Bokt.nl

Star123 schreef:

Ze komt wekelijks bij een psychiater, dat helpt haar wel maar waarschijnlijk word ze nooit meer de vrouw die ze vroeger was voordat ze mijn vader leerde kennen.

Citaat:

Het is voor mij in de zware tijden erg moeilijk om met haar te leven. Het vergt veel energie van mij. En het eist mijn geluk op, want waarom heb ik zo'n moeder en iemand anders niet. Waarom is mijn moeder niet een normale gelukkige vrouw? Ik zou haar zo graag gelukkig zien.

Zwerte schreef:

Ik ga alleen even een paar dingen opmerken die me opvielen. Het komt wellicht heel erg hard over, maar de waarheid is soms hard en nodig om uit te spreken. Ik weet zelf wat het is om een moeder met problemen te hebben en nu op mn 30e begin ik pas aan mn eigen leven, na jaren therapie. Laat dat niet gebeuren! Je zegt al dat je je toekomstdromen opzij zet omdat het nu niet kan. Dat is zo vreselijk schadelijk voor je, de werkelijke impact ga je pas later voelen. Doe dat alsjeblieft niet, ga op zoek naar een manier waarop je wel je eigen leven kan leiden (ipv lijden...).

Zoals anderen ook al zeggen: jij kan je moeder niet gelukkig maken. Ik begrijp heel goed dat het zo voelt, ik begrijp zelf pas sinds enkele jaren dat dit niet zo werkt. Je doet zo je best, voelt je verantwoordelijk, en toch gaat het nog steeds slecht. Dat is echt een enorme last, een veel te grote last zelfs. Het is namelijk niet jouw verantwoordelijkheid! Dat je niet eens durft te praten met mensen omdat je het haar niet aan wil doen, vind ik eng herkenbaar. Ik durfde niet in therapie want dan zou mn moeder weten dat het zo slecht met me ging en dat kon ik haar toch niet aandoen?? Dat is bewijs dat je echt veel te ver gaat. Zij is je moeder en hoort er voor jou te zijn, niet andersom in deze mate. Problemen/moeite hebben met haar issues en daar hulp voor willen, is niet haar iets aandoen. Het is voor jezelf kiezen, het jezelf gunnen om gelukkig te zijn. Dat is alleen maar goed!

Dan nog de harde opmerkingen. Je zegt dat je bang bent haar te verliezen, dan heb je geen moeder meer. Maar wees eens heel eerlijk naar jezelf: heb je nu een moeder? Volgens mij niet. Zo te horen zorg je voor een psychiatrisch patient, ten koste van je eigen leven. Dat is geen moeder....

Je zegt ook dat je dit je hele leven al doet, zorgen voor je moeder. Maar wie zorgt er dan voor jou??? Waar is de zorg en aandacht voor jouw mentale wereld? Waar is de zorg om de impact van zulke grote problemen? Waar is uberhaupt de aandacht voor jou als persoon ipv als zorgverlener?

Ik weet nog dat ik bij een hulpverlener zat (paar jaar geleden) en mezelf verantwoordelijk voelde voor alles, dat had ik al op jonge leeftijd. Ik zei iets over dat het mn eigen keus was geweest om mezelf aan de kant te schuiven en voor haar te gaan zorgen. De beste man keek me kalm aan, deed zn hand opzij en zei: je was zo'n klein meisje...(hand om hoogte aan te geven). Alles wat ik toen probeerde te zeggen om het te rechtvaardigen, kreeg ik dezelfde opmerking terug. Zo'n klein meisje. Ja maar blablabla, nee, zo'n klein meisje.... Oh wat ben ik gebroken toen....dat kwam wel binnen.... Je bent levenslang gewend je verantwoordelijk te voelen, je aan te passen...het komt gewoon niet meer in je op dat je maar een kind was, zo onschuldig en zo kwetsbaar.... En dat er dus jou iets is aangedaan ipv dat je verantwoordelijk bent voor de ellende van een ander!!
Als jij dit ook al zolang doet, is dit ook op jou van toepassing. Als kind heb je geen keus, je bent afhankelijk van je ouders en als zij zo duidelijk jou nodig hebben, dan pas je je aan als je dat kan....je was onschuldig en afhankelijk en jouw moeder heeft dat kind opgezadelt met flinke psychiatrische problemen en dat doet ze nog steeds. Heeft ze vast niet bewust gedaan, maar het is wel gebeurd. Dusdanig erg, dat je nu op je 20e niet lijkt te beseffen hoe ongezond de situatie is en hoe hard je eigenlijk zou moeten wegrennen!
Want wie ben je zonder je moeder? Wie ben je nog als je niet voor haar hoeft te zorgen?

Eigenlijk ben je een gijzelaar van je eigen moeder. Door haar problemen kan jij geen toekomst opbouwen, ze houd je klein en afhankelijk en zelfs verantwoordelijk voor haar problemen.

Mijn advies is dus ook als eerst voor jezelf hulp te zoeken en ruimte te maken. Je moeder mag en moet weten dat dit zwaar voor jou is! Juist omdat je van haar houd, moet je aan jezelf gaan denken. Ze wil ook dat haar kind gelukkig is en op deze manier is dat niet mogelijk.
Verder is er heel veel mogelijk maar zal je zelf moeten bepalen wat voor jou de beste manier is. Sommigen zijn het beste af door het contact te verbreken, voor mij was dat gewoon geen optie en heb ik dus moeten leren ermee om te gaan op een andere manier.
Wat er imo dus wel nodig is, is dat jij je eigen leven gaat leiden en leert omgaan met dat verantwoordelijkheidsgevoel. Je bent verantwoordelijk voor je eigen geluk en verder NIET. Maar dat zo voelen is een lange weg, daar ben je niet zomaar. Maar hou op met dit zo accepteren, ga voor jezelf leven! Op welke manier is aan jou...

Heel veel sterkte!