Bokt.nl

**Geplaatst door de TopicStarter** : 08-01-15 23:11

25+ en bij je ouders wonen.

Geplaatst door de TopicStarter : 08-01-15 23:11

De laatste tijd kan ik me daar echt druk in maken. Ik ben inmiddels 25 jaar en ik woon sinds ongeveer drie jaar weer bij mijn moeder. Dit heeft meerdere redenen, ik heb 2,5 jaar alleen gewoond, maar door omstandigheden weer thuis beland.
Ik woon nu in een enorm groot huis met mijn moeder, ik betaal een deel voor kost en inwoon, en verder leef ik op vrije voeten. Ik heb een voltijdse baan, die ik niet persé leuk vind maar die wel voldoende verdiend om mijzelf te voorzien in al de dingen die ik leuk vind. Doordat ik thuis woon kan ik regelmatig op vakantie, kan ik mijn pony houden, heb ik een nieuwe auto kunnen kopen, en leef ik dus eigenlijk een lekker leventje, ik kan doen en laten wat ik wil en hoef aan niets of niemand verantwoording af te leggen.

Mijn moeder vind het wel lekker zo, zij heeft gezelschap, ik kan haar financieel ondersteunen, er is hulp in het huishouden... je zou zeggen een win win situatie.

Maar de laatste tijd zit ik nogal met een tegenstrijdig gevoel.
Ondertussen ben ik dus "al" 25 (het is maar hoe je dat interpreteert, het is nog erg jong, maar tezelfdertijd wordt er toch verwacht dat je ondertussen op eigen benen staat).
Ik ben vrijgezel, heb geen vaste baan (maar wel een job voor lange termijn), ik heb geen eigen woning... dus maatschappelijk gezien ben ik enorm aan het falen. Ik heb namelijk geen partner, geen huis, geen kinderen en ook geen trouwring. Niet dat ik daar behoefte aan heb want ik voel me helemaal niet alsof ik me wil settelen. Settelen staat voor mij gelijk aan : vastzitten, gebonden zijn. En ik hou van vrijheid blijheid en liefst zo weinig mogelijk verantwoordelijkheid. Laat mij maar lekker de dingen doen die ik prettig vind , ik leef tenslotte maar een keer en voel me dus ook niet geroepen om de weg van huisje tuintje boompje te volgen zoals ik dat overal in mijn omgeving zie, en wat dus ook maatschappelijk dé weg is die er gevolgd word.

Nu ga ik me soms schuldig voelen, en voelt het alsof ik "faal" omdat ik dus niet aan dat beeld voldoe (ook al wil ik daar niet aan voldoen, het lijkt alsof ik een mislukking ben omdat ik het niet kan of wil)

Daardoor krijg ik een soort van drukkend gevoel dat zegt; je moet alleen gaan wonen. Om een soort van te bewijzen dat ik ook zelfstandig kan zijn en niet op de kap van iemand anders wil leven...
Nu is het zo dat ik en mijn moeder financieel goed rondkomen doordat we samenhokken, en de luxe die ik me nu (eindelijk!) kan permitteren zou ik moeten opgeven als ik weer alleen ga wonen.
Ik kan geen appartement betalen, plus mijn paard, plus mijn opleiding, plus mijn auto, plus vakanties.
Dus als ik alleen zou gaan wonen moet ik toch ergens gaan knippen in de leuke dingen.

Ik zit in een luxepositie en ik mag me enorm gelukkig prijzen, en echt ik ben daar ook wel dankbaar voor. Maarrr, ik kan er niet echt van genieten omdat ik dus het gevoel heb dat mensen over me oordelen, omdat ik zogenaamd niet volwassen wil worden, of niet zelfstandig wil zijn, of misschien is het een soort van jaloezie omdat ik gewoon een enorm vrij leven leid waarin niets me beperkt....

Ik vraag me eigenlijk af of er nog mensen zijn die op deze leeftijd bij hun ouders wonen en hoe zij dat ervaren. Ik kan namelijk wel gaan samenwonen met een vriendin om toch maar te bewijzen dat ik zelfstandig ben, maar ergens is dat toch hetzelfde als samenwonen met mijn moeder? We zijn meer huisgenoten die elkaar tegenkomen in huis, dan dat zij een moeder is en ik het kind.

Hoe raak ik dat drukkende gevoel kwijt? Is het eigenlijk helemaal niet zo raar of erg om tegenwoordig de beslissing te maken weer thuis te blijven wonen (gezien alles financieel reteduur geworden is) ? Of ben ik wel een puber die in ontkenningsfase zit en niet volwassen wil worden?
Hoe kijken jullie bokkers daar eigenlijk tegenaan?

Ik stel deze vraag omdat ik dus dénk dat mensen zo over me oordelen, het is niet zo dat dit letterlijk tegen me verteld wordt. Het is echt een gevoel, zo van; dit is wat ik ben in de ogen van de maatschappij: een mislukking.
En ondanks dat ik gewoon blij ben en vrij ben om mijn ding te doen, merk ik wel dat dit mij remt in het ervan genieten. Anderen hebben die vrijheid helemaal niet door verantwoordelijkheden... Ik heb andere keuzes gemaakt.

Ik ben benieuwd

**Geplaatst**: 08-01-15 23:14

Re: 25+ en bij je ouders wonen.

Geplaatst: 08-01-15 23:14

Het is jouw keus, jij bent er gelukkig mee, je moeder is er gelukkig mee. Wat zou je je aantrekken van want anderen er van denken (als ze dat al doen). Jij maakt je druk om wat men misschien er van vindt. Lekker aan je bips laten oxideren!

**Geplaatst**: 08-01-15 23:15

Geplaatst: 08-01-15 23:15

Ruilen? Dat is het eerste wat ik denk als ik je verhaal lees! Meid, geniet ervan! Echt, dit is ook serieus win-win!
En ik voldoe ook niet aan de maatschappelijke normen, als single, hardwerkende moeder met een eigen leven. Maar genieten doen we gewoon hoor!

En wees blij dat je mams je graag in huis hebt, je ze regelmatig ziet, spreekt en kan helpen. Zulke familiebanden zijn schaars en dien je te koesteren!

**Geplaatst**: 08-01-15 23:17

Geplaatst: 08-01-15 23:17

Ik vind je onderschrift wel een mooi antwoord!!

Voor wie 'moet' jij je bewijzen??
Jij helpt je moeder, je moeder helpt jou, er is plek zat en je geniet van het leven...
Hoe mooi wil je het hebben?!

Geniet ervan!!

**Geplaatst**: 08-01-15 23:20

Geplaatst: 08-01-15 23:20

Win - win situatie, je zegt het zelf... en aan wie moet jij je misschien bewijzen? Aan onze maatschappij? Alsof die zo perfect is?

Geniet ervan meid, en je draagt zorg voor je paard, die is er ook nog eens blij mee.

**Geplaatst**: 08-01-15 23:20

Geplaatst: 08-01-15 23:20

Lekker van genieten zolang het nog kan.

**Geplaatst**: 08-01-15 23:22

Re: 25+ en bij je ouders wonen.

Geplaatst: 08-01-15 23:22

Meid geniet ervan!
Er zullen een hoop mensen jaloers op je zijn.
Dat falen valt ook wel mee hoor. Je maakt je nuttig en je doet waar je zin in hebt.

**Geplaatst**: 08-01-15 23:24

Geplaatst: 08-01-15 23:24

Joh, als jij daar blij mee bent, prima toch? Ik woonde tot mijn 27e thuis, en nooit spijt van gehad. Lekker sparen, en als je over een tijd iemand tegen komt kun je daar ook makkelijker intrekken, als je zelf nog geen huis hebt dat verkocht/leeggehaald moet worden.

**Geplaatst**: 08-01-15 23:24

Geplaatst: 08-01-15 23:24

Het klinkt mij allemaal als dat je het goed voor elkaar hebt hoor! Je bent gelukkig, je leeft lekker en hebt vrijheid.

Voor sommige mensen is op zichzelf wonen meer iets dat moet dan per se dat ze het willen. Ik ben 23 en woon wel op mezelf omdat ik studeer in een stad die ver reizen is. Anders was ik ook gewoon thuis blijven wonen. Is veel goedkoper dus ik geef je groot gelijk. Al vind ik het ook niet erg hoor, op mezelf wonen.

Je moet niet iets gaan doen omdat anderen dat 'verwachten'. Gewoon lekker doorgaan. Er komt vanzelf een moment dat je financieel nog wat onafhankelijker bent en dan kan je lekker op jezelf gaan wonen. Of je komt toch ineens de ware tegen. Kan allemaal gebeuren. Maak je er ieder geval niet druk om.

**Geplaatst**: 08-01-15 23:25

Geplaatst: 08-01-15 23:25

Als ik geen partner had woonde ik ook nog bij m'n ouders :')

Heerlijk vond ik het, vond het bijna jammer om te gaan samenwonen

**Geplaatst**: 08-01-15 23:27

Geplaatst: 08-01-15 23:27

Je kunt het ook anders zien;

Je hebt een huis.
Je studeert.
Je hebt een baan.
Je hebt een goede relatie met je familie.
Je bent gelukkig.

Hoezo falen?! Je bent hartstikke goed bezig

**Geplaatst**: 08-01-15 23:28

Geplaatst: 08-01-15 23:28

Ben JIJ gelukkig met je situatie?
is je moeder gelukkig met de situatie?

Tegen wie ben je dan verantwoording verschuldigd

. Wat kan het jouw schelen wat iemand anders denkt als jij zo goed leeft? Als jij misschien liever gezellig bij je moeder woont in plaats van in je eentje in een klein appartementje?
Ik heb die luxe nu ook. Ben ook door omstandigheden terug thuis verzeilt. En ik heb net vast werk gevonden dus mijn plannen om iets te kopen gaan vorm krijgen. Want ik wil wel terug weg en op mijn eigen benen staan. Maar ik moét niet in allerijl weg. Ik mag zolang ik thuis woon sparen en ik moet niet het eerste best appartement gaan huren om maar thuis weg te zijn. Ik mag weg zodra ik mijn stek gevonden heb. Op voorwaarde natuurlijk dat ik mijn salaris niet door ramen en deuren smijt en dat ik serieus ben in mijn woonplaatszoektocht (moet nu ook niet zeggen dat ik alleen naar een villa wil verhuizen ofzo).
Ik ben gewoon blij dat ik van thuis uit de kans krijg. En ik denk dat er altijd mensen zijn die er over oordelen, maar wat boeit het als jullie er allemaal mee gelukkig zijn. Als zou je je hele leven bij je moeder willen wonen, als jullie gelukkig zouden zijn zo?

Daarbij, om je maar één geval te noemen: ik ken dus bijvoorbeeld iemand die "op eigen benen" is gaan staan. Een paar straten verder dan het ouderlijk huis. Eten? Elke avond schuift hij nog thuis aan. Wassen? die wasmand gaat toch gewoon wekelijks naar moeder. Huis poetsen? Komt zijn moeder/zus doen. Strijken? Hij heeft nog nooit een strijkijzer vast gehad. Voor alles wat geregeld moet worden gaat zijn moeder of vader mee.
En dan ken ik mensen die thuis wonen en zowat in het hele huishouden meedraaien en meehelpen. Wie denk je is het meest zelfstandig?

**Geplaatst**: 08-01-15 23:29

Geplaatst: 08-01-15 23:29

Ik denk dat je waarschijnlijk niet wilt ruilen met mensen zijn die ongelukkig(er) zijn omdat ze zich hebben aangepast aan de verwachtingen van anderen, zonder te weten wat ze zelf willen.
Helaas denken veel mensen nog in 'huisje, boompje, mannetje(!) en beestje'... terwijl zo ongeveer 50% van de huwelijken strandt.
Wees er trots op dat je eigen keuzes maakt, juist als je dat bewust doet.
Wij mensen leven in een netwerk wat breder en diverser is dan dit. Mensen leven op heel veel verschillende manieren samen of alleen in sociale verbanden.
Nadeel is wel dat je inventiever en zelfbewust moet zijn om te kunnen dealen met deze 'onuitgesproken sociale druk' die nog steeds wordt gepredikt in scholen, reclames, etc. van het 'gezinsdenken'.
There's only one you!

**Geplaatst**: 08-01-15 23:29

Geplaatst: 08-01-15 23:29

Ach helemaal prima zo toch. Ik zeg neem het er gewoon lekker van. Ik ben 28 en heb geen eigen huis. Spaar lekker door heb vaste baan... en over een tijdje gaan vriend en ik wel samen wonen. En nee ik ben ook niet zo van het huisje boompje beesje idee hoe iedereen het graag ziet.

Ik kan wel in mn up wonen en alles houden ik zou alleen minder kunnen sparen maar dat is logisch.

**Geplaatst**: 08-01-15 23:29

Geplaatst: 08-01-15 23:29

En uiteindelijk ga je het nooit iedereen naar de zin maken hoor. Als het niet op jezelf wonen is dan is het wel een verkeerde (of zelfs geen, oh jee) auto of een verkeerd model paard of het stof op je vensterbanken... Ik zou eerder investeren in jezelf minder afhankelijk te maken van andermans goedkeuring dan in een eigen huis. En wat ik er van vind? Dat is toch totaal onbelangrijk?

**Geplaatst**: 08-01-15 23:30

Geplaatst: 08-01-15 23:30

Ik zit eigenlijk in precies dezelfde situatie, al ben ik nog 2 jaar jonger. Ik kan je er niet mee helpen want jouw gevoel herken ik volledig. Nadat ik weer een half jaar bij mijn vader woonde kreeg ik het gevoel weer op mijzelf te moeten gaan. Mn vader is de laatste die dit tegen me zou zeggen, en niemand heeft dit ook letterlijk tegen me gezegd.toch 'voel' ik dat dit van je verwacht wordt. Nu heb ik voor april weer een vrij dure vakantie in de planning en heb met mezelf afgesproken dat als ik dat wil, en ik wil het echt, ik tot die tijd mooi hier blijf wonen. Als dat huis er eenmaal is zitten dat soort reisjes er niet meer in. Het geeft me wel rust, en ik kan naar de buitenwereld dit uitleggen. Al ben je ze natuurlijk niks verschuldigd!

**Geplaatst**: 08-01-15 23:30

Geplaatst: 08-01-15 23:30

Helaas 37 jaar en woon nog thuis en tot de conclusie gekomen zelfs met paard weg doen zou ik het financieel niet redden. En daarbij met huidige baan nog teveel onzekerheden. Maar ben al blij dat ik een baan heb op het moment.

Zou heel graag op mijn eigen gaan, maar is voorlopig nog niet haalbaar financieel.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 08-01-15 23:33

Geplaatst door de TopicStarter : 08-01-15 23:33

Het is fijn te horen dat het voornamelijk in mijn hoofd zit, en dat het dus niet persé veroordeeld wordt

Ik voel me soms ook schuldig tegenover degene die een zware lening hebben voor een koophuis en daarbovenop nog ontzettend veel kosten dragen, de zorg dragen over (jonge) kinderen die ineens heel het leven van de persoon bepalen, mensen die geknipt zijn in hun vrijheid ... Ik daarentegen ben zo vrij als een vogel, is dat wel eerlijk?
Maar anderzijds heb ik nooit bindende beslissingen gemaakt die me beperken.
Ik ben al erg vroeg over het leven gaan nadenken, en ik heb me afgevraagd wat ik nu eigenlijk belangrijk vind en dat vergeleken met wat er maatschappelijk verwacht wordt , en daar concludeer ik uit dat ik niet geboren ben om een bepaalde voorgestippelde weg te bewandelen. Ik zou dood en dood ongelukkig worden als ik nu getrouwd zou zijn met een man en elke dag rekening moet houden met kleine kinderen die aandacht en energie vragen waardoor er geen tijd voor mezelf is.

Ik wil ook geen bindende leningen , of financiele verantwoordelijkheden omdat ik niet het gevoel wil hebben dat ik 'vast' zit. Ik heb het gevoel dat ik niet geboren ben om naar school te gaan, carrière te maken en te werken tot ik sterf... Ik wil me niet haasten, ik wil niet in die (voor mij voelt het als een) mallemolen meelopen.

Veel mensen in mijn omgeving hoor ik zeggen; als ik toen wist wat ik nu wist, ik zou het echt anders doen. En die dingen wil ik later niet zeggen , waardoor ik andere keuzes gemaakt heb.
Voor mezelf is dat ontzettend positief, en toch voel ik me ergens schuldig tegenover degene die wel die keuze gemaakt hebben (misschien onbewust, door druk van de maatschappij, omdat dat nu eenmaal het perfecte plaatje is voor een lang en gelukkig leven )

Heel raar eigenlijk, want ik prijs me ontzettend gelukkig en ik ben zo dankbaar voor die vrijheid en luxe, maar tezelfdertijd vind ik het zo jammer dat zovele anderen die positie niet hebben. Gevangen zitten in een leven dat ze moeten leiden door verplichtingen... en dan vraag ik me af: moet ik daar ook aan meedoen, om erbij te horen? Ik weet dat ik dat niet wil, en toch speelt dat gevoel. Raar

**Geplaatst**: 08-01-15 23:36

Geplaatst: 08-01-15 23:36

Dertigers dilemma.. http://mens-en-samenleving.infonu.nl/ps ... -zien.html

Maak je niet te druk en geniet van het leven zoals jij dat prettig vindt! Nog bij je moeder? Nou en.. zoals je het beschrijft komt het over alsof je geniet van de dingen die jou nu gelukkig maken. Lekker mee doorgaan en de "maatschappij" laten voor wat het is..

**Geplaatst door de TopicStarter** : 08-01-15 23:37

Geplaatst door de TopicStarter : 08-01-15 23:37

senna21 schreef:
Ik denk dat je waarschijnlijk niet wilt ruilen met mensen zijn die ongelukkig(er) zijn omdat ze zich hebben aangepast aan de verwachtingen van anderen, zonder te weten wat ze zelf willen.
Helaas denken veel mensen nog in 'huisje, boompje, mannetje(!) en beestje'... terwijl zo ongeveer 50% van de huwelijken strandt.
Wees er trots op dat je eigen keuzes maakt, juist als je dat bewust doet.
Wij mensen leven in een netwerk wat breder en diverser is dan dit. Mensen leven op heel veel verschillende manieren samen of alleen in sociale verbanden.
Nadeel is wel dat je inventiever en zelfbewust moet zijn om te kunnen dealen met deze 'onuitgesproken sociale druk' die nog steeds wordt gepredikt in scholen, reclames, etc. van het 'gezinsdenken'.
There's only one you!

Exact wat ik dus wilde zeggen of bedoel, dankje

**Geplaatst**: 08-01-15 23:41

Re: 25+ en bij je ouders wonen.

Geplaatst: 08-01-15 23:41

lekker doen waar jij je goed bij voelt....en je vooral niets aantrekken van die eenheidsworsten.
Wees blij dat je geen vent hebt...en geen kinderen!

**Geplaatst**: 08-01-15 23:42

Geplaatst: 08-01-15 23:42

En als jij nu op jezelf gaat wonen gaan die zware leningen die die mensen vrijwillig zijn aangegaan niet opeens naar beneden omdat jij "hun leed gaat delen". Ze zeggen wel gedeelde smart is halve smart maar dat klopt hier toch ergens niet:P .

Als jij ooit mooi gespaard zou hebben en zou voor jezelf een mooi afgewerkt nieuwbouwappartement kunnen kopen, of je hebt een vriend en je koopt samen een prachtig mooi huis, ga jij je dan ook schuldig voelen omdat er anderen zijn die op hun 18de het huis zijn uitgegooid en geen geld hebben kunnen sparen om iets beter te hebben dan een kleine anti-kraak of sociale huurwoning? Terwijl jij thuis wel die kans hebt gehad? Er gaan altijd mensen zijn die hun leven anders uitstippelen, daar moet je je eigen niet aan spiegelen.

Had ik bijvoorbeeld al 2 jaar eerder vast werk gehad dan had ik misschien ook een ander leven gehad en woonde ik misschien niet thuis. Had ik daarentegen vandaag nog geen job dan kon ik waarschijnlijk niet eens weg thuis, zelfs al zou ik willen.

**Geplaatst**: 08-01-15 23:45

Geplaatst: 08-01-15 23:45

xApple schreef:
Je kunt het ook anders zien;

Je hebt een huis.
Je studeert.
Je hebt een baan.
Je hebt een goede relatie met je familie.
Je bent gelukkig.

Hoezo falen?! Je bent hartstikke goed bezig

Niks aan toe te voegen.

En sommigen hebben gekozen voor ee huis, een gezin met kinderen en de kosten die daarbij horen. En jij hebt gekozen voor iets anders, helememaal niks mis mee. Je bent gewoon hartstikke goed bezig op een manier hoe jij je leven wilt leiden!

**Geplaatst door de TopicStarter** : 08-01-15 23:51

Geplaatst door de TopicStarter : 08-01-15 23:51

Dankje patricia voor die link, daar kan je het ongeveer wel mee vergelijken, hoewel ik dus wel erg vroeg in die crisis beland, want dit speelt toch al een behoorlijke tijd. Een onuitgesproken druk van wat ik zou moeten doen, en daarbij een gevoel van; ik wil eigenlijk iets anders doen.

Het is inderdaad zo zinloos om me druk te maken om het leed van anderen. Maar zelf kom ik niet uit een ideaal gezin, ik heb een ontzettend veel struggles gehad in mijn jeugd, ik ben daarom op negentien ook thuis vertrokken. Maar door ouder te worden heb ik die dingen kunnen verwerken en is de band met mijn familie totaal anders geworden waardoor ik nu dus ben waar ik ben. Ik heb daar enorm hard voor moeten knokken, het is me lang niet allemaal in mijn schoot geworpen, maar het feit blijft dat ik nu weer thuiswoon en daaraan wel die luxe te danken heb.
Het is niet zo dat alles van een leien dakje ging, maar ik ben wel bang dat mensen denken dat ik gewoon een verwende persoon ben die niet volwassen wil worden en luxe belangrijker vind dan zelfstandigheid.

Ik ben zelfstandig, ik ben al sinds mijn jeugd verantwoordelijk voor alles in mijn leven, mijn moeder helpt me nergens bij, enkel het dak boven mijn hoofd is officieel van haar, maar daar betaal ik haar ook maandelijks een bedrag voor, ik bedank haar door het eten te kopen, en ik help haar daar waar zij het nodig heeft.
Ik heb alle reden om gelukkig te zijn en ik vind dat ik dat zelf ook verdien, gezien de bumpy road die ik heb afgelegd, maar toch voelt het alsof ik niet gelukkig mag zijn omdat het anders zou moeten, en omdat anderen wel " de weg " volgen zoals het hoort.

Ik weet diep vanbinnen dat ik niet gelukkig zou worden als ik nu alleen ga wonen, dan kan ik niet doen wat ik wil doen , en dat is een eigen praktijk openen, en dat kan alleen als ik me verder opleid, en financieel kan sparen...

Maar anderen hebben die mogelijkheid niet (meer) en daar voel ik me wel schuldig over/
Zelf ben ik enorm gelukkig met het feit dat ik geen enkele verantwoordelijkheid heb (behalve mijn pony en mezelf dan)
Ik hou van de kindjes van mijn zussen, maar als ik zie hoe vermoeiend en zwaar hun leven is, goh nee, daar teken ik écht niet voor. Ik wil zelf zo bewust mogelijk leven , niet op automatische piloot, en het voelt wel alsof ik dat zou moeten doen, want iedereen lijkt het te doen.
(en ik oordeel daar niet over, want ieder is vrij om de keuze te maken dat wél te doen, maar ik zie ook dat niet iedereen gelukkig is geworden van die keuze)

**Geplaatst**: 08-01-15 23:52

Geplaatst: 08-01-15 23:52

Geniet ervan joh.
Kan wel een heel verhaal gaan typen maar het enige wat nodig is, is accepteer hoe het is en waardeer dat zonder naar een ander te kijken of jezelf druk op te leggen van de maatschappij. Acceptatie. Punt.
Iedereen heeft zijn eigen issues, ben je ooit 100% tevreden? Je kan toch nooit voldoen aan het ideale plaatje. Relaties, wonen, werk, opleiding, uiterlijk, sociaal leven.. Er is altijd wel wat. Zonde. Niet doen dus, jij bent happy. Houden zo;)

Nomineer dit bericht ×