Geplaatst Afspraak gemaakt en daar lag ik dan op die lange stoel. Van binnen zo ontzettend bang van wat ik te horen zou krijgen.. Op dat moment was ik dus 13 weken en 3 dagen zwanger. Die bevestiging kwam hard binnen.. Ik heb diezelfde dag een afspraak gemaakt bij een abortus kliniek. Ik had het ondertussen 3 vriendinnen verteld. Er was me geadviseerd om iemand mee nemen naar de afspraak. Er zijn twee vriendinnen mee geweest, de andere vriendin woonde toen nog ver weg.. Eenmaal in die kliniek kwam ik er achter dat ik mijn ID niet bij had. En dus kon ik niet geholpen worden. Ik heb daar wat bij elkaar gevloekt want nu moest ik 2 weken wachten i.v.m. de feestdagen. Ik moest dus de kerst en oud en nieuw zwanger doorbrengen.. Dat had ik me wel wat anders voorgesteld..
De datum van de nieuwe afspraak kwam steeds dichterbij, en ik vond het steeds spannender.. Een paar dagen voor de afspraak toch de afspraak verzet omdat 1 van de 2 vriendinnen niet kon.. En ik wilde het niemand anders vertellen dus kon niemand anders vragen.. De afspraak nog een keer verzet. Er werd me wel aan de andere kant van de lijn verteld dat ik de volgende afspraak wél door moest laten gaan want ik was dan 17 weken. Hoe langer je wacht hoe ingrijpender de ingreep wordt zeg maar. Maar ook deze datum kwam steeds dichterbij en heb ik uiteindelijk afgebeld. Ik kon het toch niet op een of andere manier.. En toen kwam het besef dat er geen weg meer terug was... Ik moest het uitdragen al hoopte ik heel erg dat het vanzelf fout zou gaan.. Mijn vriendinnen heb ik verteld dat ik een miskraam had gehad. Ik hoopte daar zo erg op en in mijn beleving zou dat ook de uitkomst zijn. En anders ging daar zelf wel voor zorgen... Ik houd totaal niet van liegen, ik zag alleen geen andere oplossing. Ik was in de veronderstelling dat ik zelf wel voor een miskraam kon zorgen, ik had daar geen hulp bij nodig.. Het is heel bizar hoe je gedachtegang werkt als je zo wanhopig bent..
Ik heb met bezems in mijn buik geslagen etc noemt maar op.. ( ja het is te bizar voor woorden! I know..) Het moest er hoe dan ook uit. Het hoorde niet bij mij. Maar, er kwam maar niks.. weken gingen voorbij.. Maanden gingen voorbij.. Ik was moe, dood en doodmoe.. Ik bleef mijn hoofd maar in het zand steken.. (alsof het dan weg zou gaan
). Toen ik 7 maanden was struikelde ik met mijn fiets en de stuur kwam hard in mijn buik. (Nee dit was niet expres
). Hier schrok ik wel van. Ik was bang voor een inwendige bloeding ofzo. Dus naar het ziekenhuis. Ik had geen echo meer gehad na die ene keer. Leg dat maar eens uit in het ziekenhuis...Er werden verschillende testen gedaan, en tijdens de onderzoeken werden ook vragen gesteld natuurlijk.. Ik vertelde dat ik voor adoptie wilde gaan. Want ik kon helemaal geen kind opvoeden.. Aangezien ik nog niets had geregeld, moest ik even wachten op de maatschappelijk werkster. Met haar gepraat, hele verhaal uitgelegd. En ze schrok er wel van dat ik dit geheim mee droeg zonder er met iemand over te praten. En eerlijk gezegd luchtte het wel een beetje op.. Gelukkig waren e testen goed. En een paar uur later liep ik het ziekenhuis uit.. We hadden afspraak gemaakt voor de week erop. Samen met een vrouw van het Fiom. Zij werd de tussenpersoon voor de adoptie. En zo werden er elke week gesprekken gevoerd met maatschappelijk werkster en de vrouw van het Fiom. Zij bereidde mij voor op het proces, en vertelde alle informatie die ik nodig had. De echo's vonden ook structureel plaats zoals het hoort. Op mijn werk had ik me ondertussen ziek gemeld. Onder het mom van burn-out. Rond de 8e maand werd er een hoge bloeddruk geconstateerd. En ze waren bang voor zwangerschapsvergiftiging. Dus daar kwamen de testen weer. Gelukkig was het loos alarm. Maar vanwege mijn hoge bloeddruk lag ik wekelijks aan het CTG apparaat. (Hier werden o.a. mijn bloeddruk, zijn hartslag en mijn hartslag gemeten). Ook had ik wekelijks gesprek met maatschappelijk werkster en tussenpersoon van Fiom. Er werd me op het hart gedrukt om met mensen te praten. Het liefst mijn ouders en vader van het kind. Maar ik wilde niet dat iemand wist dat ik zwanger was en afstand zou doen van het kind. Ik schaamde me zo ontzettend! Daarnaast wilde ik het me ouders niet aandoen. Zij wilden al zo lang opa en oma worden. En dat zou ik ze dan geven en gelijk weer afnemen... Dat wilde ik ze niet aandoen. Dat ze bij elke baby aan hun kleinkind moesten denken.. Rond die tijd was mijn beste vriendin bij mij in huis ingetrokken. En omdat er iemand bij de bevalling moet zijn (die steeds dichterbij kwam) heb ik het haar uiteindelijk verteld. Ze was natuurlijk nogal verbaasd en in shock.. Het luchtte ook wel weer op dat ik thuis niet meer op mijn tenen hoefde te lopen. En ook geen lange truien hoefde te dragen. Het was hartje zomer, maar omdat ik toch een bescheiden buikje had verborg ik die onder lange truien. Dan zag niemand het..De volgende stap was open kaart spelen tegen mijn leidinggevende. Ik had een gesprek met arbo arts. En kon maar beter de waarheid zeggen. Dus ik belde mijn leidinggevende en vertelde de waarheid, zodat zij al op de hoogte zou zijn als ik bij de arbo arts in gesprek ging. Zij was erbij, op mijn verzoek. En ook deze man schrok nogal van mijn verhaal uiteraard.. Ik heb met mijn leidinggevende afgesproken dat er niets over gecommuniceerd zou worden naar mijn collega's. Er werd alleen gezegd dat het niet zo lekker ging en het wel even ging duren...
Mijn bloeddruk ging maar niet omlaag. De gynaecologen vonden het te laat om me medicijnen voor te schrijven dus er werd besloten om mijn kind eerder te halen.. De volgende dag ging het gebeuren. Ik moest volgende ochtend melden en dan werd ik ingeleid met tabletten. Dit hele verhaal bespaar ik jullie
De tweede dag kwam alles pas goed op gang, en de mijn vriendin kwam steeds even buurten. Ze had het een en ander kunnen regelen op haar werk. De tweede dag beviel ik dan eindelijk. Toen tijdens de bevalling het leven van mijn kind ineens niet meer zeker was begon ik hem toch te knijpen. De gynaecoloog waarschuwde me dat hij het moeilijk had en alle toeters en bellen werden al van de muur getrokken. Ik zal de details besparen
. Maar het is gelukkig goed gekomen, en daar was hij dan.. Ondanks mijn eerdere afspraken wilde ik hem wel zien en vasthouden. En toen kwam steeds meer het besef wat er nu eigenlijk gebeurd was.. Mijn vriendin haar gezicht was helemaal weggetrokken. Man wat heb ik haar aangedaan... Arme meid heeft het ook niet makkelijk gehad... Ik ging naar de ok en zij heeft hem zijn eerste flesje gegeven. Ook tegen eerdere afspraken in wilde ik hem nu toch wel op mijn kamer. En zo heb ik 2 dagen met hem in het ziekenhuis gelegen. In die twee dagen kwamen verpleegkundigen, alle gynaecologen die ik heb gehad, maatschappelijk werkster en tussenpersoon van Fiom dagelijks langs. Het was inloop. Iedereen probeerde me steeds te overtuigen mijn ouders iig op de hoogte te stellen. En dat als ik wilde ik zelf voor mijn zoon kon zorgen.. Hoe meer zij mij ervan te probeerde te overtuigen dat het kon, hoe stugger ik vol hield.Daar kwam dan toch het moment van afscheid nemen steeds dichter bij.. Ik had besloten kennis te maken met het pleeggezin die voor mijn zoon zouden zorgen. Maar eerst kwam er een gynaecoloog me vertellen dat ze mijn huis arts aan de lijn had gehad. Hij had mijn vader gefeliciteerd vanwege het feit dat hij opa zou worden... Auw, wat nu? Ze adviseerde me om toch maar mijn ouders de waarheid te vertellen. Ik was eerder nieuwsgierig wat hij precies had verteld misschien kon ik nog de schade beperken..
Daar kwam het echtpaar dan samen met een vrouw van jeugdzorg, mijn zoon meenemen. We hebben nog foto's gemaakt. De pleegmoeder toostte me, en vond me dapper. Dapper? Ze moest eens weten! Ik was egoïstisch en laf. Niks dappers aan.. Daar kwam het afscheid, ze liepen weg en ik stortte in. Maar ik hield me voor, als hij oud genoeg is komt hij me opzoeken..
Mijn vriendin - huisgenoot had aangegeven dat ze me wilde ophalen. Maar ik besloot met de taxi naar huis te gaan. Toen ik het ziekenhuis uitliep was ik ook wel opgelucht. Dat hadden we dan ook weer gehad. Nu kon ik mijn leven weer oppakken die een aantal maanden had stilgestaan. Jeej! Ik bedacht me dat ik weer snel normale kleren aan zou kunnen, geen dikke truien meer in die warmte. Leuke dingen doen. Ik keek er helemaal naar uit, al moest het allemaal nog even wachten. Lopen en zitten ging nog niet zo lekker. ( Ik was van voor tot achteren dicht genaaid). Maar het zou allemaal goed komen. Ik kwam thuis. Nederland voetbalde toen tegen geen idee wie. En ik en mijn huisgenoot keken voetbal. Toen zij naar bed ging, begonnen mijn hersenen overuren te draaien. Wat was er nu allemaal gebeurd de afgelopen dagen? Was dit echt gebeurd? Had ik dit echt gedaan? Ik hield mezelf voor dat het de juiste keuze was, dat hij me zou komen opzoeken als hij oud genoeg was.. Maar wat als hij dat niet zou willen? Wat als hij boos op me was? Wat als hij niet goed zou opgroeien? Of wat als hij verongelukt zou raken en ik zou het nooit weten? Ik brak, en ik brak goed.. Wauw wat deed dit zeer, het leek wel of er iemand was overleden.. Nu pas begon het allemaal wat in te dalen... Nee dit kon niet.. Zou ik dan toch niet zelf voor hem kunnen zorgen? Nee dat zou niet gaan.. Ik had al een hond, twee katten en twee paarden om voor te zorgen.. Maar wat zou er nodig zijn om wel zelf voor hem te kunnen zorgen? Dat wordt dan toch een paard verkopen? Je zal wel snappen dat ik niet veel geslapen heb die nacht.. Ik had een keuze gemaakt.. De uitkomst zou toch anders zijn dan ik had verwacht. Ik had besloten en kon niet wachten tot het 8.30 was. Jeetje wat duurde dat lang!
Eindelijk 8.30 ik gelijk mijn contact persoon bij het fiom gebeld en mijn nieuwe beslissing verteld, hyper als ik was. Ik zou wel zelf mijn zoon opvoeden. Daar was ze blij om. Maar ze vond dat ik er wel nog goed over na moest denken want ik had maanden lang wat anders geroepen.. Toch heeft ze gelijk jeugdzorg op de hoogte gesteld. We maakten een afspraak voor de volgende dag..
Die dag vertelde ze me dat er wel het een ander zou veranderen. Ik stappen zou moeten ondernemen. Zoals mijn ouders vertellen. Ook zou ik bij de rechter moeten aangeven dat ik hem zelf wilde opvoeden. Daarnaast zou ik hem tot die tijd in ieder geval paar keer kunnen bezoeken bij jeugdzorg om te zorgen dat de band een beetje bleef. Dat we geen vreemden zouden worden van elkaar.
Toen moest ik het me ouders vertellen.. Die al wel iets vermoedden natuurlijk. Ze zijn even boos geweest, er zijn wat tranen gelaten. Na het zien van de fotos waren ze super trots op hun kleinzoon! Ze gingen weg en kwamen een uur of wat later terug met een taart, kaart, bos bloemen, knuffel en kleertjes. Heel bijzonder! haha
8 dagen na de bevalling was de afspraak in de rechtbank. Normaal gesproken geven ouders dan aan dat zij afstand willen doen van hun kind. Het kind blijft dan 3 maanden in een pleeggezin. Na 3 maanden heb je nog een keer een afspraak en dan doe je officieel afstand van je rechten en plichten als ouder. En neem je dus afstand van je kind. Maar dat ging ik helemaal niet doen. Ik wilde hem juist wel zelf opvoeden. Hier waren alle partijen blij om, maar wel sceptisch. Ik had immers maanden lang wat anders volgehouden. Er werden dan ook volwaarden gesteld. Ik moest bvb zorgen dat alle spullen in huis waren, kinderopvang regelen voor wanneer ik weer werken. En er werd me geadviseerd toch ook de vader op de hoogte te stellen. Omdat baby en ik aan elkaar moesten wennen, en ik totaal niet was voorbereid op moederschap in welke manier dan ook werd er een bezoek schema opgesteld. De eerste keren moest ik naar Gouda om hem bij het pleeggezin op te zoeken. Daarna kwam wat uurtjes bij mij, en daarna bleef hij ook bij mij slapen. Alles bij elkaar zou het een maand duren voordat hij voorgoed thuis zou komen.
Hier waren alle partijen het mee eens. De bezoekjes in Gouda gingen goed. Pleegmoeder legde me alles uit, en hielp me met alles. Het voelde totaal niet ongemakkelijk, in tegendeel. Er was geen concurrentiestrijd of jaloezie. Absoluut niet. Ik was juist heel dankbaar dat hij in dit gezin terecht was gekomen.. De bezoekjes bij mij gingen minder goed. Vooral na de bezoekjes. Dan was hij helemaal uit zijn doen als hij terug was in Gouda. Het was teveel voor hem het heen en weer gereis. Ik had dan ook gevraagd of het allemaal niet sneller kon. Dat hij gewoon bij mij thuis kon komen, als ik alles geregeld zou hebben. Ik had al met pleegmoeder afgesproken dat ik tot op en neer zou reizen om hem te zien want het was gewoon zielig hem steeds op en neer te laten gaan. Na wat overleg tussen Jeugdzorg, raad van kinderbescherming en pleegmoeder mocht hij bij mij komen. Wel moest ik kraamzorg regelen voor de eerste dagen om me wat op weg te helpen.
Ik was ontzettend blij! Uiteindelijk is hij 3 weken bij het pleeggezin verbleven voordat hij thuis kwam. Eerder dan gedacht. Er is 4 dagen kraamhulp geweest om me op weg te helpen. En basis dingen uit te leggen. Omdat hij toch steeds meer last kreeg van buikkrampjes en ontzettend veel huilde en echt van slag was ben ik na 2 weken bij mijn ouders ingetrokken. Ik trok het niet meer. Als ik 2 uur sliep was het veel. Achteraf gezien denk ik dat hij veel spanningen in zijn lichaam had door onrust etc. Na veel gebel met CB en bezoekjes aan Huis arts hebben we ook een fysiotherapeut ingeschakeld. Zij heeft me alles uitgelegd over het inbakeren en rust en ritme. En dat scheelde een hoop!
Al met al zijn we 2,5 bij mijn ouders geweest voor ik besloot het weer alleen te proberen. Hij was al veel ontspannener. We zijn nu ook weer een paar maanden thuis en het gaat super goed! Het is een lekker vrolijk ondernemend ventje van bijna 6 maanden.
Zijn vader heb ik twee weken na de bevalling een bericht gestuurd op Facebook. Nummer had ik niet meer.. Toen ik na paar weken nog niets had gehoord heb ik een mail gestuurd naar zijn werk dat hij zijn Facebook eens moest openen. Hij had wat tijd nodig om het te laten bezinken maar nam enige tijd later contact met me op. Hij was natuurlijk boos geweest. Maar die boosheid was vervangen door blijheid. Het zou namelijk wel eens zijn laatste kans op een kind kunnen zijn. Gezien zijn leeftijd (41).. En hij wilde kennis maken met zijn zoon. Hij hoefde geen DNA test die ik hem had voorgesteld. Ik kon me namelijk goed voorstellen als hij twijfels had of het zijn kind wel was of niet... Maar hij wist al zeker gezien de fotos en zijn familie ook. Na een paar bezoekjes afgesproken dat hij voorlopig de weekenden op bezoek komen. Zodat ze elkaar rustig zouden leren kennen, en met de tijd kon hij hem dan mee nemen naar huis zonder mij.. Dit ging een paar maanden goed toen vader besloot dat hij het te druk had. (zijn eigen woorden). Dus hoor ik niks meer van hem.. Wel spreek ik zijn moeder geregeld, en ga ik eens in de maand die kant op zodat de kleine dan toch wat mee krijgt van die kant van de familie.. 'vader' is er dan ook. Of het eigen keus is of dwang van de familie weet ik niet.. We zullen zien hoe de toekomst loopt..
Ja ik heb er een grote puinhoop van gemaakt. Ik had een hoop anders kunnen aanpakken, maar dat gaat nu niet meer. Ik moet het doen met de keuzes die ik heb gemaakt. En in plaats van spijt te hebben van mijn vroegere keuzes kijk ik naar het hier en nu. En probeer ik het nu wel goed te doen..
Mijn vriendinnen / kennissen zie ik niet meer zo vaak. Een aantal zag ik dagelijks op stal. Waar ik nu nog 2 -3 keer in de week te vinden ben.. Ik vind het jammer, en mis het soms absoluut. Maar ik weet dat ik maar hoef te bellen en belangrijkste personen staan me voor klaar. Dat is het belangrijkste.
Ik werk nog steeds en volg nog steeds mijn opleiding. Ik hoop die volgend jaar af te ronden. Zodat mijn zoon later trots op me kan zijn
Want ook al heb ik het nu drukker dan ooit, ik heb nog nooit zo goed op school gepresteerd als nu.Er is een hoop veranderd in mijn leven, en het is zwaar. Absoluut, maar een leven zonder mijn zoon zou veel zwaarder zijn.. Die lach op dat gezicht al is het voor 3 seconden. Die lach maakt alles goed
Waarom ik het hier nu op internet gooi? Omdat ik weet dat er meerdere meiden zijn die met dezelfde ideeën en gevoelens rondlopen. Ik hoop wat voor deze meiden te kunnen betekenen..
Ik ben heel laag gevallen, maar ben er bovenop gekomen. En ik weet nu hoe sterk ik ben..
Ook al heb je het gevoel dat je de wereld alleen op je schouders draagt, er is altijd wel iemand bij je terecht kan...
!
