Bokt.nl

**Geplaatst door de TopicStarter** : 11-04-14 23:04

Nee, niet mijn oma!

Geplaatst door de TopicStarter : 11-04-14 23:04

Vandaag gehoord van mijn moeder dat mijn oma kanker heeft......

Ik wist wel dat ze naar het ziekenhuis moest, voor een aantal onderzoeken omdat ze zich al een tijdje niet lekker voelde. Verder had ik er eigenlijk niet meer bij stil gestaan. Totdat mijn moeder me vanmorgen belde met het verschrikkelijke nieuws...... Mijn oma heeft alvleesklier kanker en het wordt door haar leeftijd niet meer behandeld, comfortabel beleid. Het kan nog 2 maanden duren, maar het kan ook nog 2 jaar duren.
Volgens de statistieken is er nog maar 20% van de alvleesklierkanker-patienten in leven na 5 jaar, en dan voornamelijk de jonge generatie die een operatie doorgemaakt heeft.
Mijn oma zal de 5 jaar dus niet halen en vermoedelijk de 2 jaar ook niet meer. Ze ligt nu nog in het ziekenhuis, maar mag morgen weer naar huis en haar leventje oppakken tot zover dat gaat. Ze hoeft geen pijn te hebben, krijgt gewoon pijnstilling en dan is het eigenlijk wachten......

Ze is een 91 jarige vrouw, en altijd gezond en fit geweest. Ze ziet er niet uit als 91 en ze woont nog zelfstandig thuis. Ze loopt nog zonder rollator, kan zichzelf zelfstandig verzorgen en ze kookt ook nog gewoon zelf. Ze heeft alleen 1x per week hulp in de huishouding en mijn oom woont bij haar in om de meeste dingen uit handen te kunnen nemen.

Dit had ik nooit verwacht..... Ze is zieker dan ik altijd gedacht heb...
Kanker.... Het was altijd zo ver weg.. Nooit mee te maken gehad. Totdat het in de familie van mijn vriendenkring voorkwam, toen vond ik het al dichtbij komen. Op mijn werk kreeg ik het ziektebeeld kanker steeds vaker te zien, ook dat was dus erg dichtbij. Nu dan mijn oma. Dat het ZO dichtbij zou komen had ik niet gedacht. En ja, nu is het dus zover. De onzekere tijd. Hoelang heeft ze nog?

Dan het gevoel van spijt...... Spijt dat ik niet vaker op bezoek ben geweest. Spijt dat ik me niet over alle opmerkingen heen heb kunnen zetten die toch uiteindelijk lief bedoeld zijn.. Spijt dat ik mijn eigen leven belangrijker vond dan de tijd met mijn familie door te brengen... Spijt dat ik er altijd met "tegenzin" heen gegaan ben en altijd met een paar uurtjes weer weg was.

Mijn oma woont niet dichtbij. Ze woont op een afstand van 45 minuten rijden met de auto. Als ze naast de deur gewoond had, was ik waarschijnlijk wel vaker langsgegaan, nu moest het echt gepland worden en daar heb ik spijt van. Dat ik dat niet vaker gedaan heb.
Altijd als ik langskwam vond mijn oma dat supergezellig. Maar altijd als ik kwam zei ze: "zo, ben je er eindelijk weer eens, ik zou je haast niet meer herkennen!" De opmerking die ik altijd zo haatte.. Omdat dat mij confronteerde met het feit dat ik inderdaad te weinig langskwam. Maar daardoor dacht ik ook dat ze het niet waardeerde als ik wél kwam. Nu denk ik dat dat alleen maar een goedbedoelde opmerking geweest is. Ze is daadwerkelijk blij me te zien, en het kan haar niet vaak genoeg zijn.

En als ik dan weer wegging vroeg ze altijd, "nou niet meer zolang laten duren hoor voordat je langskomt!" en altijd beloofde ik dat ik snel weer terug zou komen, maar altijd ging mijn eigen leven harder dan dat van mijn oma. Voordat ik het wist waren er weer een paar maanden voorbij en had ik mijn belofte weer gebroken....

Ze heeft een heel eigen gesproken mening, neemt geen blad voor haar mond en is recht voor zijn raap. Ze klaagt in mijn ogen ook erg veel. Iets wat mij vaak stoort. Wat mij weerstand geeft om op visite te gaan. Maar ja, mag je na 91 jaar op deze wereld te zijn ook klagen? Ze heeft een hoop meegemaakt, dus genoeg redenen om te klagen.

Toch moet ik mezelf er over heen zetten en er nu zijn voor mijn oma in de tijd die ze nog heeft.
Alles wat ze heeft gezegd of gedaan, heeft ze goed bedoeld en nu moeten we tijd maken om haar laatste tijd zo mooi mogelijk te maken.

Zo staat binnen een dag de wereld op zijn kop. En kan ik alleen nog maar huilen..... Het is mijn enige oma die ik nog heb. Opa en oma van de ene kant was al overleden voordat ik geboren werd. Opa van de andere kant was overleden toen ik een jaar of 5 was.

Ik ben een nakomertje. Mijn ouders zijn al op leeftijd. Mijn oma dus ook. Dit doet me ook beseffen dat mijn ouders ook niet het eeuwige leven hebben.. Waar ik dacht dat mijn oma onsterfelijk was en nooit ziek zou worden, is het toch gebeurd.
Ook mijn ouders zijn de laatste jaren echt "oud" geworden. Ik hoop dat ik hun wel echt nog heel lang bij me kan houden. Maar het kan zomaar ineens over zijn, dat heeft het bericht over mijn oma me wel duidelijk gemaakt. Nog meer tranen zijn gevallen...

Maar! Ze is er nog. En ik hoop dat ze de maximale tijd nog gaat halen in de conditie waarin ze nu nog is....

Conclusie; ik ga snel bij haar langs (zonder dat ik snel weer weg moet) en ik stuur een kaartje....
Hopelijk kan ik mijn leven nog beteren.... Nu het nog kan......

Nomineer dit bericht ×