Zoals de titel al zegt, kan ik het niet goed vinden met de vriendin van mijn vader.
Mijn ouders zijn 7 jaar geleden gescheiden, toen ging alles nog prima. Nu dat ik ouder word en een eigen mening krijg, botst het heftig met de vriendin.
Mijn moeder heeft een ongeluk gehad en daardoor is ze nu even niet helemaal 100%, hiervan maakt de vriendin misbruik van.
Buiten het ongeluk van mijn moeder, maakt ze misbruik van het feit, dat zij en mijn vader vaker met elkaar leven dan mijn vader en ik. (ik zie mijn vader om het weekend)
Ik pak even een voorbeeld van vorig weekend...
Ik wilde iets goeds doen, zodat ze zien dat ik niet alleen maar de kont in de krib gooi. Dus ik dacht, kom laat ik gaan koken...Nou, ik fijn aan het koken, komt mevrouw binnen...'en...wat ben jij aan het doen?!'
'Nu zit er verdomme een kras op mijn aanrecht!' En ja hoor, daar kwamen de tranen....(ik kijken waar de kras was, niets te zien) Maar goed, met tranen en tuiten loopt ze naar mijn vader en gaat daar nog harder janken dat ik haar aanrecht kapot heb gemaakt. Vervolgens komt pap naar mij toe en word ik boos omdat ik alleen maar iets goed wilde doen en er nog geen krasje te vinden was. Hierdoor loopt de frustratie te hoog op en ga ik ook huilen. Dan zegt mijn vader, dat IK rekening moet houden met zijn gevoelige vriendin.
Dat gaat bij mij niet door de beugel...een volwassen vrouw van 41 jaar en een kind van 16 jaar...wie moet nu met wie rekening houden?...
Dit gaat dus zo elk weekend, maar dan steeds om een andere reden dat mevrouw gaat janken en ik vervolgens weer hetzelfde naar mijn kop gesmeten krijg.
Ik ga nu gewoon met buikpijn en misselijkheid naar mijn vader toe, omdat ik weet dat zij daar rond loopt en mij gewoon tot het uiterste blijft drijven....
Ik wil dit heel graag oplossen, maar zoals mijn moeder ook al zei, soms kun je dingen niet oplossen...dit is liefde en dat kun je niet kapot maken...(ik wilde al zeggen tegen mijn vader dat ie het uit moest maken, want je kind komt toch op de eerste plaats zeggen ze altijd?)
Sorry voor dit lange bericht, maar ik ben echt na 4 jaar frustratie, buikpijn, tranen, geschreeuw en misselijkheid ten einde raad...Help wat zou ik nog kunnen doen...
als hij niet wilt luisteren dan ben ik daar hard in en zou ik niet meer gaan tot dat er een goed gesprek met wederwijdse kanten is geweest dus alles duidelijk op een rij zetten en de gulden middenweg vinden
dat is zo balen..ik ben 16 en ik kan geen confrontatie aan gaan, met iemand die niet terug oraat of gaat huilen