Ik heb nu zo'n 3 jaar mijn rijbewijs, maar door studie ben ik weinig thuis geweest en heb ik weinig auto gereden. Vlak nadat ik mijn rijbewijs heb gehaald, ben ik een aantal keren gaan rijden in de auto van mijn ouders. Helaas ben ik hier een aantal keer achter elkaar mee afgeslagen en kreeg ik die van de stress niet meer aan de praat (later bleek deze auto echter wat mankementen te hebben het dus niet alleen aan mij te liggen). Inmiddels hebben mijn ouders alweer een jaar of 2 een andere auto waar ik een aantal keer in gereden heb, maar ik blijf het heel spannend vinden. Een maand of twee geleden ben ik voor het eerst in driekwart jaar weer in de auto gestapt. Het begin was een beetje onwennig (te veel gas geven bij wegrijden), maar daarna ging het eigenlijk prima. Rotondes en snelweg gereden en geen enkele keer afgeslagen. Mijn rijbewijs heb ik ook in een keer gehaald, dus het rijden an sich heb ik prima onder de knie, het zit meer tussen mijn oren. Het is de angst voor het afslaan, met de angst dat ik andere weggebruikers in de weg zit, of opeens niet meer snap hoe de auto werkt. Zodra er iemand achter mij toetert staat het zweet mij in de handen, en elke keer dat ik moet optrekken ben ik bang om af te slaan. Dit weekend moet ik er van mijzelf weer aan geloven...hebben jullie nog tips om, naast regelmatig auto te rijden, mijzelf prettiger en zelfverzekerd in de auto te voelen? Het lijkt me zo prettig om bijvoorbeeld ook een keer de bob te kunnen zijn, of zonder zweethanden in de auto te stappen
.
).. Sorry hoor, maar ik ga liever heel langzaam zodat ik zeker wat dat ik geen fietsers plat rijd dan dat ik die rotonde snel neem.
Verder inderdaad heel veel rijden, gewoon veel oefenen. 
