Geplaatst Het is een simpel dorp. We hebben een kerk, een basisschooltje en een gymzaal/voetbalvereniging met veld.
Iedereen kent iedereen.
Behalve ik. Ik ken bijna niemand.
Ik woon hier nu meer dan 10 jaar. Volgend jaar wonen we hier 15 jaar.
We kwamen hier wonen toen ik halverwege groep 7 was. We verhuisden halverwege het schooljaar.
Ik vond het vreselijk. Ik kon mn draai niet vinden, werd weer gepest, ik had geen vrienden.
Nogsteeds heb ik een hekel aan hier wonen. Het huis, de plek waar het staat.
Vaak wil ik vluchten, even bij huis weg.
Maar ook bij middelbare school had ik eigenlijk geen vrienden.
Ik mocht nooit ergens heen, mocht nooit ergens blijven eten, mocht nooit ergens blijven slapen.
Dus na het weekend hoorde ik altijd iedereens geweldig leuke verhalen wat ze allemaal hadden gedaan.
En ik? Ik was thuis geweest. Niks gedaan.
Waar ik een beetje in kon vluchten was wandelen met de hond.
De weg langs de dijk van het eemskanaal was eigenlijk altijd rustig.
Er stonden grote blokken dat er geen groot verkeer langs kon. Alleen auto's en kleiner.
De dorpelingen noemen het de hobbelweg. Je kan het wel raden: vanwege de hobbels in de weg.
Het is een lelijke weg. Hij is bultig en overal zijn oude en nieuwe stukjes asfalt. De weg heeft vele reparaties gehad.
De bulten kwamen door de populieren die langs de dijk stonden. De wortels duwden het wegdek in beweging.
Diezelfde wortels hebben ook bijgedragen aan de bijna-dijkdoorbraak die we hier hebben gehad een aantal jaar geleden.
De gemeente wist van de zwakke dijk, en heeft deze geprobeerd te verstevigen met damwanden. Tot ongeveer 20 meter voor de zwakke plek in de dijk, deze plek was bekend bij hun.
Ze zijn gestopt op het punt dat ze buiten de dorpsgrens kwamen. Maar net buiten het dorp staat een boerderij met 1000en kippen en een tiental paarden. Die boerderij staat naast de dijk. Naast de zwakke plek in die dijk.
Nadat het hele dijk gedoe over was heeft de provincie besloten alle populieren langs de dijk weg te halen. Kilometers prachtige populieren. Honderden, misschien wel 1000 bomen zijn gekapt.
Zo ook bij ons dorp.
Wat wij terugkregen(na een hele hoop vergaderingen en boze mensen) waren een 20 tal fruitbomen.
Momenteel zijn het nog redelijk zielige boompjes, ze staan en nu 2 jaar.
Maar door het kappen van de bomen was en een pad onderaan de dijk gekomen, lager dan de weg.
We hoefden dus niet meer met de hond langs de weg te lopen.
Langzaam begonnen de boompjes wat blad te krijgen, en dit jaar had een deel voor het eerst fruit hangen. Prachtig. Al die appeltjes en peren van oude, bijne uitgestorven rassen. De pruimen wilden nog niet dit jaar, hopelijk volgens jaar.
Liefkozend werd dit pad het dijkpark genoemd. Het was niks bijzonders.
Een rij fruitbomen, met hoog gras en riet eronder, en een pad erlangs.
Maar wat was het fijn om daar te lopen met de hond.
Eindelijk een plek waar je de hond kon laten rennen en los kon laten, zonder angst dat de hond de weg op zou rennen.
De bijna 2 meter hoge riet zorgde namelijk voor een natuurlijke barriere. Een stuk van ongeveer 2 meter breed tussen de bomen, en het stuk naar de weg.
Het pad werd verzorgd door de dorpelingen. Het pad werd gemaaid door een man een paar huizen verderop met zijn zitmaaier. De bomen werden gesnoeid door de hovenier aan de andere kant van de straat. Mensen gaven de bomen water uit de sloot ernaast met emmers die er voor die reden waren neergelegd.
Maar schijnbaar was er de afspraak dat de gemeente ook zou komen maaien.
Dit hebben ze gisteren gedaan.
Voor het eerst dit jaar.
Met grote dikke zware trekkers kwamen ze.
en nu?
Het pad is lelijk. Trekkersporen hebben de grond vernield en het is super slordig gemaaid.
Alsof iemand het even snel wilde doen in een half uurtje.
En alles is plat. Nou ja niet alles. Her en der staan nog plekken met riet. Geen zin of geen tijd om ze nog weg te maaien.
En het hele pad vernielt.
De honden kunnen zomaar weer de weg op rennen.
Het plekje van rust is weg.
Je kan het mooie groene pad zien, wat dus regelmatig werd gemaaid.
Hier kan je ook de verloren stukjes riet en hoog gras zien tussen de bomen.
Eerst groeiden er allerlei prachtige wildbloemen. Ik heb zo veel vlinders gezien afgelopen jaar.
En nu is alles plat.
De dikke trekker sporen. Sommige plekken waren erger en dieper.
Wat ik hiermee wil bereiken?
Ik heb werkelijk geen idee.
Ik wilde het vooral even van me af schrijven.
Het is nogal een lang verhaal geworden omdat ik een beetje wilde uitleggen waarom ik hier zo sterk gevoelens over heb. Echt respect als je alles hebt gelezen.
Ik vind het, ondanks dat ik er niet woon en er alleen kom voor paard, wel wat hebben. Echt een gehuchtje. 
