Ongeveer een jaar geleden was ik verliefd op een collega. Hij was mijn beste vriend en stond altijd voor me klaar. Hij had een vriendin, er was dus niets meer tussen ons dan vriendschap. Hoewel ik me ervan bewust was dat ik geen relatie met hem had en zou gaan hebben, verlangde ik toch naar hem. Geen seksuele verlangens maar het verlangen om met hem te praten, om bij hem te zijn. Ik had in die tijd veel problemen en hij was degene die mijn hoofd boven water hield. Als ik bij hem was, had ik het gevoel dat het goed was. Dat gevoel was fijn en wilde ik het liefst elke dag, de hele dag. Ik wilde dus het liefst altijd bij hem zijn.
Ook was ik heel bewust van de dingen die ik deed, omdat ik altijd stilstond bij wat hij ervan zou vinden. Ik heb dit altijd op de verliefdheid afgeschoven, aangezien ik niet wilde dat hij op me afknapte.
Hij is nu uit mijn leven gestapt, in die zin dat hij niet meer degene is waar ik me aan optrek. Dat is een lerares op school geworden. Maar nu merk ik dat ik me richting haar hetzelfde voel. Volgens mij ben ik niet verliefd op haar. Ik voel alleen wel dat ik heel graag bij haar wil zijn (zij geeft me hetzelfde het-is-goed-gevoel) en ik let heel erg op de dingen die ik doe, omdat ik bang ben dat zij me anders niet leuk of goed genoeg vindt. Ik doe dingen die zij ook leuk vindt, ik koop dingen die zij leuk zal vinden, ik koop zelfs dingen die haar kinderen leuk zullen vinden (schoenen in hun lievelingskleur bijvoorbeeld). Ik weet dat ik er zelf niets mee opschiet maar ik hoop dat ik erdoor hoger op haar lijstje kom te staan. Niet voor cijfers oid, maar voor dingen samen doen of samen praten.
Dit is niet normaal, toch? Ik probeer haar te zien als vertrouwenspersoon en lerares, maar in mijn hart wil ik haar zien als moeder, omdat ik me zó fijn en goed voel bij haar. Ik mis haar zelfs als ik niet bij haar ben. Bij mijn eigen moeder heb ik dat niet.
Herkent iemand dit? Is er iets tegen te doen? Moet ik het accepteren? Of gaat dit te ver en moet ik het contact verbreken? Ik weet het even niet meer

.
Heb er een stuk minder last van ondertussen, maar heb er past minder last van gekregen nadat ik erover ben gaan praten met een psycholoog. Die heeft me van alles geleerd over verwachtingen temperen en zorgen dat ik mensen niet zomaar als vertrouwenspersoon ga zien, niet iedereen wilt dit namelijk.