Ik heb er lang over na gedacht of ik mijn hart hier zou luchten maar ach ja waarom ook niet.
Er zullen ongetwijfeld mensen zijn die mij kennen en ik zou het op prijs stellen als er geen namen genoemd worden
Ik heb vanaf 2009 samen gewoond met een super lieve man laten we m ff B noemen.
In 2012 hebben we samen een huisje gekocht en is zijn dochtertje bij ons komen wonen ik heb hier met volle teugen van genoten. Ook heb ik in deze periode mijn paardje gekocht. Deze was nog groen dus deed er nog niet heel veel mee.
Naar mate mijn paardje ouder werd ben ik meer met hem gaan doen ( logisch) dit vond B moeilijk omdat ik steeds minder thuis was. Ik nam de kleine altijd mee.
Ik heb B altijd vrij gelaten om met vrienden etc leuke dingen te gaan doen, maar merkte ook dat ik dit zelf ook nodig had.
Helaas vond B dit niet altijd even leuk en veroorzaakte dit de nodige discussies de laatste tijd.
Uiteindelijk heb ik besloten om tijdelijk naar me ouders te gaan om de boel op een rijtje te zetten.
Ondanks dat ik B super mis ben ik tot de conclusie gekomen dat ik niet meer wil samen wonen.
Ik heb gelukkig super lieve vriendinnen die zeggen dat ik zelf het besluit moeten nemen wat het dan ook wordt ze er voor mij zijn.
Op het moment ben ik lekker aan het stappen, ik heb het dansen zooooo gemist.
Dus nu is het zover het huis wordt op zijn naam gezet en ik woon thuis tot ik zelf iets gevonden heb.
Ik ga stappen en leuke dingen doen , maar voel me ook schuldig tegenover B.
Is dit terecht? Of moet ik m niet aanstellen?
Ik geniet gewoon van alle aandacht en gezelligheid maar heb totaal geen behoefte aan een man.
Voel me op het moment eigenlijk super goed, melig, opstandig en mijn nieuwe levens motto is!!! Je leeft maar 1 x dus je kunt het beter goed doen!
Ik ben nu 26 en in de bloei van me leven laten we maar zeggen maar toch wilde ik dit even kwijt.
Groetjes

. 
