Hij heeft op een bepaald punt in zijn leven er voor gekozen om nooit maar dan dus ook nooit meer te liegen. Ook geen leugentjes om bestwil, totaal niet. Wat er soms voor zorgt dat hij best pijnlijke dingen kan zeggen die je liever niet wilt weten. En ook niet zo tactvol zijn.
Als ik naar mezelf kijk roep ik ook altijd heel hard dat ik niet kan/wil liegen, maar soms komt er toch wel een leugentje om best wil uit. Ik zou bijvoorbeeld ook nooit zeggen dat ik iemand aantrekkelijker vind dan mijn vriend (die er gerust zullen zijn want niemand is perfect
) wat hij wel zou doen. Ik kan me af en toe storen of zelfs onzeker voelen door zijn eerlijkheid, maar van de andere kant weet je wel altijd waar je/ hoe het staat met hem. Wat is jullie visie hierop, kun je te eerlijk zijn? En is dat dan een slechte eigenschap? Of vinden mensen het gewoon niet fijn om een deukje in hun ego op te lopen? En willen ze de waarheid liever niet horen?



maar hij heeft wel laten merken wat zijn 'voorkeuren' zijn zeg maar.
maar aan de andere kant, tja je bent wel eerlijk. En een tekortkoming benoemen betekend niet meteen dat je minder van iemand houdt.