Tot dus 5 maanden geleden. Een goede vriendin van mij studeert, en daar zijn ook de nodige feestjes bij te vinden. Zo gezegd zo gedaan, wij (ik en nog 2 vriendinnen) gingen mee uit naar een kamerfeest. Vrienden C die daar studeert zit bij een vereniging, en zo hadden we ineens een grote groep. En ja, daar stond hij, R. Echt iemand voor mij, en dat werd door C ook al bevestigd. Deze avond enkel wat staan praten en zo ook weer met de hele groep naar het huis van C gefietst.
Volgende feestje stond alweer op de planning. Tijdens dit feestje nog meer contact gehad met R, veel gepraat en uiteindelijk ook gekust. Aangezien C al naar huis was uiteindelijk ook bij hem geslapen (ja echt, alleen geslapen) gevolgd door een ontzettend fijn ontbijtje op bed
. Na dit avondje volgde een date. Uiteten geweest en romantisch in het park gezeten. Ook na deze date volgde weer een aantal studenten feestjes waar ik na afloop bij hem bleef slapen. Inmiddels ben ik bekend bij de hele studievereniging en ga ik vaak mee.
Maar goed, ik, nog nooit een relatie gehad. Nooit iemand ontmoet waar ik m'n fantastische vrijgezellen leven voor op wilde geven. En dan ontmoet je iemand, iemand die anders is dan alle anderen. Qua karakter leken we totaal niet op elkaar, maar toch paste het, het klikte enorm goed en we hadden lol samen. Ook vrienden van de vereniging bevestigde dit. R is totaal niet iemand die meerdere meiden gehad heeft, hij vertelde nooit iets over 'iemand' en iedereen dacht dus dat dit wel goed zat. En ja, ik ook, ik dacht dat het enorm goed zat. Het voelde heel vertrouwd en fijn, ja voor hem zou ik wel gaan.
3 weken geleden, hij nodigde me uit bij hem thuis, hij was alleen thuis en het idee was om samen te koken en te dineren en de volgende ochtend weer naar huis te gaan. Een ontzettend fijn avondje gehad. Gekookt, gepraat, gelachen en heerlijk gegeten. Rondleiding door het huis gehad, wat eindigde in bed
Daar lagen we, samen te knuffelen. Het was lang stil en het voelde fantastisch. Tot hij begon; 'wat denk jij van ons?' Ik vertelde hem dat het heel fijn voelt om bij hem te zijn. Wachtend in alle hoop dat hij me eindelijk 'officieel' ging vragen. En toen begon hij; Ja ik vind het ook fijn, maar ... Vele pauzes volgde en wat gebrabbel later kwam het dus erop uit dat hij niet meer dat dit wilt. Dan klapt je wereld even dicht. Ik wist niet wat ik moest zeggen, aangezien ik het totaal anders had verwacht én het echt de meest rotte timing is om het hier over te hebben.
. Het bleef lang stil. Ik heb nog gevraagd waarom niet, maar dat kon hij zelf ook niet zo goed uit leggen. Nadat hij uit bed was gestapt heb ik eerst even lopen janken natuurlijk
Uiteindelijk samen de keuken opgeruimd en nog even buiten gezeten. Zonder veel te zeggen. Toen maar gezegd dat ik toch écht naar huis ging, had echt geen zin meer om te blijven slapen. Nog even staan knuffelen en 40 minuten jankend in de auto gezeten. En dan denk je dat je eindelijk iemand hebt gevonden die 'anders' is. C en de andere 2 meiden gelijk opgebeld, die zaten gelukkig klaar met wijn en chocola
. Ik zat met enorm veel vragen, want wat was nou de echte reden? Ik wist het niet en had eigenlijk ook geen zin om erover te praten. Toch zat het niet lekker, heel de dag dacht ik eraan. Afgelopen week was ik weer bij C en de vereniging. Na een aantal biertjes een kort gesprek met R gehad. Hij zei dat hij zich teveel zorgen maakte en hij daarom geen relatie wilt. Ik snap er eigenlijk nog steeds niet zoveel van. Waar maakt hij zich zorgen over? Er is nog ontzettend veel wat ik eigenlijk wilt vertellen, maar als ik bij hem ben sla ik gewoon dicht ofzo. Ik heb na 3 weken nog steeds niet gezegd wat ik wil zeggen of gehoord wat ik graag wil horen. Elke dag denk ik, zal ik hem een berichtje sturen, met alles wat ik kwijt wil? Zal ik hem bellen, wachten tot ik weer daar ben en wéér praten (waar hij waarschijnlijk toch niet op zit te wachten)
Sorry voor het lange verhaal, ik ben erg benieuwd wat een ander (onbekende) in zo'n situatie zou doen..

you go girl!