Geplaatst 
Ik word helemaal gestoord! Ik zit echt met mijn handen in mijn haar en heb al langeeee tijd niets meer zo op bokt geschreven, maar ik hoop heel erg op advies of gelijkwaardige verhalen als waar ik tegen aan loop met mijn oudere broer die nog thuis zit.
Alvast respect als je dit leest.
Even een situatie schets: ik ben bijna 22, heb wegens een mislukte eerste stage (geen begeleiding) en gezondheidspech wat studievertraging opgelopen maar nog maar een paar maanden stage en ik ben klaar. Heb ook al 2 vakanties doorgelopen om alles in te halen en nu ook weer in de zomervakantie. Ik loop tussen de 40 en 46 uur (onbetaald) stage per week en heb momenteel geen bijbaan, wel een aantal gehad, maar fotografeer af en toe voor extra centen. Ik heb een aantal fantastische vrienden ontmoet op bokt (
) en daarnaast ook aardig wat mensen om mij heen. Ik kan mij prima zelf vermaken maar regelmatig leuke dingen doen met anderen gebeurd dus ook.Mijn broer is bijna 25, heeft nog nooit in zijn leven een bijbaan gehad en heeft al een aantal studies weggegooid. Hij doet/deed(?) voor de 2e keer zijn laatste jaar voor docent. Omdat 'ie blijkbaar maar een paar les/stage uren per dag/per week heeft, zit 'ie constant thuis te gamen. Hij ligt nog in zijn bed als ik vertrek 's ochtends en zit alweer lange tijd op de bank voor de tv wanneer ik thuis kom. Hij heeft geen vrienden en zelf onderneemt 'ie ook nooit wat. Hij is echt op zichzelf en het eerste jaar vroeg ik echt nog dagelijks met oprechte interesse hoe het op school/stage ging. Maar meer dan 'ja ging wel, ja gewoon zoals altijd hoor. niks bijzonder.' etc kwam er niet uit. En uit zichzelf had 'ie nooit was, is het dan heel gek dat ik het na een jaar opgeef?
Daarnaast heb ik een schat van een vader die zich helemaal uit de naad werkt (maar zijn werk wel erg leuk vindt), inmiddels al wat ouder is en aardig wat overuren maakt. Gelukkig heeft 'ie ook zijn hobby's (speelt hockey, oldtimers) en doet dus ook lekker zijn eigen dingen. Ik heb een dak boven mijn hoofd, hij betaalt mijn paard (wat ook onze gezamenlijke hobby is) .. ik heb echt geen kwaad woord over mijn vader. Sterker nog, hij is eigenlijk te lief
Aangezien mijn vader dus echt overuren maakt en gewoon moe is wanneer hij thuiskomt, vind ik het niet raar dat hij vervolgens geen zin heeft om nog het huishouden te doen. Zal ik ook nooit wat over zeggen. In het weekend draait 'ie wat wasjes weg en staat hij in de keuken.
Door de weeks maak ik dus zelf ook lange dagen en sta regelmatig op stage extra schoonmaak werk te doen en op-afruimen en afwassen voor rustig 80 man. Ik ben ook kapot als ik thuiskom en ga dan ook nog is regelmatig naar de fysio aangezien ik een lange nasleep heb van een bovenarm breuk afgelopen november. Wat je rechts niet kan ga je links doen, waardoor uiteindelijk alle twee de kanten behoorlijk pijnlijk zijn geworden en hier loop ik nog dagelijks mee. Al het werk gaat dus regelmatig met pijn en moeite, maar ik ga gewoon door en kan niet stilzitten.
Maar goed, dan kom je dus thuis en dan is het huis vies. Smerig. Echt gewoon smerig, smerig.. Dus dan ga je weer een paar uur boenen; was draaien, afwas doen, tafels schoonmaken, stofzuigen, wc's doen, was ophangen.. ik doe zo'n beetje alles.
En mijn broer zit op de bank en wil gewoon niet 'zien' dat het smerig is en dat er moet worden schoongemaakt.. het lef hebben om vervolgens nog te vragen wat we gaan eten (zelfs een eitje bakken kan hij niet, en vraag me alsjeblieft niet hoe hij de eerste keer thee heeft gezet of bezig ging met de frituurpan
) en dan nog zeuren 'ja maar dat lus ik niet, dat eet ik echt niet' wanneer ik boodschappen heb gedaan en heb staan koken. 
Uit frustratie laat je vervolgens lekker alle afwas staan en ga je naar je paard, kom je 2,5 uur later weer thuis en dan staat de afwas er nog. 'Kon je niet even de afwas voor je zusje doen?' vraag ik dan, krijg een diepe zucht terug en 'ja maar ik heb de laatste paar keer al gedaan' (lees: een paar glazen en wat borden. Oh en een wc schoonmaken kan die ook niet...)
Nou weet je, om de sfeer gezellig te houden wil ik nog eens iets voorstellen om met zijn allen te gaan doen; karten, dierentuin, bioscoop, naar een cabaret.. mijn vader is overal wel voor in maar je raadt het al: mijn broer niet. 'Geen zin in hoor'. Nou na een paar dagen verschillende opties gegeven te hebben, hadden mijn pa en ik besloten om gewoon lekker kaarten te kopen voor Guido Weijers (dit is een voorbeeld van vorig jaar btw). Op het moment dat mijn vader dit enthousiast aan mijn broer vertelt zit ik in de onderste woonkamer en hun er één boven en hoor ik 'moet dat nou echt? geen zin hoor'. Na een klote dag gehad te hebben kwam dat er ook nog is bij (en ik was ongesteld
), liep ik boos naar boven, dat ging over en weer en uiteindelijk ben ik in tranen naar mijn kamer gegaan. Niets wat ik voorstel is goed, ik probeer het alleen maar gezellig te houden in huis..Laatst ook weer een keer dat mijn oudste broer op visite kwam (34) met zijn vriendin en dat zij dan vraagt hoe het met zijn studie gaat: nou hij barstte zowat in tranen uit. Hij had weer zijn jaar niet gehaald en wij (mijn pa en ik) vragen er nooit naar en toen lag de schuld weer bij ons hoor.
Ik kan het niet goed doen of het deugt niet; en hij doet geen flikker.
Ik heb over 2 weken van mijn toffe directeur 2 weken vrij gekregen, maar weet nou niet of ik hier 'happy' mee moet zijn.
Inmiddels heb ik wel wat dingen gepland staan buitenshuis, maar even bijtanken in alle rust thuis moet toch ook kunnen? Maar ik weet gewoon dat ik dan straks weer extra thuis aan 't schoonmaken ben, constant mijn broer om mij heen heb en er weer meer ruzies ontstaan.
Wanneer ik eindelijk eens de ps4 beneden aan zet en een spelletje wil spelen, gaat meneer ook op de bank zitten en mij vertellen hoe ik alles moet doen en me afkatten. Maar nee, hij hoeft niet zelf te gamen hoor. Maar wel doorgaan met mij afbekken. Gevolg is dus dat ik uit frustratie dat ding uit zet en naar boven ga. Nog geen kwartier later naar beneden kom om wat drinken te halen en hoor dat hij vervolgens beneden zelf zit te gamen. Hij zat me alweer gewoon weg te pesten..
Met andere woorden: eigenlijk zit ik liever iedere dag op stage. Gewoon om weg van huis te zijn.
Meer mensen die zoiets meemaken en te lieve ouder(s) die er niks van zeggen? Hoe gaan jullie hiermee om?
