
Ik zit hier even in een vervelende kwestie die ik het liefst zo snel mogelijk over heb maar dit lijkt niet echt op te schieten..
Mijn zus(25) en ik(19) hebben cónstant ruzie. En dan bedoel ik niet van die standaard zusjes ruzies, maar echt knallende ruzie met schreeuwen en alles er aan toe. Ze heeft zelfs een keer met een mes achter me aan gerend en ook een keer me zo lang mijn keel dichtgeknepen dat ik nog net niet out ging(die laatste heb ik nog nooit tegen mijn moeder verteld omdat ze dan zowat een rolberoerte krijgt en dat is alles wat ik wil voorkomen).
Probleem is dus dat ze mij voor ALLES de schuld geeft(één voordeel, door dit gedoe zijn mijn moeder en ik heel hecht geworden en mijn moeder komt nu dus eerst bij mij vragen wat er echt gebeurd is), mijn de hele dag door loopt te commanderen, bemoederen, op de loopt te schelden en de zeuren en als ik iets niet alla minute doe wat ze me zegt dan kun je ervanuit gaan dat de bom weer barst.
Dit is nooit zo erg geweest, en pas sinds een jaar of twee. Eerst ging ik er altijd nog tegenin maar dit resulteert alleen maar in grotere schreeuwpartijen of gezeur vanuit haar kant. Tegenwoordig negeer ik haar gewoon maar, maar ook dan krijg ik uiteraard een lading over me heen.
Ik weet gewoon niet meer wat ik er mee moet doen. Mijn vader gaat altijd maar weg, werken of iets klooien in de garage, met de hond uit oid, mijn moeder vlucht naar haar trimsalon om daar geen gezeur meer aan haar hoofd te hebben en ik zit maar wat aan één tafel met haar omdat ik niet weet waar ik anders heen moet(behalve naar stal). Mijn moeder heeft zelfs hartproblemen gekregen door al dat gezeik van haar.
Conclusie: ze moet gewoon weg. Klaar, punt. Mijn ouders zijn het hier ook over eens maargoed, je gooit niet zomaar je kind eruit..
Ze heeft wel werk maar dat is minimaal, waardoor ze nergens kan huren. Haar vriend werkt niet(heeft ook nooit gewerkt) maar doet veel met beleggen dus daar hebben ze ook geen hol aan.
Als ze een keer op vakantie is is het zo heerlijk rustig en stil in huis, dan zitten we gezellig aan tafel en is er nooit gezeur. Maar oh wéé als zij mee eet en we beginnen zonder haar, dan is de bok vet..
Ik ben het gewoon zo beu. Ik wil me niet meer ongemakkelijk voelen in mijn eigen huis. Als ik 's ochtends opsta en zie dat haar auto en nog staat word ik al chagrijnig. Dit kan gewoon niet meer en ik word er gek van.
Heeft iemand misschien wat nuttige tips zodat ik haar meer kan ontlopen of hoe ik met dit probleem om kan gaan? Want een oplossing is er toch niet, aangezien ze al op zoek is naar een eigen plek maar zoals ik zei dat dus (nog) niet mogelijk is.
Zucht. Het is fijn dat ik dit even van me af kon schrijven. Dan ga ik nu maar weer mijn eigen huis ontvluchten en hopen dat als ik terug kom zij al weer weg is...
ik in mijn.zus kunnen nog steeds niet met elkaar overweg