Ik heb een vriendin, waar ik al meer dan 30 jaar mee omga. We zijn vroeger opgegroeid in dezelfde straat, speelden elke dag met elkaar. We zaten op dezelfde middelbare school en we deelden alles met elkaar. Inmiddels werken we allebei al meer dan tien jaar. Zij in een ziekenhuis, ik in het onderwijs. We wonen wat verder van elkaar, maar zien elkaar nog regelmatig. Dan is het net als vroeger en kunnen we over van alles en nog wat heerlijk kletsen.
Het probleem is echter, dat het contact al een aantal jaar vrijwel alleen van mijn kant komt. Ik ben een persoon die heel slecht ruzie kan maken, dus ik vind het heel moeilijk om dit aan te kaarten. Ik ga conflicten liever uit de weg. Een paar jaar geleden heb ik het wel bij haar neergelegd. Toen had zij het over een andere vriend, waarbij het contact alleen van haar uit kwam. Dat vond ik een mooie insteek en toen heb ik gezegd: maar dat is toch ook bij mij? Ik ben altijd degene die contact met jou zoekt. Zij besefte toen gelukkig dat dit klopte en toen ging het wat beter. Ze heeft toen vaker uit zichzelf contact met mij gezocht.
Maar nu is het dus alweer een jaar of drie dat het voornamelijk vanuit mij komt.
Eigenlijk wil ik deze vriendschap helemaal niet kwijt, maar ik begin er steeds verdrietiger van te worden dat zij nooit eens een berichtje stuurt hoe het met me gaat. Ik heb me al een aantal keren voorgenomen om af te wachten tot zij een bericht stuurt, maar toch stuur ik dan zelf weer wat na een paar weken..
Dit weekend ga ik op een hele belangrijke reis, waar ik al een aantal maanden mee bezig ben. Zij weet hier natuurlijk ook vanaf. Een goede vriendin zou, naar mijn mening, voordat je weggaat even bellen of berichten. Als zij dit niet zou doen, zou ik behoorlijk teleurgesteld zijn.
Ik weet niet goed wat ik dan moet doen.. het zou natuurlijk een prima aanleiding zijn om dit probleem weer aan te kaarten, maar hoe.. Ik wil liever geen ruzie en ook wil ik liever geen vriendschap van 30 jaar in de prullenbak gooien. Ik heb al niet zo heel veel vrienden.
Ik begin me echter wel steeds meer af te vragen of ik zelf wel energie hierin wil blijven stoppen.
Ik ben benieuwd naar mensen die ook zoiets meegemaakt hebben.
Sorry voor het lange verhaal. Het is moeilijk om dertig jaar in een paar regels te verwoorden
Ik denk dat iedereen hier weleens mee te maken gehad heeft. Ik heb een van dit soort 'vriendschappen' afgekapt, hoe jammer ik het ook vond. Als het je slapeloze nachten en een naar gevoel oplevert, dan kan je er beter mee stoppen. Misschien kan je een tijdje wat meer afstand nemen? Hopelijk komt ze dan vanzelf tot de conclusie dat ze je mist en neemt ze contact met je op. Elke keer maar proberen en hopen en teleurgesteld worden kost je enorm veel energie. 
