosje samen hadden gewoond via het werk. Top! Het klikte, we hadden het gezellig, konden goed overweg met elkaar en samenwonen is een stuk goedkoper. Doen! Maar hij is de hoofdbewoner. Vertrekt hij dan ben ik ook alles kwijt wat ik in dit huis heb opgebouwd...

Met alle respect, maar als jij denkt dat dat werkt, dan heb je nog nooit een hele diepe depressie gehad en/of dat werkt echt niet bij iedereen. Als je dat bij mij had geflikt in mijn depressie, had ik echt compleet in paniek geraakt en over mijn toeren geweest. Ik wilde alleen maar in bed liggen of op de bank, en laat me dat vooral lekker doen.
Word altijd een beetje kriegel van mensen die maar denken dat je een schop onder je hol nodig hebt als je depressief bent.

**Geplaatst**: 13-12-15 22:43

Geplaatst: 13-12-15 22:43

Ts, als ik zo lees wat je verder over hem post, hij kan prima mooi weer spelen, zit in de ziektewet maar zuipt zich stomdronken in de kroeg, leuk hoor en die neem je in bescherming. Meid , als je vriend werk heeft dan ga je die toch achterna.

**Geplaatst**: 13-12-15 22:44

Geplaatst: 13-12-15 22:44

Joolien schreef:
Cubone schreef:
Ik heb zelf (meerdere malen) in een depressie gezeten, en juist de mensen die mij mijn angsten dwongen te overwinnen hielpen mij. Waarom wil hij niet meer naar zijn werk? De confrontatie is te groot. Er zullen vragen zijn. Ik probeer hem constant duidelijk te maken dat hoe lager hij weg blijft hoe moeilijker het word. En juist dat niks doen, dat op bed gaan liggen huilen en malen gaat je niet helpen! Het dagelijkse leven oppakken doet goed. Van de week waren de buren langs, niks aan de hand. Lachen, gieren, brullen. Ze waren nog maar amper de deur uit en het was weer zo ver..

Het is ook van de een op andere dag opgeslagen. In heb gevraagd en geopperd, maar wat er nu precies aan de hand is?

De situatie.. We wonen in het buitenland. Hij vroeg mij bij hem in te trekken nadat we een poosje samen hadden gewoond via het werk. Top! Het klikte, we hadden het gezellig, konden goed overweg met elkaar en samenwonen is een stuk goedkoper. Doen! Maar hij is de hoofdbewoner. Vertrekt hij dan ben ik ook alles kwijt wat ik in dit huis heb opgebouwd...

Met alle respect, maar als jij denkt dat dat werkt, dan heb je nog nooit een hele diepe depressie gehad en/of dat werkt echt niet bij iedereen. Als je dat bij mij had geflikt in mijn depressie, had ik echt compleet in paniek geraakt en over mijn toeren geweest. Ik wilde alleen maar in bed liggen of op de bank, en laat me dat vooral lekker doen.
Word altijd een beetje kriegel van mensen die maar denken dat je een schop onder je hol nodig hebt als je depressief bent.

Tja, dat jij daar kriegel van werd betekend niet dat het voor iedereen geldt.

Mijn beste vriendin zat ook niet op mij te wachten, ik ging gewoon naast haar op de bank zitten en mee tv kijken. En dan wat kletsen etc. Ze deed liever de deur niet open.

En toch kwam ik 2x per week ongevraagd en ongewenst langs. Daar heeft ze me nog voor bedankt toen ze uit de depressie was. :Y)

**Geplaatst**: 13-12-15 22:46

Geplaatst: 13-12-15 22:46

MarlindeRooz schreef:
Tja, dat jij daar kriegel van werd betekend niet dat het voor iedereen geldt.

Mijn beste vriendin zat ook niet op mij te wachten, ik ging gewoon naast haar op de bank zitten en mee tv kijken. En dan wat kletsen etc. Ze deed liever de deur niet open.

En toch kwam ik 2x per week ongevraagd en ongewenst langs. Daar heeft ze me nog voor bedankt toen ze uit de depressie was.

Maar er zit een wezenlijk verschil tussen bij iemand op de bank komen zitten en een luisterend oor bieden, en iemand uit z'n bed trappen en naar het werk slepen.

**Geplaatst**: 13-12-15 22:47

Geplaatst: 13-12-15 22:47

Elke depressie is anders, er voor iemand gewoon zijn maakt wel een verschil maar helpen is een ander verhaal. Dat kunnen alleen specialisten en eventueel aangevuld met medicatie.

**Geplaatst**: 13-12-15 22:48

Geplaatst: 13-12-15 22:48

Emmaa_ schreef:
MarlindeRooz schreef:
Tja, dat jij daar kriegel van werd betekend niet dat het voor iedereen geldt.

Mijn beste vriendin zat ook niet op mij te wachten, ik ging gewoon naast haar op de bank zitten en mee tv kijken. En dan wat kletsen etc. Ze deed liever de deur niet open.

En toch kwam ik 2x per week ongevraagd en ongewenst langs. Daar heeft ze me nog voor bedankt toen ze uit de depressie was.

Maar er zit een wezenlijk verschil tussen bij iemand op de bank komen zitten en een luisterend oor bieden, en iemand uit z'n bed trappen en naar het werk slepen.

Maar het is wel iemand uit zijn comfortzone halen. Op een gegeven moment gingen we wandelen, daarna naar de winkel / de stad in etc.

**Geplaatst**: 13-12-15 22:48

Geplaatst: 13-12-15 22:48

emmer koud water in z'n bed mikken doet wonderen hoor

Kruipt hij niet meer terug in bed en heb jij je punt duidelijk gemaakt

**Geplaatst door de TopicStarter** : 13-12-15 22:49

Geplaatst door de TopicStarter : 13-12-15 22:49

bigone schreef:
Ts, als ik zo lees wat je verder over hem post, hij kan prima mooi weer spelen, zit in de ziektewet maar zuipt zich stomdronken in de kroeg, leuk hoor en die neem je in bescherming. Meid , als je vriend werk heeft dan ga je die toch achterna.

Vriend? Ik ben zo single als het zijn kan

Hij zit overigens niet in de ziektewet. Daar heeft hij geen recht op - aldus hij geen vast contract heeft (ik woon in het buitenland). Ik verwacht zelf volgende maand mijn vaste contract te krijgen.

Ik vind het gewoon rot

Ik wil mensen om wie ik geef gelukkig zien. Vanavond was ook echt een good cop, bad cop situatie. Ik vertelde de consequenties en zijn vriend vertelde hoe geweldig hij is :')

Wat ik nu verder nog kan doen...? Ik kan hem wel in bed laten liggen, maar dan is hij sowieso zijn baan kwijt

En naast zij baan ook alles! Geen pensioen. Geen uitkering. Geen zekerheid. NIKS! Dan zul je nog eens in een depressie raken.. Kun je de rest van je leven door op straat. Hij opperde vandaag aan die vriend dat ie wel gewoon bij hem kwam wonen, dan zou ie wel het huishouden doen...

Ongeacht of je depressief bent of niet. Deze beste man is 48! En dit is van de pot gerukt.. Dit kan gewoon niet! Ik begrijp ook nog steeds niet waar de omslag vandaag komt

Laatst bijgewerkt door Cubone op 13-12-15 22:53, in het totaal 1 keer bewerkt

**Geplaatst**: 13-12-15 22:50

Geplaatst: 13-12-15 22:50

Leg een briefje neer met nummer van de huisarts, zeg dat jij je zorgen maakt en als hij wil praten, jij wil luisteren en zonder oordeel. Verder kun je niets doen, t is een grote jongen. Dan is hij maar zijn baan kwijt, want je kan hem moeilijk aan zijn oren erheen slepen. Misschien is dat werk ook gewoon niet zijn ding.

Hij is geen 10 meer en jij niet zijn mama.

Laatst bijgewerkt door vuurneon op 13-12-15 22:50, in het totaal 1 keer bewerkt

**Geplaatst**: 13-12-15 22:50

Geplaatst: 13-12-15 22:50

Ah had niet door dat je niet in NL zat. Lijkt me ook niet erg verstandig dat je in dit geval zo afhankelijk bent van deze persoon, maar dat is een andere discussie.
In dit geval zou ik je baas vertellen dat hij geestelijk in de knoop zit, om het zo te noemen, en je huisgenoot een afspraak bij een HA/psycholoog aanraden, meer kan je niet doen.. Als hij zijn baan kwijt raakt is dat niet jouw schuld en ook niet jouw probleem, al snap ik dat je dan met je woonsituatie in de knoei komt. Let op dat je van zijn issues niet jouw problemen maakt. Lief dat je hem wil helpen maar soms is het beter van niet, ten koste van jezelf vaak.
Je hebt geen relatie met deze persoon dus probeer als het kan iets onafhankelijker te worden.. Makkelijker gezegd dan gedaan maar is voor jezelf wel beter, zeker nu het niet goed met hem gaat.

**Geplaatst**: 13-12-15 22:51

Geplaatst: 13-12-15 22:51

Ianrowan2009 schreef:
emmer koud water in z'n bed mikken doet wonderen hoor
Kruipt hij niet meer terug in bed en heb jij je punt duidelijk gemaakt

Zo, als iemand dit bij mij had geflikt tijdens mijn dark days dan was ik daar denk ik niet meer bovenop gekomen. Wat een ongelofelijk naar advies zeg, dat je uberhaupt kan denken dat zoiets helpt als iemand in een depressie zit.

**Geplaatst**: 13-12-15 22:54

Geplaatst: 13-12-15 22:54

Emmaa_ schreef:
Ianrowan2009 schreef:
emmer koud water in z'n bed mikken doet wonderen hoor
Kruipt hij niet meer terug in bed en heb jij je punt duidelijk gemaakt

Zo, als iemand dit bij mij had geflikt tijdens mijn dark days dan was ik daar denk ik niet meer bovenop gekomen. Wat een ongelofelijk naar advies zeg, dat je uberhaupt kan denken dat zoiets helpt als iemand in een depressie zit.

Ook zonder depressie zullen zeer weinig mensen dat waarderen denk ik

Nomineer dit bericht ×