Bokt.nl

Iris82 schreef:

Je bent een slimme meid. Ik vind het vreselijk om te lezen dat je zo'n slechte start in je leven gehad hebt. Heel knap hoe je je gevoelens en ideeën onder woorden brengt.

Jammer dat je niet eens met hulpverlening mag praten van je (pleeg?)ouders. Dommer word je er niet van.

Ik denk wel dat erkenning de eerste grote stap is en dat je nog genoeg zal leren de komende jaren want je staat er voor open.

Thea_Ste schreef:

Ik ken je niet, dus weet niet wat je allemaal hebt gepost. Maar meid, je bent 14, vollop aan het puberen en opzoek naar jezelf. Je hebt ook al geen goede start in het leven gekend, wat het nog wat mentaal moeilijker maakt.

Mijn advies, praat veel met je oma/mama, vrienden, een begeleider op school,... Daar heb je zoveel meer aan dan op een paardenforum. Dat zijn ook de mensen die je echt kunnen helpen en kunnen doen laten groeien in het leven. Dat leer je niet op het internet.

Ineke2 schreef:

Plak liever geen sticker op jezelf met bijvb Autist of ADHD. Als je eenmaal een sticker hebt kom je er nooit meer vanaf.
Knap dat je het op kunt schrijven, erkennen is altijd een eerste stap naar verbetering.
Wees niet té streng naar jezelf, je bent pas 14 en dit gedrag hoort ook wel een beetje bij je leeftijd.
Veel succes met alle veranderingen de komende tijd. Volgens mij heb je lieve pleegouders die het beste met je voor hebben.

Fehu schreef:

Ik "ken" je alleen van het topic wat je zelf al aanhaalde en ach, ik zie gewoon een enthousiaste meid die zich in die zaken interesseert. Eerlijk gezegd, op het wondere WWW is het soms lastig om waarheid van onzin te onderscheiden. Ik kijk nooit in profielen dus ik had geen idee dat je 14 was. Je komt op mij wel wat volwassener over. En ach, we zitten toch op Bokt om te discussiëren en van elkaar te leren? (Ik tenminste wel en ik ben 31)

Misschien is het handig om als je info aanhaalt over een dergelijk onderwerp en waar je niet zeker van bent, gewoon te zeggen:" ik las op die en die site dat en dat, hoe zit dat met die info?" vragen staat vrij toch?

Zelf ben ik overigens een gigantische flapuit, die ook nog bot en sarcastisch is (lekkere combi). Ik probeer mijn post of mails op werk altijd even opzij te leggen zodat ik rustig kan nadenken en een antwoord kan vormen. Dat helpt mij om wat betere reacties te geven.

Het komt wel goed met jou

Geryon schreef:

Ik vind zelf een sticker juist fijn. Mensen snappen je dan een beetje beter en hebben meer begrip.
Ts als jij graag een psycholoog wilt zien, probeer dat dan vooral door te zetten! Mijn ouders vonden het in het begin ook een beetje gek, schaamden zich ervoor, ik mocht het niemand vertellen enzo.

prugelpiet schreef:

Wees niet te streng voor jezelf, je bent pas 14. Ik ben nu 15, dus ik wil zeker niet doen alsof ik alles zo goed weet, maar ik krijg het idee dat je toch heel onzeker bent over jezelf. En dat is niet stom, dat is niet erg, dat heet puberen. Puberen hoort bij opgroeien.

Naar om te lezen dat je niet zo'n fijne start hebt gemaakt, en ik vind je helemaal niet overkomen als iemand die heel wat heeft gemist vroeger.
Ik heb je geregeld langs zien komen, de ene keer heel enthousiast, daarna weer serieus, maar ik heb je ook gezien als iemand die graag dingen wil leren.

Dat je dingen fout zegt is niet erg, dat je daarna ontkent kan mensen nog wel eens irriteren, dat klopt. Dat je daarna toegeeft dat je toch fout zat is wel fijn, dat doen heel veel mensen alsnog niet

Verder vind ik het knap van je dat je van jezelf je "mindere" (imo zijn het geen mindere kanten, dit is hoe jij bent) kan toegeven, zoals eerder genoemt, toegeven is de eerste stap naar verbetering.

Een psychiater om hulp vragen is niet raar, en als je graag hulp wilt kan je denk ik het beste een goed gesprek aangaan met je (pleeg)ouders daarover. Zet eventueel je argumenten op papier en leg goed uit waarom je het wilt. Waarschijnlijk snappen ze het wel als je het goed uitlegt aan ze.
Hulp van een psychiater kan heel fijn zijn, maar het moet wel iemand zijn die bij je past, denk daar ook aan

En zoals hierboven ook genoemd word; gun jezelf de tijd. Bijna iedereen van jou leeftijd zit met zichzelf in de knoop, en de ene heeft daar meer last van dan de ander. Dat is niet erg, maar gun jezelf de tijd om te ontwikkelen en opgroeien! Verwacht niet teveel van jezelf en leg de lat zeker niet te hoog. Doe wat je leuk vind!

Zwerte schreef:

Je laatste bericht laat het ook weer mooi zien....je bent idd best slim, slimmer dan goed voor je is ben ik bang. Want wat ik heel sterk tussen de regels doorlees, is dus juist het onzekere meisje in je, maar die wordt heeeel erg goed verborgen gehouden door een aangeleerde 'zelfverzekerde' houding. Je uit je onzekerheid niet 'standaard' zoals door je terug te trekken, jij gooit juist je kwaliteiten en sterke eigenschappen heel hard naar voren. Dat LIJKT zelfverzekerd, maar de manier waarop je het doet en het constante vergelijken met anderen, laten zien dat het slechts een houding is en geen echt intern gevoel.

Enne, volgroeid? Sorry, het zal zo voelen maar is onmogelijk. Je hebt wellicht wel zaken deels ontwikkeld die bij anderen later komen en andere interesses, maar volgroeid ben je zeker niet. Ook niet een deel, je hersenen zijn volop in de groei nu. Juist dat gevoel, al verder te zijn dan anderen en het verschil in ontwikkeling van bepaalde gebieden, is onderdeel van de puberteit.... En dat is nou juist heel goed! Je bent normaler dan je denkt, echt.

DanonePower schreef:

Even ter duidelijkheid, een psychiater is iets anders dan een psycholoog. En ik denk eerder dat je bij een psycholoog aan kan kloppen dan bij een psychiater. Psychiater ga je echt heen voor medicatie. Psycholoog is een stap er onder. En als je gewoon binnen loopt bij het GGZ, of bij jeugdzorg kunnen hun echt wel iets voor je betekenen. Gewoon zeggen dat je thuis problemen hebt en wilt praten. Ik kan me ook niet voorstellen dat je daar niet bekend bent, je bent uit huis geplaatst. Dus eigenlijk zou er al iemand zijn die langs moet komen voor toezicht. Ook na 10 jaar nog. De vraag is alleen of je dat wilt? Zoals ik eerder al zei, alleen jij kan de stap daarvoor nemen. Niet afschuiven met ja maar me ouders vinden het niet goed. Nee, gewoon zelf daar de keus in nemen en erop afstappen. Als jij vind dat je hulp nodig hebt, en je ouders helpen je daar niet bij. Zoek dan zelf naar de juiste hulp. (waarvan ik vind dat bokt niet de juiste plaats is, en ik denk het hele internet niet).

Daarbij in het topic zie ik gewoon dat je al vaker ergens om "gezeurd" hebt. Je noemt het zelf doordrijven. Je geeft je verleden de schuld. Maar niet alles kun je daarop afschuiven. Tussen 4 en 14 jaar zit toch 10 jaar verschil. En in die tijd heb je echt wel kunnen leren wat zeuren in houd, en ook dat mensen dat niet waarderen. En zo te lezen weet je dat idd van jezelf. Ik vind niet dat als je in een spel topic komt, dat iedereen daar rekening mee hoeft te houden. Laat staan kan houden. Ze komen voor over het spel te praten. Dan is het gewoon super irri als iemand al vaker heeft gevraagd naar gratis accounts waar ze toch 60 euro voor hebben betaald. En ja dan worden ze even boos. Maar dan hoor je dus zelf daarvan te leren. Maar ik merk gewoon dat het dan na een half jaar weer het zelfde gedrag begint. En dat zie ik ook in andere topics waar je reageert in. Vind dus ook nogal vreemd dat dat met andere topics ook zo gaat. Dan gaat het even fout, daarna een tijdje goed. En daarna maak je precies dezelfde fout. Vraag me dus eigenlijk af of dit ook wel zin heeft, want ik heb eigenlijk het idee dat je er gewoon niet naar luistert. Wel op het moment dat je er mee zit. Maar dat het ook weer heel snel weg is.

Er word gezegd, plak geen sticker op jezelf. Maar dat doe je niet als je gewoon voor hulp aan klopt. Daarbij mochten ze wel iets vinden (en ze plakken echt niet zomaar een etiket op je) dan krijg je tenminste wel de juiste hulp daarvoor. (En ergens zou het me niet verbazen als je een vorm van autisme hebt "asperger"). Het kan ook gewoon dat alles er nu uit komt vanwege de jeugd, en daarvoor heb je gewoon hulp nodig. Want nu ben je het gewoon aan het zoeken, alleen niet op de plek waar je echt goed hulp kan krijgen.