Moderators: NadjaNadja, Essie73, Muiz, Polly, Telpeva, ynskek
)
Ik werk momenteel als part-time job in een Sushi Take Away zaak. Super leuk werk en ben het aanspreekpunt van ongeveer iedereen op de vloer dus ik vertel iedereen echt m'n halve levensverhaal (onopgemerkt vaak ook nog
). Maar echt prive zaken waar ik mee zit vertel ik weinig mensen, dus ook niet op werk. 
Ramiro schreef:niet bepaald open, werk op een financiële afdeling. Het is er de cultuur niet naar en mijn collega's zijn aardig maar niet echt mijn type mensen. Toen vorig jaar mijn hondje van 17 stierf, was ik er kapot van maar heb op mijn werk er niets over gezegd, zouden ze toch niet snappen.
In het verleden wel werkplekken gehad waar ik meer deelde, daar ook wel eens mijn vingers aan gebrand, tegenwoordig blijft het korte weekendbespreking e.d.

flettie schreef:Nog zo’n ‘leuk’ voorbeeldje: hij kwam laatst terug van vakantie en zat al achter zijn bureau om half 8 ’s ochtends toen ik binnen kwam (en ik ben geen ochtendmens, wat hij weet). Ik zat nog geen 5 minuten of er kwam een sneer “Ja, mijn vakantie was heel leuk hoor. Fijn dat je het vraagt!” Oke.... de toon was weer gezet en ik ben dan ook wel zo koppig en eigenwijs om dan helemaal niet meer naar zijn vakantie te vragen.

Goof schreef:Prive is prive.
Ik heb me jaren geleden ernstig vergist in een collega waarvan ik dacht dat zij echt een goede vriendin was. Helaas kreeg ik op gegeven moment mijn verhalen en opmerking via andere collega's weer terug.
Ik ben toen goed gaan nadenken en realiseerde me dat er ook echt geen enkel nut zit in het vertellen van privézaken aan collega's, daar heb ik immers vrienden voor.
Ik heb verder geen geheimen hoor, ik ben mezelf en deel echt wel wat ik in het weekend heb gedaan of waar ik op vakantie was, maar daar houd ik het bij.
.