Bokt.nl

**Geplaatst door de TopicStarter** : 25-12-14 17:14

Je eenzaam voelen, weinig vrienden/familie

Geplaatst door de TopicStarter : 25-12-14 17:14

Ik voel mij al bijna 9 maanden lang erg somber, ik had iemand leren kennen waar ik het heel goed mee kon vinden. Ik vond het heel bijzonder, maar hij blijkbaar niet. Het doet mij nog steeds veel pijn als ik eraan terugdenk... Jongens/mannen zagen mij toch nooit staan. Als ik iemand leuk vond, moest ik altijd het initiatief nemen, ik werd altijd afgewezen. Ik was dus erg blij dat iemand mij nu wel leuk vond. Om het te vergeten ben ik begonnen met een studie, weer contact gezocht met mijn twee goede vriendinnen. Wilde meedoen aan een paardensportevenement, maar kreeg vlak daarvoor last van een blessure en kon dus niet meer meedoen, weer pech. Vorig jaar eind december is mijn zusje uithuisgeplaatst door jeugdzorg, mijn moeder heeft nooit wat verkeerds gedaan en is een hele lieve vrouw. Zij is net als mij best wel stil en verlegen (alleen ik wat minder dan haar). Ze vinden haar daarom raar en denken dat ze niet voor haar dochtertje kan zorgen.
Ik heb 4 vriendinnen, 2 weten nu nog niet dat mijn zusje niet meer bij ons thuis woont. Juist die ene vriendin die het wel weet stuurt mij telkens berichtjes en komt soms opdringerig over. Zij zet veel dingen op fb die niet waar zijn. Zoals dat ze in London woont, maar ze woont gewoon in NL. Ik heb er geen goed gevoel bij eerlijk gezegd, ook vanwege ons verschil in religie en cultuur. Wel kon ik goed met haar praten en ze vindt het erg voor mij dat ik mijn zusje moet missen. Nu heb ik kortgeleden mijn andere vriendin (zij is Christelijk) ook verteld dat mij zusje in een pleeggezin woont. Ze heeft daar helemaal niet op gereageerd, geen begrip getoond... Met haar klikte het erg goed altijd en nu moet ik telkens haar berichtjes sturen enz, ze stuurt nooit iets uit zichzelf.
Mijn twee beste vriendinnen (ook Christelijk), waar ik regelmatig mee af spreek, weten nog helemaal van niets over mijn zusje, maar ik wil eerlijk zijn en het ze vertellen wat er is gebeurd, maar ik durf niet. Ik ben bang dat zij mij dan ook in de steek laten en dan heb ik helemaal niemand meer, behalve mijn paard en pony. En zusje, maar die kan ik dus weinig zien. De bezoekregeling is nu zelfs terug teruggebracht naar een keer per maand. In mijn familie kan ik het alleen goed vinden met mijn opa en moeder.
Als ik op Facebook zie dat iedereen veel leuke vrienden en familie heeft en daar leuke dingen mee doet, dan word ik verdrietig. Ik wilde dat ik dat ook kon. Ik heb paarden, maar ben altijd alleen, niemand om mijn hobby mee te delen. Soms heb ik dagen dat ik een hekel heb aan mensen en reageer dan bot of kortaf, maar zo ben ik eigenlijk helemaal niet in het echt en ik wil het ook niet. Ik ben rustig, aardig, zorgzaam en ik snap gewoon niet waar het aan ligt... Ik begrijp ook niet waarom er zulke nare mensen kunnen bestaan, wij hadden net een nieuwe voogd en vlak voor kerst haalden ze mijn zusje uit huis. Waarom is het leven zo oneerlijk?

Laatst bijgewerkt door Gucci_ op 25-12-14 17:17, in het totaal 1 keer bewerkt

**Geplaatst**: 25-12-14 17:16

Re: Je eenzaam voelen, weinig vrienden/familie

Geplaatst: 25-12-14 17:16

Even een stipje, ik reageer later op je. Dikke knuffel in ieder geval.

**Geplaatst**: 25-12-14 17:24

Geplaatst: 25-12-14 17:24

Hey, ik vind het heel rot voor je, maar let niet op faceboek, daar zijn ook heel veel nep vriendschappen. Jij hebt in elk geval nog vier echte vriendinnen, ook al zijn twee daarvan misschien wat oppervlakkiger.
Over de situatie met je zusje kan ik niet oordelen, maar jeugdzorg plaatst niet iemand uit huis omdat haar moeder verlegen is... er is natuurlijk meer aan de hand. Kan je daar met je moeder over praten? En waarom mag je je zusje maar zo weinig zien?
Verder herken ik je situatie wel hoor, ik heb ook niet veel vrienden en maar weinig contact met mijn familie. Wel fijn dat je een paard hebt! Heb je geen leuke contacten op stal?
Ik weet niet wat ik je kan adviseren, probeer positief te blijven, maar dat is niet altijd makkelijk.

**Geplaatst**: 25-12-14 17:37

Re: Je eenzaam voelen, weinig vrienden/familie

Geplaatst: 25-12-14 17:37

Wat nikass ook al zegt, verkijk je niet op dat hele Facebook. Het is echt geen meter om te laten zie hoe veel vrienden je wel of niet hebt.
Er zijn mensen die doen alles om maar zo veel mogelijk. "Vrienden" te hebben.

Ik weet niet hoe oud je bent? Maar misschien heeft dit er ook wel een beetje mee te maken. Er zijn in je leven gewoon bepaalde periodes waarbij je veel nieuwe vrienden krijgt en ook vrienden verliest. (Denk bijvoorbeeld aan het naar een andere school gaan of verhuizen)

Ik heb ook nooit echt vrienden gehad vroeger maar dat had ik ook niet nodig. Ik had 1 goede vriend daar deed ik alles mee, en dan hield het wel op.
Toen ik ouder werd, ging ik in Brabant naar school (heb altijd in zuid Holland gewoond) dus die ene vriend verdween ook uit beeld en had er al snel geen contact meer mee.
Maar op die school heb ik ook weer nieuwe vrienden gemaakt, en dat werden er steeds meer.
Daar ging ik toen ik klaar was ook weer weg dus verlies je weer wat vrienden, maar er zijn er ook een paar die ik nog wel spreek (wel op Facebook want ik woon in het buitenland nu dus dat is wat lastig afspreken).
Dan krijg je een baan en krijg je weer andere vrienden, bij een andere baan weer andere vrienden..

Nu ben ik dus verhuisd en spreek ik buiten Facebook om bijna niemand meer, maar dat is ook goed.
Ik heb liever een paar goede echte vrienden dan mensen die je alleen maar gebruiken omdat je bijvoorbeeld goed bent in iets.

**Geplaatst**: 25-12-14 17:40

Geplaatst: 25-12-14 17:40

allereerst een knuffel dat je je zo eenzaam voelt rond deze tijd :(:)

Maar ik moet helaas zeggen dat vrienden komen en gaan. Ik ben alleen al het laatste jaar mijn beste vriendin (waar ik 12 jaar mee bevriend was

) en nog een vriendin kwijt geraakt. Ook bepaalde acties van andere vriendinnen die bij mij in het verkeerde keelgat schoten... Ik zit bijv nu in de States voor 24 dagen, ben in mijn eentje naar New York City gegaan, wat best spannend was, en een vriendin waarvan ik op zijn minst wel een belletje verwachte met goede reis heeft helemaal niks meer laten weten... helemaal niks. Niet eens gevraagd hoe het is en noem maar op. Dat doet pijn. Maar dat soort dingen maken je alleen maar sterker als persoon, ik heb mezelf geleerd me er snel overheen te zetten. Ik weet niet of dat iets positiefs is :')

Het leven is altijd oneerlijk geweest

Ik wens je veel sterkte en wijsheid toe. Ik zou gewoon met je beste vriendinnen een drankje doen en dan vertellen wat er met je zusje gebeurt is en waar je mee zit. Dit soort dingen behoor je te kunnen bespreken met vriendinnen. Is dat niet het geval zijn het, vanuit mijn ogen, geen vriendinnen

**Geplaatst**: 25-12-14 17:47

Re: Je eenzaam voelen, weinig vrienden/familie

Geplaatst: 25-12-14 17:47

Ik herken je verhaal best wel, vooral het telkens worden afgewezen en het gevoel dat het leven van anderen wél goed gaat. Echt, doe jezelf een plezier en gooi facebook er een weekje uit. Het heeft mij echt ontzettend goed gedaan. Verder heb ik niet veel advies voor je, maar ik denk dat je zonder facebook al een eind komt

Sterkte!

**Geplaatst**: 25-12-14 19:18

Geplaatst: 25-12-14 19:18

Heel herkenbaar hoor. Daarom heb ik mede geen Facebook of andere social media.
Ik hoef niet te zien hoe leuk anderen het hebben. Ik weet toch wel dat ieder huisje zijn kruisje heeft. Bij iedereen is het wel wat.
En ook mensen met veel vrienden/kennissen en familie kunnen zich eenzaam voelen. Dat zit in je hartje en komt van binnenuit.
Probeer te kijken naar de dingen die je wel hebt ipv naar de dingen die je niet hebt. Het 'tel je zegeningen' principe.
Dikke knuffel.

**Geplaatst**: 25-12-14 20:58

Re: Je eenzaam voelen, weinig vrienden/familie

Geplaatst: 25-12-14 20:58

Wat een vreemde benadering van Facebook. Ik kijk daar niet om te zien hoe leuk anderen het hebben en zet er zelf ook geen zaken op om anderen de ogen uit te steken....

vrienden die niet eerlijk zijn op fb, zullen dat Op andere vlakken ook niet zijn. Die vriendschap zou ik iig laten gaan

**Geplaatst**: 25-12-14 23:36

Geplaatst: 25-12-14 23:36

Wat erg voor jou dat je zusje uit huis geplaatst is.. maakt niet uit of het terecht of onterecht is, het moet heel erg zijn voor jou en ik snap best dat je daar verdrietig om bent..
Misschien kun je contact opnemen met jeugdzorg en vertellen dat jij het er erg moeilijk mee hebt dat je haar zo weinig ziet..
Heel veel sterkte :(:)

**Geplaatst**: 26-12-14 01:23

Geplaatst: 26-12-14 01:23

Ik herken een groot deel. Ik ben nu 33... Al een paar jaar vrijgezel op een zeer korte relatie na. De mannen die ik tref zijn of niet interessant of ze liegen zonder met hun ogen te knipperen.

De afgelopen jaren ben ik om de meest onnozele dingen vriendinnen verloren. Klap op de vuurpijl dit jaar 'mijn beste vriendin voor 25 jaar' verloren door een achterbakse (mannen gerelateerde) actie van haar.

Iedereen is druk met het gezinnetje dus ik ben opgehouden met vragen zus of zo te gaan doen om mezelf de teleurstelling van 'nee' te besparen.

Ook kijk je op Facebook, iedereen doet leuke dingen, vakanties en hebben een partner. Zeker nu met deze dagen is de bevestiging groot. Ik ben op mezelf aangewezen en vier elk jaar alleen kerst. Of met enig geluk 1 avondje eten met een 'vriendin'. Met oudjaar mag ik blij zijn als ik als 3de wiel aan de wagen mee kan en steeds in onzekerheid zit omdat afspraak tegenwoordig geen afspraak meer is.

Door veel paardenpech rij ik al jaren niet fatsoenlijk meer en ben ik momenteel voor het eerst in mijn leven compleet paardloos. Voelt eerder als doelloos.... Ook door het altijd alleen op pad moeten gaan gaat de lol eraf en is wedstrijden al jaren niet meer aanlokkelijk.

Nieuwe vriendinnen (of vriend vinden) maken lukt niet simpel, je zit vaak in je vaste kring: werk, thuis, eten en slapen. Mijn paarden stonden prive bij mijn ouders, hoewel ik mezelf afvraag of mijn idee van gezellige meiden op stal wel realistisch is...?

Maw ja ik moet mijn eigen boontjes doppen, mijn weekenden zijn leeg en de vakanties ook.

De laatste maanden voel ik me sinds het voorval eenzamer dan ooit want voorheen waren er nog periodes dat die vriendin veel belde, we met de paarden aanklooiden of ze zat gewoon gezellig op de bank bij mij. Als ik de tijd terug kon draaien...alleen zij is nu totally in love over mijn rug en kan mij ineens missen als kiespijn.

Welcome in the hard world...

**Geplaatst**: 26-12-14 01:33

Re: Je eenzaam voelen, weinig vrienden/familie

Geplaatst: 26-12-14 01:33

Je creëert je eigen geluk... ik heb geen partner en heb een poedersuiker (geloof me, niet zacht uitgedrukt) en toch probeer ik altijd minstens 1 x naar buitenland te gaan per jaar en probeer ik dan in mijn eentje leuke dingen te ondernemen. Je hebt niet andere nodig om gelukkig te zijn... de enige die jou gelukkig kan maken ben jezelf.

Ts hoe oud ben je?? In de puberteit komt alles natuurlijk net wat harder aan. Probeer je niet teveel van fb aan te trekken. Ik heb honderden vrienden op fb (brede kenniskring door fotografie en het reizen wat ik altijd alleen doe) maar dat betekent niet meteen dat het hele leven goed loopt? Het leven gaat niet over rozen, bij niemand nie.

Oja excuses voor eventuele grammatica fouten zit op mobiel xD

**Geplaatst**: 26-12-14 01:35

Re: Je eenzaam voelen, weinig vrienden/familie

Geplaatst: 26-12-14 01:35

Heel herkenbaar en het zal inderdaad wel zo zijn dat je je eigen geluk creeert, maar daarvoor moet je wel door een paar hele pijnlijke dingen heen, waarvan het lijkt dat veel anderen er niet doorheen hoeven. Zoals heel veel afwijzingen. Bij mij versterkt het zich, ik hecht me vrij erg aan mensen en ben erg trouw, en als iemand mij laat vallen komt dat enorm hard aan, en de volgende klap weeer harder etc etc. Maar op een gegeven moment zal je moeten accepteren dat je eigenlijk niet van mensen op aan kunt en dat je geluk nooit moet afhangen van anderen. En dat is eigenlijk wel weer een jammere conclusie.

**Geplaatst**: 26-12-14 01:37

Geplaatst: 26-12-14 01:37

Zonnetje81, jouw verhaal komt mij zo bekend voor! Ik ben 2 maanden geleden mijn 'beste'vriendin kwijtgeraakt, niet door een mannen gerelateerde actie, maar door een (in mijn ogen) onredelijke boosheid van haar omdat ik een keertje voor mezelf koos.

Maar ik kan genieten van dingen die wel goed gaan, zelfs de kleinste dingen. Ook ik doe veel alleen, mijn dierbaarste familieleden wonen in Engeland en Zwitserland. Mijn twee beste vriendinnen van vroeger wonen een paar uur bij mij vandaan. Maar ik ben soms graag alleen en ben blij dat ik dat ook kan. Ook ga ik vaker alleen op reis en het is leuk om te doen. Wat Sheran zegt over hechten, dat heb ik ook altijd gehad. Daarom bescherm ik mezelf daartegen misschien iets teveel nu.

Toch doet het op momenten wel pijn, vooral wanneer je gezondheid wat minder is.

Sterkte TS. Ik hoop dat je je zus wat vaker mag zien en wat fijne mensen leert kennen.

**Geplaatst**: 26-12-14 01:55

Geplaatst: 26-12-14 01:55

Lifaya verwoord in haar eerste post bijna exact wat ik wilde opschrijven.

Vertel het je vriendinnen, juist in moeilijke tijden kom je er achter wie je echte vrienden zijn. Ik denk dat vrijwel iedereen kan beamen dat 'echte' vrienden heel schaars zijn!
Vrienden komen en gaan, maar de echte vrienden, de harde kern, blijven je je leven bij, al spreek je ze maar eens per jaar.

En meis, het is zo vreselijk makkelijk om op Facebook een perfect leven te hebben. Het is zo makkelijk om via Facebook de waarheid een klein beetje te verdraaien, juist zo dat alles zo perfect LIJKT, terwijl het daadwerkelijk verre van perfect is. (ik heb zo'n behoefte om hier nog iets gemeens aan toe te voegen, want door zulke mensen heb ik mij ook intens eenzaam en ellendig gevoeld)

Wat ontzettend jammer dat de relatie niets is geworden, maar jij verdiend iemand die voor de volle 100% voor jou gaat en die iemand kom jij zeker nog tegen! Iemand die jou accepteerd om wie je nu bent en niet om wie je nu liever zou willen zijn.
Je komt over als een lief, zorgzaam en heel eerlijk persoon, deze eigenschappen gaan je zeker verder helpen, ook al voelt dat nu misschien nog niet zo, probeer dit te koesteren en ga geen dingen forceren.

**Geplaatst**: 26-12-14 02:57

Geplaatst: 26-12-14 02:57

Niet leuk, maar verkijk je niet op facebook. Er zijn heel veel mensen die alleen op de bank zitten. Maar daar zet niemand een foto van op facebook.

Het is net alsof je bladert door een fotoalbum. Op iedere foto lachen mensen. Dat is ook makkelijk. Say cheese! De rest wordt niet vastgelegd. Ik plaats ook alleen maar foto's die 'leuk' zijn. Die keren dat ik huilend in bed lig hoeft toch niemand te zien!

En vrienden die je leven bij je blijven. Dat zijn er maar heel weinig. Jij veranderd...je vrienden veranderen en je kunt zomaar uit elkaar groeien. Ze zeggen toch dat iedere zeven jaar je vriendschappen zich vernieuwen?

**Geplaatst**: 26-12-14 03:20

Geplaatst: 26-12-14 03:20

Ik was heel gelukkig tot het voorval. Had het gevoel dat alles lekker liep, geen behoefte aan een man, paardje ging goed, werk liep goed en gezellige vriendin.

Toen kwam alles in 1x te vervallen, ik kwam een vent tegen (voor mij klikte het super) en dan weet je heel snel hoe dat het ook weer kan zijn. Dochtertje erbij. Gezinnetje en dan vergeet je hoe het leven alleen ook alweer was. Maar net zo snel als dat het kwam was hij ineens foetsie en mijn vriendin erbij, paardje ziek....alles in 1x weg. Waar ik normaal mijn hard luchtte kon dat niet meer.

Ik ben van mening dat het leven 99% alleen in je uppie niet top leuk is. Wat is er leuk aan om te gaan werken en thuis te komen en nooit aanspraak te hebben? Lastige is dat ik nu ook geen paard/hobby heb, dan voelt het leven minder nuttig en is er geen afleiding. Ik los alles in mijn eentje op. Een keer appen gaat nog wel maar mensen bellen....dat voelt tegenwoordig als een inbreuk op iemand z'n privacy, ik heb zelfs een vriendin die werkelijk NOOIT opneemt, al is ze op wa online. Wat is er leuk aan om alleen naar de bios te gaan, uiteten, op ern terras zitten of op vakantie...? Voor mij niet.... Ik kan heeeeel goed alleen zijn maar er zijn grenzen, ik ben daar naast toch echt een gezelligheids en sociaal mens. Dus dat je je eigen geluk bepaalt klopt in zekere zin maar het dekt niet alles.

**Geplaatst**: 26-12-14 03:41

Geplaatst: 26-12-14 03:41

lifaya schreef:
Je creëert je eigen geluk... ik heb geen partner en heb een poedersuiker (geloof me, niet zacht uitgedrukt) en toch probeer ik altijd minstens 1 x naar buitenland te gaan per jaar en probeer ik dan in mijn eentje leuke dingen te ondernemen. Je hebt niet andere nodig om gelukkig te zijn... de enige die jou gelukkig kan maken ben jezelf.

Ts hoe oud ben je?? In de puberteit komt alles natuurlijk net wat harder aan. Probeer je niet teveel van fb aan te trekken. Ik heb honderden vrienden op fb (brede kenniskring door fotografie en het reizen wat ik altijd alleen doe) maar dat betekent niet meteen dat het hele leven goed loopt? Het leven gaat niet over rozen, bij niemand nie.

Oja excuses voor eventuele grammatica fouten zit op mobiel xD

hier sluit ik mij absoluut bij aan..

Het is een leerweg, en wat je meemaakt vormt je uiteindelijk ook tot wie je bent.. maar, het is geen excuus voor een matig leven of een slechte dag, of zelfs voor mensen met een slecht karakter (om het maar liefjes te zeggen).

je hebt nu een leeftijd waarop je kunt (en ook moet als je het lastig hebt) leren dat je zelf de regie in handen hebt over je eigen leven en je eigen levens geluk..

ja, anderen zullen het wellicht makkelijker hebben.. en ja, je zult misschien een bal lood meezeulen die jou probeert terug te trekken in negatieve gedachten..Dan zul je wat harder moeten werken aan je eigen geluk dan sommige 'geluksvogels' in het leven..

inmiddels kan ik met een glimlach kijken naar mensen van mijn leeftijd die nog door het leven 'kunnen ' fladderen alsof er nooit een donderwolk boven hun leven heeft gehangen.

maar als je je met die mensen in gesprek gaat, blijkt soms dat ze zelf ook een bak ellende hebben meegemaakt.

zelf ben ik helaas ook niet zo'n vlindertje.. ben zeker geen model of type kapstok, dus ook niet de mannen voor het oprapen.. een problematisch jeugd, mijn vader jong verloren, mijn moeder dit voorjaar (op dezelfde dag als mijn tante en vijf weken voor haar eigen moeder om maar even een schets te maken van mijn schitterende voorjaar).. en dat is slechts een heel klein tipje van de sluier.

als ik het dan even moeilijk vind om naar anderen te kijken en te zien hoe fijn zij het lijken te hebben. vertel ik mijzelf altijd gelijk dat dit geen reëel beeld is.. Iedereen heeft zijn bagage en er zullen altijd mensen slechter af zijn als ik zelf.. ik moet gewoon roeien met de riemen die ik heb en wat het leven mij geeft.. Wat ik met die bagage en dat leven doe, daar ben ik en alleen ikzelf verantwoordelijk voor, niet degene die de loden bal om mijn been bind, niet een god die mijn ouders veel te vroeg tot zich geroepen heeft (voor diegene die geloven), niet het feit dat een vriendin nog nooit wat meegemaakt heeft.. en zeker ook niet een vriendin die een vriend 'gejat' heeft.. immers als de liefde zo sterk was, dan had zo'n vriendin geen schijn van kans gemaakt.. de vriend heeft zich dan ook 'laten jatten'.
beter dat het dan over is, dan dat je jaren lang in een relatie zit die blijkbaar niet sterk genoeg is.

Je kunt in ieder 'slecht' ding wel iets goeds zien, of een levensles leren.. als je zo naar je problemen kunt leren kijken, dan zul je zien dat ze makkelijker een plekje kunnen krijgen.. Dat je zelf meer straalt en daarmee meer aantrekkingskracht op anderen zult hebben.

If it feels good it is wonderful,
if it feels bad, it is an experience.

**Geplaatst**: 26-12-14 03:45

Re: Je eenzaam voelen, weinig vrienden/familie

Geplaatst: 26-12-14 03:45

Mooi gezegd

Vaak helpt het me ook om aan Aristoteles' Ethica te denken. Om bepaalde deugden te ontwikkelen moet je ze oefenen. En op een gegeven moment worden ze deel van jezelf. Als je je vaak dapper gedraagt, dan word je op een gegeven moment dapper. Ik stel me voor dat dat ook zo is bij het 'met dingen omgaan' en gelukkigheid. Als je je vaak gelukkig 'gedraagt' zal het zich verankeren en een deel van jezelf worden.

Dat hoop ik althans :')

**Geplaatst**: 26-12-14 04:00

Geplaatst: 26-12-14 04:00

Als je anderen niet nodig zou hebben voor een bepaalde mate van geluk bestond het woord eenzaam ook niet. Hoe kan je eenzaam zijn als je anderen toch niet nodig hebt. ;-)

En waarom hebben we dan uberhaupt behoefte aan vrienden/gezelschap/partner...

De essentie zit em niet in het jatten of wel/niet sterk zijn van de relatie. Hij kan me gestolen worden.... Maar het verliezen van een achterban/vriendschap van 25 jaar is een groot zwart gat. Je praatpaal is weg. Dat wij blijkbaar andere normen en waarden erop na hielden is inderdaad een harde leerschool.

Uit alle stuk gelopen relatie dingen weet ik iets goeds te halen. Uit dit issue niet... Dat je niemand kan vertrouwen en dat noem ik niet iets goeds.

**Geplaatst**: 26-12-14 08:59

Re: Je eenzaam voelen, weinig vrienden/familie

Geplaatst: 26-12-14 08:59

Wat verdrietig dat jij je zo voelt.
Ik zag dat er al erg mooie tips gegeven zijn. Verandering begint bij jezelf. Ga eropuit, zoek mensen op bokt die in de buurt wonen en stuur ze een pb. Er is vast wel iemand die met je wil rijden of wat anders leuks wil doen

**Geplaatst**: 26-12-14 09:48

Geplaatst: 26-12-14 09:48

Eenzaamheid is helaas de grootste nieuwe tijds ziekte van deze eeuw. In een wereld meer connected dan ooit ( smartphones/ internet) voelen meer mensen zich eenzamer dan ooit. Virtueel en realiteit worden door elkaar gehaald.

Ik zie zelf hoe vaak we thuis op het net surfen en berichten sturen. De grens bewaak je zelf door in real life tijd te nemen voor elkaar.

**Geplaatst**: 26-12-14 10:04

Geplaatst: 26-12-14 10:04

Dat je verantwoordelijk zou zijn voor je eigen geluk bagatelliseert wel een beetje het probleem van een ander. Het is makkelijk gezegd om overal het positieve in te blijven zien als je het er niet eens over kunt hebben omdat er niemand is om het mee over te hebben.
Om dan maar te zeggen dat je zelf je geluk moet creëren getuigt van weinig begrip denk ik (daarmee zeg ik niet dat het niet zo is, maar kan iemand er op dat moment wel iets mee?)

**Geplaatst**: 26-12-14 11:58

Geplaatst: 26-12-14 11:58

Gucci_graag wil ik reageren op je bericht. Op de eerste plaats moedig dat je dit verhaal hebt opgeschreven! :(:)

Je vraagt waarom is het leven zo oneerlijk? Het pijnlijke antwoord is: “omdat het leven niet eerlijk is”. Het leven kan heel zwaar zijn maar kent ook kleine fijne gelukkige momenten. Bijvoorbeeld een diertje dat iets grappigs doet, een mooie zonsondergang etc. Maar kent ook zaken waar jezelf geen invloed op uitkunt oefenen zoals zusje dat uit huis geplaatst wordt, overlijden van dierbaren, ziektes etc.

Toen ik jouw verhaal las, dacht ik, graag wil ik je het “enneagram basisboek” van Don Richard Riso en Russ Hudson onder de aandacht brengen. Deze twee mannen brengen in dit boek de negen persoonlijkheidstypen van ons mensen goed in kaart.

Je schrijft bijvoorbeeld: “Ik ben rustig, aardig, zorgzaam en ik snap gewoon niet waar het aan ligt...”.

Wellicht dat je door dit boek je eigen persoonlijkheidstypen gaat ontdekken en ook die van anderen leert te herkennen. Dan weet je waar jouw zwakten en sterkten liggen en ook die van de anderen. Je gaat begrijpen wat er gebeurt tussen jou en de ander en je leert daar mee om te gaan zodat je zaken in positieve zin voor je zelf kunt veranderen.

Een voorbeeld uit mijn leven. Jouw zinnetje: “Ik ben rustig, aardig, zorgzaam” kan ik ook opschrijven. Als je zo bent kun je bepaalde mensen aantrekken die daar misbruik van maken. Dat is in mijn leven veel gebeurd, ik had het niet door en liet het allemaal gebeuren en voelde me diep ongelukkig en begreep het niet dat “mensen zo kunnen zijn” (herken je het

?).

Nu door dit boek heb ik mezelf beter leren begrijpen en ook anderen, leef ik vanuit wie ik ben en ben erg gelukkig geworden daardoor.

Laat ik je een klein voorbeeldje geven. Ik ben voor de feestcommissie pannenkoeken aan het bakken met een andere vrijwilligster in het dorp op de Kerstmarkt. Bij iedere pannenkoek krijg ik negatief commentaar van de andere vrouw. Ik ga steeds beter mijn best doen. Na twee uur ben ik zenuwachtig en vraag me af: “wat gebeurt hier eigenlijk”? Dan ontdek ik, dat ik met oude patronen bezig ben die horen bij mijn persoonlijkheidstype

. Ik werk steeds harder en vanwege het taal probleem (woon in Frankrijk sinds paar jaar) durf ik eigenlijk niet tegen die vrouw te zeggen, dat ze moet stoppen met al haar opmerkingen.

Terwijl ik dat bedacht heb vertaal ik mijn verhaaltje in mijn hoofd en bij de eerst volgende keer zeg ik heel rustig: “ik voel dat ik zenuwachtig word van je gedrag en bang ben om fouten te maken. Dat komt omdat je bij iedere pannenkoek die ik bak negatief commentaar geeft. Ik wil dat je daar mee stopt zodat we gezellig met zijn tweeën verder kunnen bakken, want anders ga ik ander werk vragen

(mijn hart klapte zowat uit elkaar van de spanning zo bonkte het van schrik)”.

Uiteraard was ze laaiend (en ik overstuur daarvan) maar na een half uur, was dat over en hebben we super gezellig door gebakken. Dus kwam ik vrolijk thuis want het was leuk. Had ik dat niet gezegd (zo klein is het vaak in het leven) dan was ik verdrietig thuis gekomen en had een rot dag gehad en misschien zelfs overwogen om te stoppen met mijn vrijwilligerswerk.

Ik geef je een virtuele knuffel en sterkte hé meid. Ik hoop dat ik je met mijn verhaal iets heb kunnen aanreiken. Je bent nog zo jong en nu is het leven niet leuk voor je. Maar het leven kent zijn ups en downs en er komt beslist ook voor jou een andere tijd.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 26-12-14 17:33

Geplaatst door de TopicStarter : 26-12-14 17:33

Soms kan ik mij wel even gelukkig voelen als ik alleen ben, als het mooi weer is en een eindje ga fietsen bijvoorbeeld. Maar dingen doen met anderen, daar word ik veel gelukkiger van. Je kunt wel geld hebben om op vakantie te gaan, maar wat heb je eraan als je niemand hebt die met je mee wil...
Ik heb de laatste tijd veel gedate, maar het klikte gewoon nooit goed. Zo gaat dat ook bij nieuwe mensen leren kennen... Daarom heb ik het er ook heel moeilijk mee dat vriendinnen gaan. Voor iemand die makkelijk nieuwe vrienden maakt is dat geen ramp. Snap je?
En het klopt inderdaad dat mensen misbruik van je maken, dat gevoel heb ik ook bij die ene vriendin, maar het contact met haar verbreken wil ik niet, want dan heb ik nog maar 2 vriendinnen over.
Ik heb liever een stuk of 10 mensen waar ik leuke dingen mee kan doen (zoals uitgaan, wat ik nooit heb gedaan, die vriendinnen die ik heb, wilden dat nooit, ik ben nu 22 en heb eigenlijk wel heel wat gemist naar mijn idee).

Door die twee dingen die gebeurd zijn ben ik depressief geworden, het gaat nu wel weer een beetje beter, maar ik loop heel ver achter op school. Ben 4 weken niet meer naar school geweest. Heb het hele jaar door last gehad van ontstekingen en nu vlak voor oud en nieuw begint er weer een nieuwe...

**Geplaatst**: 26-12-14 17:50

Geplaatst: 26-12-14 17:50

Je moet jezelf niet zo afhankelijk opstellen "Maar dingen doen met anderen, daar word ik veel gelukkiger van." Je moet op je eigen benen staan.

Natuurlijk is het logisch dat je vrienden wilt hebben maar je moet ook jezelf kunnen redden in je eentje. Ik heb tijdens mijn schoolperiode weinig echte vrienden gehad en ik hoefde het ook niet. Waren niet mijn slag mensen zeg maar. Ik zat dan lekker alleen in de kantine en vanzelf kwamen wel klasgenoten aanschuiven wat ik ook prima en gezellig vond, maar in mijn eentje redde ik me ook goed hoor

Ik ben van mezelf extreem spontaan en heel vrolijk, easy going en maak op zich makkelijk vrienden. Maar vrienden maken is voor niemand moeilijk, het gaat om het houden van vrienden en geloof me, je stapt in met een volle trein en bij de eindhalte zal er nog maar 1 of 2 bij je in de trein zitten. Thats life. Mensen komen en gaan. Toen ik 18 was ben ik mijn beste vriendin "verloren" en heb nooit echt begrepen waarom. Zogenaamd dat ik haar een "slechte" naam gaf, maar ze deed zelf net zo hard mee met "slechte" dingen.... Ja, ben toen ook een tijd depressief geweest, gok minstens 3 jaar. Ik leefde mijn leven en liet niemand te dichtbij komen. Ben er zelf uitgestapt onder het motto "fiets it, doe het zelf wel" en sindsdien gaat het top

Meid, het leven kan poedersuiker zijn, denk dat iedereen daar wel mee instemt, maar nog steeds ben jij degene die je leven stuurt. Doe eens gek, ga backpacken in je eentje, ga in je eentje uit. Je hebt geen vrienden daarvoor nodig! Get over it.

Nomineer dit bericht ×