Geplaatst Vind het lastig om het op bokt te zetten, waar iedereen het kan lezen. maar misschien krijg ik zo toch wat meer helder.
Goed, het gaat dus om mijn relatie.
We zijn inmiddels ruim 4 jaar samen.
Kwam hem 5 jaar geleden tegen, klik was er direct, maar nog niet meteen verliefd.
Dit kwam later pas.
Altijd wel kleine dingen tussen ons geweest die niet echt lekker gingen, maar over het algemeen was ik prima happy.
na 1,5 jaar kwamen er wat hobbels in de weg. helemaal precies weet ik het nu niet meer, maar uiteindelijk heb ik het in een soort paniek aanval uitgemaakt.
We zouden de week erna een contract tekenen voor een huurwoning samen, maar dit ging uiteraard niet door. (misschien kwam er hierdoor dusdanig veel druk op de ketel? wilde ik nog niet met hem samenwonen?)
Hij wilde heel graag vrienden blijven, hebben nog de ocassional 'seks met je ex' gehad de eerste 3 maanden dat het uit was en daarna heb ik alle contact stopgezet. Ontvolgt op fb, geen mail, geen app, geen telefoon.
Ik hoorde via via nog wel eens wat, en kreeg dan wel altijd een knoop in mn maag.. maar goed.
Na een tijdje zakt het af, ging het beter. Hij is 2x verliefd geweest op anderen, ik trok veel met iemand op in die tijd.
Na ongeveer een jaar uit elkaar te zijn geweest, kwamen we elkaar weer tegen bij het uitgaan.
Heel ongemakkelijk, maar goed, ik wilde hem ook niet negeren, ik had geen hekel aan hem.
Dus uiteindelijk gepraat, en hop.. de vonk sloeg weer over.
Na een tijdje twijfel zijn we het weer samen gaan proberen, samen gaan wonen, samen verhuisd en zijn inmiddels 2,5 jaar verder.
Maar goed, nu komt het dus.
Ik voel het de laatste tijd niet meer. Heb het gevoel dat we meer als huisgenoten samen leven.
Hij heeft moeten stoppen met zijn opleiding, waar hij heel veel moeite mee heeft (logisch) maar hij heeft er zelf met de pet naar gegooid, 2x het 1e jaar gedaan en niet gehaald, op het laatste moment dan nog alles op alles proberen te zetten voor de her examens, maar goed een jaar aan lui wammesen trek je niet recht in 1 week en dat zag de examen commissie ook, dus een negatief studie advies gekregen.
Hij is altijd vrij laks geweest, ook in het huishouden doet ie nauwelijks wat, als ik een keer vraag om te koken dan is het allemaal moeilijk moeilijk, op seksueel vlak loopt het stroef/niet, maar dat komt van mijn kant.
Heb een flink verleden op dat gebied, maar vraag me af of dat 100% de oorzaak is nu.
Maar goed, nu moet ie dus gaan solliciteren enz (nieuwe studie is ff geen optie nu), en zit ie helemaal in zak en as, terwijl ik in mn achterhoofd denk: ja jochie, dan had je je best moeten doen.
Mijn grote vraagstuk is, kan en wil ik op deze manier een toekomst opbouwen?
Als we kinderen zouden hebben, draai ik dan ook overal alleen voor op? moet ik dan ook heel het huishouden alleen doen? en elke keer als de baby huilt, ben ik dan degene die snachts op moet staan? altijd?
Hij zegt nu wel heel leuk dat als ik dan naar mn paard wil hij wel thuis zou blijven met de kleine, maar wat als dat in praktijk niet blijkt?
Daarnaast krijg ik de laatste weken/maanden ook niet meer het idee dat hij nog blij is met mij.
Ik heb hier gister uitgebreid met hem over gepraat, en ook wel aangegeven dat ik op deze manier geen toekomst zie voor ons.
Dat begreep hij, en toen ik vroeg hoe hij dat zag gaf hij nog wel steeds aan dat met mij te zien en gelukkig te zijn met mij.
Sinds dit gesprek ben ik aan het malen en stuiteren in mijn hoofd. Ik ben aan het nadenken over wat het in zou houden als ik ermee zou stoppen (ander huis zoeken, alles verhuizen) en waarom ik nog bij hem zou willen blijven.
Bedoel, ik word niet makkelijk verliefd, en bij hem zat het er na een jaar nog/weer, dat zal niet voor niet zijn toch?
Ben ik gewoon verveeld? Of dit normaal is binnen een relatie? Ik hou nog wel van hem, en we hebben het gezellig samen, liggen op veel dingen ook nog wel op 1 lijn.. maar is dat genoeg?
Of is dat juist wat er hoort als je bijna 5 jaar samen bent? en kijk ik gewoon te veel "en ze leefden nog lang en gelukkig" films?
Ik ben niet diep ongelukkig nu, maar ik kan ook niet zeggen dat ik net zo gelukkig ben met de situatie als 2 jaar geleden.
Toen kon ik zijn laksheid nog wat beter hebben, misschien omdat ik het opving, en nog niet echt met toekomst bezig was.
Maar als ik nu na denk, wil ik dan de rest van mn leven samen blijven met iemand die zich onverantwoordelijk gedraagd?
Respect als je dit allemaal gelezen hebt
hoop dat het zo een beetje duidelijk is. 
als t zo simpel lag had ik geen topic geopend :p
