Geplaatst Ik zal het alvast maar van te voren even aangeven, ik wil even iets van me af schrijven. Ik wil liever geen boze berichtjes. Tips etc. over het verwerken van het ongeluk zijn echter wel van harte welkom!
Dinsdag 3 februari, wat eigenlijk een gewone praktijkdag op Manege Overbos te Prinsenbeek had moeten worden, is voor een klasgenootje en mij niet echt gebeurd.
We gingen samen met de auto van haar broer, een subaru Impreza (ja het is een snelle auto, maar ze wist dat ze rustig aan moest doen) even naar de bakker gereden ( deze zit een straat verder, en om tijd te besparen, reden we met de auto. We hadden maar een half uurtje pauze.) Daar wat lekkers gehaald, en toen op de terugweg naar de manege.
Voor degene die Manege Overbos kennen, ernaast ligt een klein ''station'' met een parkeerplaats, hier zijn we naartoe gereden, om om te keren.
Vanaf toen weet ik eigenlijk helemaal niks meer.
Een andere klasgenoot stond buiten te roken, en heeft het wel allemaal zien gebeuren, godzijdank voor haar enorm goede reactie vermogen, heeft ze meteen 112 gebelt, en is bij mij in de auto komen zitten. De klasgenoot die bij mij in de auto zat, wist er zelf uit te komen.
Pas vanaf het moment dat er een brandweervrouw naast me zat, om te vertellen dat ik heel stil moest blijven liggen, en door mijn buik moest ademhalen, kreeg ik weer een beetje visie in de dag. Ook in de ambulance heb ik niet veel momenten meegekregen, de ambulancebroeder bleef tegen me praten om me wakker te houden.
Eenmaal in het ziekenhuis zijn al mijn kleren van me af geknipt, behalve mijn ondergoed, dit mocht ik aanhouden, toen zijn er foto's gemaakt van mijn hele lichaam, gelukkig niks gevonden, ik moest alleen naar de kaakchirurg.
Daar eenmaal aangekomen enorm misselijk, en toch overgegeven (dit was op de spoedeisende hulp ook al gebeurd). Dus dat moesten we toch een paar uur uitstellen, helaas is dit een hele dag geworden, en moest ik toch in het ziekenhuis blijven. Die nacht amper geslapen, veel hoofdpijn en misselijk.
De volgende ochtend was mijn vriend al aangekomen al voor ik wakker was, en toen was het weer overgeven, gelukkig dat mijn vriend daar goed tegen kan. Daarna heeft hij de zuster gebeld om iets tegen de misselijkheid, wat heel goed heeft geholpen.
Toen toch naar de kaakchirurg geweest, en ook daar gelukkig niks gebroken!! Wat luchtte dat op zeg!!!!
Hij dacht alleen wel een scheurtje in mijn kaak of jukbeen, maar dan was deze zo klein, dat deze vanzelf dicht zou groeien! Gelukkig maar.
Op het moment ben ik thuis, gelukkig, weer in mijn eigen bed, eigen omgeving, en dat voelt heel fijn!
Het eten gaat me nog niet zo makkelijk af, ik kan niet gapen, en gewone eetlepels passen niet in mijn mond, omdat ik deze niet zo ver open krijg.
Ook heb ik erg veel last van mijn rug, en heb ik een benauwd gevoel op mijn borst en vooral aan de rechterkant bij mijn ribben.
Maar boven alles, mogen mijn klasgenoot en ik van geluk spreken dat wij er zo goed uitgekomen zijn.
Voor degene die foto's willen zien, plaats ik een linkje naar het krantenbericht op omroepbrabant.nl
http://www.omroepbrabant.nl/?news/22407 ... ewond.aspx
Nogmaals, ik plaats dit topic niet voor negatieve reacties. Mijn klasgenoot en ik hebben ons lesje wel geleerd, maar ondanks alles hebben we extreem voorzichtig gereden, geloof het of niet, maar het was echt opletten geblazen.
Een lataarnpaal en een boom hebben we geraakt, en we zijn twee keer over de kop gegaan, en daarna op de wielen in de sloot terecht gekomen.
Ik heb niet echt het besef dat dit echt gebeurd is...
Ook heb ik al een getuigenverklaring af moeten leggen bij de politieagente die schijnbaar ook bij mij in de auto heeft gezeten (ook dit ben ik volledig kwijt).
Ik heb er alleen een blauwe nek en kaak aan overgehouden, een enorm zere rug, en een benauwd gevoel op mijn borst (waarschijnlijk door de gordel), en verder no wat overige blauwe plekken.
We hebben echt een engeltje op onze schouder gehad, ook de politieagente zei al, ik heb vaak zulke auto's gezien waar mensen niet levend uitkomen..
We zijn beide behoorlijk geschrokken. Ondanks alles zijn we heel blij dat het zo is afgelopen, en staan we ook meteen een stuk dichter bij elkaar!
Het lucht toch op, even van me afschrijven
Groetjes, Steffie
