Bokt.nl

**Geplaatst door de TopicStarter** : 06-02-15 20:35

"I'm fine..."

Geplaatst door de TopicStarter : 06-02-15 20:35

Ik wil dit even van me af schrijven.

Ik heb dagen dat ik me heel goed vol en echt lekker in mijn vel zit; andere dagen voel ik me naar en weet ik niet wat ik met mezelf aan moet en wil ik het liefste in bed blijven liggen. Ook heb ik dagen dat ik wel kan janken van verdriet. Ik voel me sinds een aantal jaren zwaar kl*te door enkele gebeurtenissen in mijn leven; paard vergiftigd, losgelaten en wat wij denken bewerkt met een mes op zijn hoofd (paard verwondt zich namelijk nooit), bedreigingen etc. Ik zie soms door de bomen het bos niet meer en ik weet niet wat ik met mezelf aan moet.

Als mensen vragen hoe het met mij gaat zeg ik standaard: "Goed" ook als ik me rot voel. Ik vind het ook lastig om me nu te uiten; ik uit normaal gesproken mijn gevoelens nooit. Toen mijn oma was overleden heb ik niet kunnen huilen op de begrafenis/crematie en na eigen zeggen heb ik ook niet veel gehuild toen ik het nieuws hoorde. Toen mijn kat enkele weken daarna was gestorven voelde ik helemaal niets, ik was als verdoofd en kon niet eens huilen. Mijn ouders zaten me een partij te janken om mijn kat; ik had een speciale band met hem en mijn ouders totaal niet. :')

En dan zitten zij te huilen en ik: "Hij is oud geworden." Jaja, 10 is "oud".

Vandaag is weer zo'n dag dat ik me enorm rot voel; er is geen oorzaak voor en ik weet dus ook niet hoe het komt.

Ik heb bij een psycholoog gelopen, deze zei da ik assertiever moest worden gezien de vele traumatische gebeurtenissen die zich de afgelopen twee jaar af hebben gespeeld in mijn leven. Tja, heel het traject voltooid en nog niet verder gekomen. Ik zie het soms echt niet zitten.

Ik denk zelf ook heel veel na, ik denk overal teveel over na en maak mezelf als het ware gek. Als ik aan de dood denk voel ik me enorm krimpen, krijg ik een leeg gevoel dat ik niet kan plaatsen en voel ik me gewoon heel angstig. Ik merk op meerdere gebieden dat het niet echt lekker met me gaat, maar ik ga maar door; want op andere dagen voel ik me super en dan lijkt het alsof er niets aan de hand is.

Over de gebeurtenissen die zijn gebeurd heb ik niet echt kunnen praten, het ligt enorm gevoelig. Ik heb het tegen enkele vriendinnen verteld, sommige van deze vriendinnen steunden me enorm. Maar andere zeiden dat ze me wilde helpen maar uiteindelijk lieten ze me als een baksteen vallen.

Ik word ook zo af en toe "gepest" en "vernederd" in de klas door twee "vriendinnen." Ik dacht dat ze vriendinnen waren maar dat zijn ze dus niet. :')

Geen idee waarom ik dit topic schrijf, misschien is het wel een kreet om hulp. Ik wilde dit in iedergeval even van mij af schrijven en ik hoop dat jullie me kunnen helpen.

Laatst bijgewerkt door coldsummers op 06-02-15 20:48, in het totaal 2 keer bewerkt

**Geplaatst**: 06-02-15 20:43

Re: "I'm fine..."

Geplaatst: 06-02-15 20:43

ik herken het wel met niet uiten van je gevoel of hoe het werkelijk gaat
mijn standaard antwoord is altijd dat het goed gaat ongeacht hoe ik me voel of als pijn heb (heb chronische pijnklachten)
ook op de begrafenis van mijn opa schakelde ik mezelf helemaal uit..

het is altijd goed om van je af te schrijven en ik vind echt knap dat je hier een topic over opend

**Geplaatst**: 06-02-15 20:43

Geplaatst: 06-02-15 20:43

Wat rot voor je! Weten je ouders het wel ?

**Geplaatst**: 06-02-15 20:44

Geplaatst: 06-02-15 20:44

Dat proces gaat heel langzaam en als je erover wilt pb'en kun je altijd bij mij terecht,

Allereerst heel veel sterkte met alles.

Zelf heb ik dat ook, Zeggen dat het niet gaat is voor mij een teken van lafheid.

Wat mij heel erg heeft geholpen is iemand die heel direct is geworden en mij feiten heeft gegeven waarom het niet goed gaat. Nu nog zal ik niet snel zeggen dat het niet gaat, maar het is een geleidelijke weg.

Dus praat er met iemand over en zorg dat iemand je het inzicht kan geven.

**Geplaatst**: 06-02-15 20:45

Re: "I'm fine..."

Geplaatst: 06-02-15 20:45

Als je iemand nodig hebt om mee te kunnen PBen en je problemen van je af te schrijven, sta ik altijd voor je klaar! :wave:

**Geplaatst door de TopicStarter** : 06-02-15 20:46

Geplaatst door de TopicStarter : 06-02-15 20:46

Mijn ouders weten dit niet specifiek. Mijn moeder weet wel at de gebeurtenissen die de afgelopen paar jaar hebben plaatsgevonden een enorme impact op mij hebben gehad en dat ik me er nooit echt goed over heb uit kunnen spreken. Ik krop mijn gevoelens op, uit ze niet; zo is dat ook met boosheid/woede. In mijn schuilt nog zoveel woede van wat er gebeurd is, maar ik kan me niet uiten. Ik denk dat ik het uiten van gevoelens een soort zwakte vind (wat totaal nergens op slaat).

**Geplaatst**: 06-02-15 20:49

Geplaatst: 06-02-15 20:49

Misschien was het niet de bedoeling dat ik dit las, maar jeetje wat schrik ik hiervan meis!
Ook mij weet je te vinden, zowel op de app als in persoon en ik ben echt bereid om je te helpen

Het is denk ik heel belangrijk dat je uitzoekt waarom je niet gelukkig bent, dit kan natuurlijk 1000000 redenen hebben, maar juist als je weet waarom je niet gelukkig bent kan je het verbeteren.

En als laatste: :(:)

**Geplaatst door de TopicStarter** : 06-02-15 20:51

Geplaatst door de TopicStarter : 06-02-15 20:51

Pferdelove schreef:
Misschien was het niet de bedoeling dat ik dit las, maar jeetje wat schrik ik hiervan meis!
Ook mij weet je te vinden, zowel op de app als in persoon en ik ben echt bereid om je te helpen

Het is denk ik heel belangrijk dat je uitzoekt waarom je niet gelukkig bent, dit kan natuurlijk 1000000 redenen hebben, maar juist als je weet waarom je niet gelukkig bent kan je het verbeteren.

En als laatste:

Hey meid, even niet bij nagedacht dat jij dit ook zou kunnen lezen :')

Heel erg bedankt! Je bent een echte vriendin voor mij; zelfs als we elkaar niet zo vaak spreken omdat we het beide zo druk hebben.

**Geplaatst**: 06-02-15 20:52

Geplaatst: 06-02-15 20:52

Als eerst heel knap dat je hier een topic over opent

Eerste stap in de goede richting!

coldsummers schreef:
Ik wil dit even van me af schrijven.

Ik heb dagen dat ik me heel goed vol en echt lekker in mijn vel zit; andere dagen voel ik me naar en weet ik niet wat ik met mezelf aan moet en wil ik het liefste in bed blijven liggen. Ook heb ik dagen dat ik wel kan janken van verdriet. Ik voel me sinds een aantal jaren zwaar kl*te door enkele gebeurtenissen in mijn leven (...)

Ik heb bij een psycholoog gelopen, deze zei da ik assertiever moest worden gezien de vele traumatische gebeurtenissen die zich de afgelopen twee jaar af hebben gespeeld in mijn leven. Tja, heel het traject voltooid en nog niet verder gekomen. Ik zie het soms echt niet zitten.

Ik heb even in je verhaal geknipt om te quoten, maar deze twee punten had ik zelf kunnen schrijven. Ik heb er op mijn 16e bijna een eind aan gemaakt en ben bij een psycholoog terecht gekomen. Deze gaf ook aan dat ik assertiever moet worden, maar agh, blijf een people-pleaser...

Mijn advies is toch echt om erover te blijven praten (of schrijven), en van de goede dagen het beste te maken, en de slechte dagen door te komen. Je zult vanzelf merken dat er meer goede dagen komen, en dat de slechte dagen steeds zeldzamer worden.

Heel veel sterkte, en als je ooit wil praten mag je altijd pb'en :(:)

**Geplaatst**: 06-02-15 20:53

Geplaatst: 06-02-15 20:53

Wauw, net of ik dit zelf heb geschreven... Ik volg dit topic even

**Geplaatst door de TopicStarter** : 06-02-15 20:55

Re: "I'm fine..."

Geplaatst door de TopicStarter : 06-02-15 20:55

Susannah92, precies! Ik ben dus ook echt een "people-pleaser" en ik cijfer mezelf eerder weg en probeer anderen mensen gelukkig te maken. Ik haat het om anderen mensen ongelukkig te zien.

**Geplaatst**: 06-02-15 20:57

Geplaatst: 06-02-15 20:57

Ik herken een hoop van wat je schrijft, ik volg daarom ook even.

Ik heb dan niet dat ik me volledig af sluit maar kan juist om elke poep of scheet gaan huilen, er hoeft dan bij wijze van maar een korrel zout teveel op m'n friet komen en ik kan helemaal flippen.
Ook de hele dag door stemmingswisselingen, kan de ene seconden helemaal vrolijk en overenthousiast zijn, dan schiet er weer een gedachten door mijn hoofd en slaat alles om naar negatief incl bijbehorende stemming.

Erg vermoeiend voor jezelf maar ook erg vermoeiend voor je omgeving die er niets van begrijpen. Ook keuzes maken kan ik maar heel moeilijk, of het nou gaat om de verkoop van m'n paard of de keuze uit groenten of tomatensoep.

Ik heb wel een collega in vertrouwen genomen waar ik veel aan kwijt kan, dat scheelt al enorm. Het lucht al een hoop op om je verhaal kwijt te kunnen!

**Geplaatst**: 06-02-15 20:59

Geplaatst: 06-02-15 20:59

Ik vind het nog steeds heel moeilijk om voor mezelf op te komen en durf soms bijvoorbeeld ook niet tegen mijn vriend of ouders te zeggen dat ik niet gelukkig ben, omdat ik hen niet wil teleurstellen. Ik neem ook altijd te veel hooi op de vork waardoor ik uiteindelijk iedereen teleurstel omdat ik mijn bed niet uit kan komen 's ochtends.

Bamsy; dat van de keuzes en de stemmingswisselingen herken ik ook. Zo stond ik om half 6 nog jankend in de keuken omdat ik me zo k*t voel en iets liet vallen en nog geen half uur geleden stond ik dansend met m'n vriend in de woonkamer.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 06-02-15 21:01

Geplaatst door de TopicStarter : 06-02-15 21:01

Bamsy: Keuzes maken kan ik ook niet. Ik kan nooit kiezen welk snoepje ik wil als er al twee verschillende soorten snoep liggen. :')

Voor de buitenwereld hou ik soort van "masker" op, maar zodra ik alleen ben stort ik in en ben ik gewoon "depressief" om het zo maar te noemen.

Nu heb ik een "vriendin" die zegt dat ze depressief is maar zo niet over komt en ik denk dat ze zich aanstelt, want als je depressief bent ga je niet iemand anders zo keihard naar beneden halen en ga zou je ook niet ander mensen afkraken bij het bijzijn van anderen en zou je al helemaal niet super vrolijk door het leven gaan. Die vriendin die was dus zogezegd depressief omdat ze niet wilde werken; meldde zich ziek van stage etc. en ging dan zielig doen tegen mij. Op dat moment had de schoonmoeder van mijn baas een hersenbloeding gehad en is halfzijdig verlamd geraakt. Wat ze toen had te zeggen: "Oh." en verder niets meer. Nu ben ik haar zo langzamerhand uit mijn leven aan het verwijderen.

's ochtends kan ik makkelijk mijn bed uit komen, maar dat komt omdat het moet. In het weekend kan ik gerust de hele dag op bed liggen. Misschien luiheid; :')

.

Vroeger was ik altijd bij mijn paard te vinden, tegenwoordig moet ik mezelf er echt toe zetten om naar hem toe te gaan. Mijn paard is wel echt mijn paardje, mijn maatje waar ik veel aan heb. Ik hoef maar de stal in te lopen en meneer kijkt al vrolijk uit zijn stal naar mij toe en ik voel me helemaal opbloeien. Het is communiceren maar zonder woorden, alleen oogcontact met hem maakt mij al dol gelukkig. Misschien komt het omdat we samen door zo'n rottijd zijn gegaan en hij deels de dupe daarvan was geworden. Mijn paard en ik zijn er samen wel sterker uitgekomen; onze and is een stuk hechter. Maar de laatste tijd kan ik me er maar moeilijk toe zetten om naar hem toe te gaan.

Laatst bijgewerkt door coldsummers op 06-02-15 21:04, in het totaal 1 keer bewerkt

**Geplaatst**: 06-02-15 21:03

Re: "I'm fine..."

Geplaatst: 06-02-15 21:03

Vind het heel knap om zo iemand inderdaad uit je leven te verwijderen en ook echt een goede zet. "Vriendschappen" kunnen soms zo giftig zijn dat het je alleen maar heel veel energie kost.

**Geplaatst**: 06-02-15 21:07

Geplaatst: 06-02-15 21:07

Herkenbaar..
Ik ben een persoon die voor iedereen springt en goed wil doen.
Zelf zo ongelukkig.
Ik lach alles weg maar lig haast standaard 's avonds te janken.
Zit ook voel woede die ik niet kwijt kan (tenzij er 'doden' vallen)
Psycholoog kan idd helpen maar kan het soms nog zwaarder maken.
Mijn mental coach'en zijn mijn merrie en mn reu..
Ik praat er gewoon op los dan.
Jammer dat jij ook niet zo op jouw ouders kan terug vallen.
Heb zelf extreem last van emotie wisselingen, kan op 1 minuut haast om slaan..
Ik ben ook niet de persoon om in de belangstelling te staan, soms jammer wel.
Ik heb ook nog de pech dat ik mensen kan lezen als ik wil. Ik merk dingen sneller op dan anderen.
Zorgt ook vaak voor discussies en het verlaten van mensen uit m'n leven.
Hierdoor ook heel eenzaam..
Zeker nu ik m'n vriend kwijt ben door zijn oh zo geweldige 'vrienden'.
Ik zou zeggdn mijn pb box staat open moest je willen praten

**Geplaatst door de TopicStarter** : 06-02-15 21:11

Geplaatst door de TopicStarter : 06-02-15 21:11

Susannah92 schreef:
Vind het heel knap om zo iemand inderdaad uit je leven te verwijderen en ook echt een goede zet. "Vriendschappen" kunnen soms zo giftig zijn dat het je alleen maar heel veel energie kost.

Ik ben nooit een kind geweest dat veel waarde hecht aan veel vriendschappen. Liever 1 of meerdere goede vriendinnen dan 200 neppe vrienden die geen moer om je geven en je achter je rug om zwart maken etc. :')

Maar ik vind het het echt te ver gaan bij haar en nog een "vriendin". Ik had laatst makeup op, ik doe dan smokey eyes, zwarte eyeliner en klaar; naast wat rouge dan etc. Maar dan krijg ik gelijk te horen dat ik een emo of gothic ben. Of ik wordt "uitgescholden" voor k.uthipster, hipster, emo; terwijl ik er helemaal niet op lijk. Ik heb aan macbook en iphone, die "vriendinnen" hebben dat niet, laptop HP en mobiel is samsung; ben ik een hipster met mijn Apple producten etc. Ze zitten dan Apple af te kraken waar ik bij ben en ik word er zo moe van. Laat iedereen in zijn waarde, maar nee. :')

Beetje jammer dat er zulke mensen bestaan.

_Alarm_wlkp: Ik lig soms 's avonds ook te huilen en dan val ik in slaap. Tegenwoordig luister ik voor het slapen gaan rustige en emotionele muziek om maar iets te voelen; bij wijze van spreken.
Ik haat het om in de "spotlights" te staan. Ik krijg onderhand angstaanvallen als ik voor de klas moet staan om een presentatie te doen. Ik haat het om in het middelpunt te staan want dan heb ik het gevoel dat ik word gekeurd en dat mensen me gaan jureren. Ik heb precies hetzelfde als jou, ik merk vaak dingen sneller op dan anderen. Met discussies hou ik maar vaak mijn mond; behalve als het over abortus gaat en mensen voor abortus zijn. Dan heb ik een sterk tegen argument: "Dan zou ik er nu ook niet zijn, want mijn biologische moeder had ook voor abortus kunnen kiezen." en dan is het ineens: "Maar dat is anders." En hoezo is dat dan anders? Het is alsof mijn mening er dan niet toe doet.

**Geplaatst**: 06-02-15 21:18

Re: "I'm fine..."

Geplaatst: 06-02-15 21:18

Idd. Ik zwijg ook vaak en knik ik braaf ja, maar soms is de maat vol.
Dat van keuren snap ik, gelukkig moet ik niet meer naar school.
Het is zo moeilijk allemaal.
Ik kan me ook echt afsluiten.

**Geplaatst**: 06-02-15 21:21

Geplaatst: 06-02-15 21:21

Het is inderdaad vervelend dat je het gevoel hebt dat jouw mening er niet toe doet en dat iedereen zo negatief is. Terwijl van positief zijn iedereen er op vooruit gaat

De spotlight geeft mij daarentegen echt een kick, zolang ik niets persoonlijk hoef te vertellen. Theater vind ik fantastisch en presenteren vind ik ook leuk om te doen :')

Maar als ik aan iemand of een groep moet vertellen dat ik nare dingen meegemaakt heb dan ga ik full-on panic mode en dan komt er niets meer uit.

**Geplaatst**: 06-02-15 21:21

Geplaatst: 06-02-15 21:21

Wauw al die dingen die jullie schrijven zouden zo van mij kunnen komen.

coldsummers schreef:
' s ochtends kan ik makkelijk mijn bed uit komen, maar dat komt omdat het moet. In het weekend kan ik gerust de hele dag op bed liggen. Misschien luiheid; .

Vroeger was ik altijd bij mijn paard te vinden, tegenwoordig moet ik mezelf er echt toe zetten om naar hem toe te gaan. Mijn paard is wel echt mijn paardje, mijn maatje waar ik veel aan heb. Ik hoef maar de stal in te lopen en meneer kijkt al vrolijk uit zijn stal naar mij toe en ik voel me helemaal opbloeien. Het is communiceren maar zonder woorden, alleen oogcontact met hem maakt mij al dol gelukkig. Misschien komt het omdat we samen door zo'n rottijd zijn gegaan en hij deels de dupe daarvan was geworden. Mijn paard en ik zijn er samen wel sterker uitgekomen; onze and is een stuk hechter. Maar de laatste tijd kan ik me er maar moeilijk toe zetten om naar hem toe te gaan.

Precies dit!! Als ik er eenmaal ben heb ik het super naar m'n zin maar de moeite die eraan vooraf gaat pff.

Ene kant fijn om te lezen dat je niet de enige bent die zich zo voelt maar aan de andere kant ook niet fijn dat je weet dat er een hoop mensen zijn die zich dus zo kl*te voelen

**Geplaatst**: 06-02-15 21:24

Re: "I'm fine..."

Geplaatst: 06-02-15 21:24

Dat van positief blijven.
Als je ondanks dat telkens toch de deksel op de neus krijgt werkt demotiverend.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 06-02-15 21:27

Re: "I'm fine..."

Geplaatst door de TopicStarter : 06-02-15 21:27

Ik ben mijn leven aan het beteren; afvallen; althans een platte buik krijgen is mijn doel. Ik ben totaal niet blij met mijn lichaam en hoe ik eruit zie. Voel me net een walvis. Ik ben 1.63m en weeg 61kg. Maar ik zie er volgens anderen helemaal niet dik uit en ze verklaren me voor gek als ik ga lijnen. Maar wat helpt dat; de mensen die zeggen dat ik helemaal niet dik ben, als ik niet eens van mezelf hou? Toch? Ik probeer van alle dingen het positieve in te zien, en dat helpt me wel maar soms zijn er van die dagen dat alleen maar negativiteit mijn hersenen binnenkomt en dat ik alleen maar aan nare gebeurtenissen kan denken en me gewoon het liefste wil opsluiten.

Precies! Zodra ik op stal ben kan ik er uren blijven, maar de stap ernaar toe is enorm zwaar geworden. Er is niets gebeurd; ik weet ook niet waarom het zo plots is gekomen.

**Geplaatst**: 06-02-15 22:16

Geplaatst: 06-02-15 22:16

Het is alsof ik mijn eigen verhaal lees..
Ik ben ruim 3 jaar depressief, en nu gaat het eindelijk ietsje beter.
Ik heb dagen dat het goed gaat en dagen dat het heel slecht gaat.
En het stomme is, als het goed gaat kan ik me absoluut niet voorstellen dat het weer slecht kan gaan en andersom ook..
Het ' jezelf met moeite ergens toe zetten' herken ik ook.
Als voorbeeld mijn paard, ik hou super veel van hem en als ik er eenmaal ben heb ik het prima naar mijn zin. Maar de stap nemen om erheen te gaan is echt moeilijk.
Ik ben nog steeds opzoek naar een (goede) manier om met mijn depressie om te gaan.
En krijg hier inmiddels gelukkig ook hulp bij.
Door moeite met het delen van gevoelens heb ik het lange tijd voor mezelf gehouden.
Het resultaat was dat ik ging proberen mijn mentale struggles zelf 'op te lossen'.
Dmv automutilatie, drugs etc..
Bovenstaande dingen schakelen tijdelijk je gevoelens uit maar uiteindelijk komen ze 10x zo hard weer terug.
De enige manier is om hulp vragen en hulp aanvaarden.
Ik raad je aan om er met iemand over te praten, hoe moeilijk dit ook is.
Sterkte TS

**Geplaatst door de TopicStarter** : 07-02-15 20:50

Re: "I'm fine..."

Geplaatst door de TopicStarter : 07-02-15 20:50

Iedereen bedankt voor de berichten etc.
Vandaag voelde ik me wel een stuk beter; vanochtend eerst lekker uit kunnen slapen en daarna gelijk een workout gedaan. Ik ben al blij met het resultaat http://instagram.com/p/yzGLuqR-Hh/?modal=true
Ik heb weer wat meer motivatie gevonden en ik denk dat gisteren gewoon een flutdag voor mij was.

**Geplaatst**: 07-02-15 21:18

Geplaatst: 07-02-15 21:18

Mooi dat je je beter voelt, ik heb vanochtend weer een emmer met vocht eruit gegooid maar luchte wel op. Vanavond leuke plannen dus komt weer goed

Nomineer dit bericht ×