Mijn moeder is altijd al chronisch ziek geweest maar sinds een jaar gaat ze met haar geheugen steeds meer achteruit, loopt de kamer in en weet niet meer wat ze gaat doen, vergeet haar medicijnen, kan niet meer met geld omgaan,boodschappen doen is een drama, is continu alles kwijt, maar soms ook nog prima helder.
Ik heb het gisteren met haar erover gehad dat we nu ze nog bewust kan beslissen dat we wat dingen moeten gaan regelen zoals thuiszorg, thuisverpleging, bankzaken, Digi D aanpassen, begrafenisafspraken maken ed, ik vind het heel zwaar omdat mn moeder pas 67 is en heb haar dan ook beloofd dat zolang ze nog weet wie ze is en geen enge dingen doet, dat ze zolang mogelijk in haar huis mag blijven wonen, maar het is wel iets wat je eigenlijk als dochter niet wilt doen met je moeder, ik besefte me gisteren dat ik eigenlijk de laatste tijd steeds meer een moeder/verzorger voor haar aan t worden ben. mijn zusje heb ik niets aan die wil niets doen, ja tekenen dat ze naar een verzorgingshuis moet, die is alleen maar met haar eigen leven bezig, maar goed dan regel ik het wel.
thuiszorg die komt schoonmaken heeft ze al evenals thuisverpleging die voor de medicijnen komen en ik ben er dagelijks om dingen te regelen en bv samen boodschappen te doen
Misschien zijn er hier nog meer mensen die in een vergelijkbaar schuitje zitten en kunnen we mekaar tips geven en gewoon even je verhaal kwijt
Ik doe het met alle liefde, maar makkelijk is het niet.
). Ze heeft nu het nivo van een baby/peuter van misschien een jaar of ietsje ouder. Maar ze geniet toch van haar beperkte leventje, gelukkig maar. Zo verdrietig is zo ontzettend naar.