En ik kan het niet langer voor me houden, dus schrijf het hier even van me af. 
Onlangs heb ik mijn relatie verbroken, aangezien ik geen gevoelens meer had voor hem. Maar ook aangezien ik een andere jongen leuk begon te vinden. Ik deed daar niks mee, maar voelde me uiteraard wel schuldig en wist dat het dan toch ook echt over was. Dus de relatie verbroken..
Langzaam werd het contact met de andere jongen meer en begonnen we af te spreken. Het bleek ook nog eens ontzettend goed te klikken! Als we elkaar zien grijnzen we als een stelletje verliefde pubers en kijken we elkaar net iets te lang aan

Uiteindelijk hebben we tijdens de afspraakjes ook gekust en ontiegelijk veel geknuffeld en gepraat. Elke keer weer legt hij zijn hoofd op mijn schoot en kroelen we uren. Gewoon lekker ontspannen en genieten. Je zou denken dat dit allemaal op rolletjes gaat!
Tot ik hem bekende dat ik kriebels in m'n buik had, zo af en toe tijdens onze momentjes. Dat ik hem echt leuk begon te vinden. Ik dacht dat ik dat wel kon vertellen, onze gesprekken gingen ook echt diep.
Daar is ie van geschrokken. Eerder had ie al schuldgevoelens tegenover mijn ex (kennen elkaar), omdat hij dacht dat het misschien wel iets kon worden tussen ons. Maar nu ik bekende dat het bij mij echt begon te kriebelen, zei hij ineens dat hij zichzelf niet in een relatie zag. Hij vond het zooo erg, hij wilde me niet kwetsen maar hij kon mij niet geven wat ik wilde.
Ik nam afstand, maar hij bleef contact zoeken. Bleef vragen stellen en zich afvragen hoe we nu verder moesten. Ik dacht "we houden het luchtig en leuk, we zien het wel", voor mijn gevoel werd het veel te beladen en dat vond ik zonde. Hij bedoelde dit echt lief en wilde me gewoon niet kwetsen, me dolgraag nog blijven zien. Wel meer vriendschappelijk. Ik vind het allemaal wel prima, maar wilde even nadenken, dus dat ook verteld en zo vertrok ik gisteren voor een paar dagen naar Barcelona.
Krijg ik vanochtend ineens een appje. Hij zegt dat hij heel veel aan me denkt, zelfs durft te zeggen dat hij me af en toe mist. Alleen dat hij de kriebels niet voelt, en hem dat beangstigde toen ik zei dat ik dat wel voelde. Dat hij niet weet of dat verliefdheidsgevoel perse moet, en dat hij ook gewoon bang is om weer op zijn bek te gaan vanwege zijn verleden met zijn ex (ging 3 jaar terug uit en is hij echt heeeel erg kapot van geweest).
Dat hij me heel hoog heeft zitten en me absoluut niet zou willen kwetsen, want hij geeft veel om me.
En vraagt ook of we, als in terug ben uit Barcelona, weer af gaan spreken..
Wat moet ik hier nou mee? Ik denk zelf gewoon rustig af blijven spreken en wel zien hoe het loopt. Maar ergens ben ik bang dat ik toch blijf hopen dat het iets wordt, terwijl hij toch duidelijk aangeeft geen verliefd gevoel te hebben.
Of blijft dat weg door angst?
Iemand ervaring met deze situatie?
Hij blijft contact zoeken, vragen stellen etc. Is ontzettend veel met ons bezig merk ik, en zegt hij ook..


Ik heb alleen 'savonds& 'sochtends WiFi in 't hotel, dus ik beantwoord alleen dan, verder probeer ik er idd niet mee bezig te zijn.
Denk dat hij het zelf maar even moet uitzoeken, maar wat zal ik zelf in deze situatie 't beste kunnen doen? Wel of niet afspreken? Meepraten of niet? 
Ik zou m'n bedenkingen er ook bij hebben hoor.