Eindelijk zie ik weer licht in mijn tunnel!
Ik heb zo met mijzelf in de knoop gezeten, mijzelf compleet de grond ingedrukt, pijn gedaan (van binnen en buiten), mij zelf maar op de laatste plaats gezet, alles wat je maar kunt bedenken.
thuis liep niet zoals het hoort, agressieve ouders waarbij ze het naar mijn broertje en mij uiten (ook van binnen en buiten) een gesloopte jeugd, niet thuis willen zijn maar weg vluchten en noem maar op.
Ik heb veel geroepen van ik ga hier weg! Weg van deze omgeving, weg bij mijn ouders het zat me tot boven!
helemaal gesloopt, vond niks meer leuk, was alleen maar moe, zag het niet meer zitten.
Veel topics gehad, voor hulp vanuit bokt zowel achter een schaduwaccount als mijn echte ik, en stapje bij stapje ben ik verder gekomen

Ik kreeg afgelopen half jaar ineens een zetje, vanuit een vriendin, die ging op buitenlandse stage.
Ik bedacht dat dit mijn enige kans zou zijn om dat ook te doen, dus de uitdaging aangegaan!
ondanks dat ik nog met mijzelf in de knoop zat, toch gedaan!
Ik ben helemaal alleen gegaan, maar ik ben iemand die alles oppropt en niet snel iets van mij zelf laat zien of verteld, al helemaal niet als het over thuis en mijn jeugd gaat.
Maar het team waar ik toen in zat, voelde speciaal en warm.
Ik had het gevoel dat ik hier wel welkom was, en mijn verhaal kwijt kon zodat ze wisten waar mijn hoofd druk mee was.
Dit heeft zo opgelucht! een luisterend oor!
dit hebben vrienden uiteraard ook gedaan, maar ik moet diegene vinden bij wie ik mij los kan laten en weet dat ze er voor mij zullen staan.
het team voelde al een tijdje aan als echt familie! een familie die wel om elkaar geeft, wat ik ontzettend gemist heb!
en ze helpen mij tot op de dag van vandaag nog, elke dag contact, een simpel smsje of een belletje, elke dag!
Ik heb staan huilen dat ik weg moest daar, en weer terug naar mijn ouders en school, huilen!
weer terug in de oude situatie, terwijl ik daar op mijn buitenlandse stage in Frankrijk mij zo welkom en thuis voelde!
Gelukkig heb ik daar in Frankrijk een vaste baan aangeboden gekregen en die ga ik nemen!
Hier sta ik echt vast, een nieuwe familie die wel geven om een ander, het werk dat ik altijd al heb willen doen, alles!
maar nu merk ik toch dat ik nog niet helemaal de opening heb..
ik ben zo onzeker als de pest, wil iedereen goed doen en zeker geen pijn.
Maar nu kijk ik naar mijn moeder en zie dat ze het gewoon moeilijk heeft met het idee dat ik straks in Frankrijk zit, en daar komen mijn twijfels weer..
zou ik het nu wel doen? doe ik der nu niet veel pijn?
moet ik mijzelf maar weer aan de kant zetten voor een ander plezier? Deze kans op de vaste baan en gratis inwoning, gas en water laten gaan?
Aan de andere kant denk ik, ik ben 19 jaar oud in mei 20, en in juni klaar met mijn studie.
er is een tijd van uitvliegen, en nu heb ik de kans.
daar een geweldige familie om mij heen!
Ik weet zelf eigenlijk wel wat ik graag wil, en heb het eigenlijk al bevestigd maar de twijfels blijven wel of ik hier goed aan doe.
Wat zouden jullie doen?
Hopelijk kom ik er via deze weg een beetje uit

groetjes!
