Geplaatst Al jaren ben ik er mee aan het stoeien. Mijn ouders. Ik heb een moeilijke jeugd gehad, veel gepest, altijd ruzie tussen mijn ouders en weinig zorg van mijn ouders hierin. Mijn moeder was vaak thuis en zorgde goed voor me, maar als mijn vader thuis kwam, was het gedaan met de rust. Mijn vader is een boze man. Altijd schreeuwen, ruzie zoeken met mijn moeder, schreeuwen naar ons (mijn zus en ik).
Op mijn 20e ben ik het huis uit gegaan nadat het echt goed uit de hand liep. Mijn moeder was 2 jaar daarvoor weggegaan en toen kregen mijn zus en ik alle tirades op ons. Mijn zus kon zich daar heel goed niks van aantrekken, ik daarentegen had daar veel meer moeite mee. Daardoor ging ik weg, hij bleef maar tegen me schreeuwen en ik kon er niks tegen inbrengen. Luisteren deed hij namelijk nooit.
Van het weggaan is hij geschrokken en zich achter de oren gaan krabben. Hij is met hulp van zijn toenmalige vriendin hulp gaan zoeken, en er is narcisme bij hem geconstateerd. Even dacht ik dat ik een vader terug had, hij ging met me praten, bood zijn excuses aan voor alles wat hij had gedaan en ik voelde me emotioneel verbonden met hem.
Helaas duurde dit niet lang. Langzaam kroop hij weer in zijn narcisme. Het toppunt kwam toen ik zelf slecht in mijn vel zat en in het bijzijn van mijn vader een paniekaanval kreeg. Mijn huidige vriend wilde mij helpen maar mijn vader duwde hem weg en pakte mij vast aan mijn bovenarmen en zei heel hard dat ik rustig moest worden. Ik zei steeds papa je doet me pijn, je knijpt in mijn bovenarmen, waarop mijn vader zei 'ik doe je helemaal geen pijn'. Daardoor kwam ik uit mijn paniekaanval, niet doordat ik rustig werd, maar omdat ik bang was dat hij me nog meer pijn deed.
De volgende dag had ik blauwe armen, je zag de vingers erin staan. Dat heb ik aan hem laten zien, maar het enige wat hij zei was 'maar je bent toch rustig geworden?'
Van dit incident ben ik zo geschrokken. Ik dacht dat ik het al verwerkt had maar niet dus(dit is 2,5 jaar geleden).
Inmiddels heeft hij een andere vriendin, iemand met een moeilijk karakter en die alles bepaald voor mijn vader. Zo hebben wij, mijn zus, vader en ik een sta-caravan op een camping waar in en uit lopen normaal was. Nu vind zijn vriendin dit helemaal niks, zij wil structuur en vind het niet fijn om weinig privacy te hebben. Gevolg; iedereen (ook andere familieleden die vaak aan komen waaien) moet zich maar aanpassen aan haar, zij die er het laatst bij komt.
Daar was ik van het najaar erg van ondersteboven, vooral omdat ik weet dat dit helemaal niks voor mijn vader is. Ik ben ontzettend boos op hem geworden, ik voelde me verraden als dochter, dat iemand die er 'nieuw' bij kwam voor ging op mijn zus, familie en ik, dat ik het niet pik dat zij ineens alles bepaald maar uiteraard ziet mijn vader hier totaal geen kwaad in en is mijn vader overtuigd dat dit goed voor hem is(terwijl hij me een week later wel belt waar we blijven
). Het contact loopt ook al jaren moeizaam. Hier zijn meerdere gesprekken over geweest met hem, dan zeggen we steeds laten we elkaar eens per 2 weken bellen, vervolgens doe ik dat, en neemt hij niet op en belt ook niet terug. Of zijn vriendin neemt op en zij voert dan het gesprek met mij. Daar ben ik inmiddels wel klaar mee, mijn vader kan dit blijkbaar niet, dan doe ik dat gewoon niet meer. Ik accepteer dit en moet zeggen dat ik het ook niet mis, omdat het er eigenlijk nooit is geweest. Overigens woon ik niet in de buurt dus even langsgaan is niet zo makkelijk.
3 weken terug zijn we een weekendje weg geweest met mijn vader en zijn vriendin, ook dit is uit de hand gelopen. Wij waren iets later thuis dan geplant, en mijn vader schoot weer ouderwets agressief uit zijn slof. Schreeuwen, intimiderend over komen. Toen knapte er iets bij mij, ik kon dit niet meer accepteren en werd heel boos. Toen begon zijn vriendin zich er ook nog eens te bemoeien en toen werd mijn vriend weer heel erg boos.
We hebben dit niet verder uitgesproken maar zijn weggegaan zonder iets te zeggen verder. Omdat ik weet dat de situatie bespreken toch geen zin heeft. Ik kan zeggen 'ik vind/voel dit en dat' en hij kan doodleuk zeggen dat dat niet waar is.
Als eerste zei ik dat ik geen contact meer met hem wil, het is klaar, ik ben er klaar mee. Ik verwacht niks van hem, ik wil niks van hem, alleen gewoon normaal omgaan met elkaar, af en toe leuke dingen doen. Maar ook al verwacht ik niks, nog haalt hij me onderuit. Toch doet hij me pijn.
Dit speelt overigens al zo lang, ik ben hier al ong. 7 jaar mee aan het stoeien. Linksom of rechtsom. Met mijn moeder gaat het contact nu heel goed, maar met mijn vader weet ik het niet meer. Zijn vriendin helpt er ook niet echt bij.
Ik weet niet hoe ik nu verder moet. Aan de ene kant wil ik hem nogmaals laten weten hoe ik me hierin voel, maar eigenlijk weet ik dat dit geen nut heeft want hij heeft geen flauw benul wat hij fout doet. Helemaal geen contact meer is me nog een stap te ver. Ik denk eraan om nu het contact heel minimaal te houden. Verjaardagen, feestjes, afspraken over de caravan en dat is het. Maar ik vind het erg moeilijk.
Ik weet dat ik hierin wat moet doen, er anders mee om moet gaan, dat probeer ik al jaren maar nooit is het goed, altijd weet hij me nog te raken. Hoe kan ik er voor zorgen dat hij me niet meer kan raken?
Daarom heb ik dit gedeeld, ik wil graag weten hoe andere mensen omgaan met dit soort situaties. Waarom heb jij gekozen om geen contact meer te willen, of waarom heb je nog wel contact en hoe doe je dit?
(ik heb dit onder sa gedaan ter bescherming van mijn vader, mocht je dit verhaal herkennen, waardeer ik het als je dit voor je houdt of mij even een bericht stuurt. Dank je wel)
