Bokt.nl

**Geplaatst door de TopicStarter** : 21-03-14 13:46

Vriend met kinderen; help en ervaring

Geplaatst door de TopicStarter : 21-03-14 13:46

Na het zeer interessante topic: Waarom geen kinderen, wou ik graag ook iets anders bespreekbaar maken..

Ik ben ook iemand die, nu toch nog niet, geen behoefte heeft aan kinderen.. Ik word dit jaar 23..
Maar ik ben een half jaar geleden wel verliefd geworden op iemand met een dochtertje van 3..
Momenteel zitten we in een heel moeilijk punt in de relatie.. Ik zou hier graag advies of ervaring omtrent vragen en ook anderen mogen hier hun verhaal bij, want ik weet dat het toch een beetje een taboe kan zijn..

De situatie hier is zoals de meesten, een moeilijke scheiding, moeder deed in het begin veel om het leven van hem zuur te maken, wat op zich door de geschiedenis ook wel begrijpbaar was. Echter was ik door privé-omstandigheden mijn thuis kwijt, waardoor ik al snel bij hem introk.. Iets waarvan achteraf blijkt dat je dat zeker niet moet doen met kleine kinderen.. Fout nummer 1 dus.. Toen ik merkte dat zij (het dochtertje) vrij jaloers werd, ben ik wat afstand gaan nemen.. Maar hij vindt dingen met het gezin doen wel heel belangrijk, dus dit was heel moeilijk..
Echter moet ik eerlijk bekennen dat ik me niet zo op mijn gemak voel met kinderen.. In het algemeen niet.. ik heb er ook nooit vaak contact mee gehad.. Toch probeer ik echt wel lief en aardig voor haar te zijn, maar ik moet eerlijk bekennen dat dat soms veel energie kost.. Na wat rondzoek-werk heb ik ontdekt dat kinderen dit dus heel goed aanvoelen dus zal ze mij ook wel minder graag hebben..
Anyway, ze zegt vaak geen gedag als ik thuis kom (volgens papa doet ze dat ook bij anderen niet), maar dat doet mij pijn.. Want dat geeft mij het gevoel dat ik slecht voor haar ben plus dat ik het er zelf sowieso heel moeilijk mee heb.. En dat maakt het extra zwaar.. En ik begrijp dat ik nu heel egocentrisch klink hoor, daar ben ik me zeker van bewust.. Maar ik wil het ook graag oplossen.. Het is gewoon extra zwaar omdat mijn omgeving geneigd is om te zeggen van, kind, je bent 22, dat zijn zorgen die je nog niet hoeft te hebben.. Maar ik houd wel van hem.. Ik heb ook ergens gelezen dat ik niet genoeg van hem zou houden, omdat ik het er dan wel moeiteloos bij nam.. En dat zal dan wel.. Echter wil ik toch echt wel dat zijn dochtertje een goede jeugd heeft en vraag ik me niet af of ik beter niet in hun weg kan staan en dus moet weggaan.. Ik weet het echt niet meer..

Ik begrijp dat ik hier scherpe kritiek op ga krijgen, zeker door moeders, maar ik hoop dat jullie snappen dat ik het beste voor heb met dat meisje, ook als dat betekent dat ik afscheid moet nemen, wat veel pijn zou doen.. Ik heb dit topic geopend met goede intenties omdat ik graag een manier zou vinden om het te laten werken..

**Geplaatst**: 21-03-14 13:50

Re: Vriend met kinderen; help en ervaring

Geplaatst: 21-03-14 13:50

Geen scherpe kritiek van deze moeder..... Het lijkt me ook heel lastig. Zeker omdat het kindje - hoogst waarschijnlijk - altijd bij je vriend op de eerste plaats komt. Maar een kindje van drie kan nog wel goed wennen aan de situatie, denk ik. Kost wat tijd maar op den duur moet dat wel goed komen. Een goede verstandhouding met de moeder, zou daar bij helpen. En als dat niet het geval is, ben ik bang dat het kindje daar wel door beïnvloed wordt. Succes!

**Geplaatst**: 21-03-14 13:51

Geplaatst: 21-03-14 13:51

Ik ben een moeder. Ik heb geen kritiek op je, omdat je goed aan het nadenken bent over hoe je deze situatie aan moet pakken. dat siert je. JE bent zelfs omwille van het kind bereid om de relatie te verbreken. Daar zijn er niet veel van.

Wat zegt je vriend van het gedrag van zijn dochtertje? Bedenk dat het meisje 3 is, dan zijn ze nog niet allemaal even goed in staat om hun gevoelens en gedachten te uiten. Als je zelf al aangeeft dat ze niet bij iedereen gedag zegt, ligt dat echt niet aan jou. Mijn advies zou zijn om eens met je vriend te praten, te overleggen hoe je dit het beste kunt handelen, en vragen of hij ook eens met zijn dochtertje wil gaan praten. Kijk of hij wat van haar gevoelens los kan weken, of ze aan kan geven wat ze van de situatie vindt. Sommige kinderen hebben gewoon veel tijd nodig om zich aan te passen aan een nieuwe situatie.

**Geplaatst**: 21-03-14 13:54

Geplaatst: 21-03-14 13:54

Het is voor iedereen een lastige situatie.
Heel belangrijk is wel dat je vriend weet hoe jij je voelt en dat hij er wat aan doet om je te steunen.
Persoonlijk vind ik het een kleine moeite om gedag te zeggen, dat is heel makkelijk om als regel te nemen, het is een stukje opvoeding en fatsoen naar mijn idee.
Sta samen achter de regels zoals deze bij jullie gelden, val elkaar niet af want kinderen weten feilloos hoe of wat en spelen je zo tegen elkaar uit als jullie daar niet voor oppassen.
Wees open en eerlijk en leg dingen uit aan kinderen, dan kunnen ze het ook beter snappen en zal het vaak ook makkelijker gaan.

**Geplaatst**: 21-03-14 13:56

Geplaatst: 21-03-14 13:56

Is het dochtertje permanent bij hem? Of hebben ze een omgangsregeling?

**Geplaatst**: 21-03-14 13:57

Geplaatst: 21-03-14 13:57

Dit heeft niets met niet genoeg van hem houden te maken en laat je dat ook asjeblieft niet wijs maken.

Een kind van drie "er bij nemen" is niet simpel, zeker niet als dat kind een scheiding door gemaakt heeft (wat haar hoe dan ook beïnvloed heeft en nog zal beïnvloeden, mag de scheiding nog zo goed gegaan zijn en in dit geval is dat niet eens het geval dus kan je na gaan.)

Je moet wel begrijpen dat jij voor dat kind "een vreemde" bent, mama en papa gaan uit elkaar, komt paps ineens met een nieuwe vrouw aan zetten die het niet kent, en wat dan met mama?!
Is voor een kind erg veel hoor om te begrijpen..

Dat ze geen gedag zegt is vermoedelijk helemaal niets persoonlijks. Jaloezie zou eerder claim-gedrag kunnen zijn (verlatingsangst, bang dat papa haar gaat verlaten voor jou.)

Ik zou ook gaan voor een gesprekje met het kind op jip en janneke niveau.. dat je "vriendjes" wil zijn met papa en ook met haar.

Laatst bijgewerkt door Ayasha op 21-03-14 13:59, in het totaal 1 keer bewerkt

**Geplaatst**: 21-03-14 13:58

Geplaatst: 21-03-14 13:58

ik denk dat een kind van drie nog erg jong is, maar ook leergierig genoeg om een gesprekje mee aan te gaan. Gewoon in Jip en Janneke taal vertellen wat je voelt.

Dat je niet een nieuwe moeder bent. Daar is er maar één van. Dat je haar papa erg lief vindt en graag bij hem wilt wezen. Maar vooral ook dat je haar lief vindtaar dat je geen kleine kindjes gewend bent en dat jullie elkaar daar een beetje mee moeten helpen.

kinder zijn slim en ik ben van mening dat je het meyer simpel direct kan vertellen wat er is dan een vaag gebied laten ontstaan in jullie prille relatie.

succes en geef het tijd

**Geplaatst**: 21-03-14 13:59

Geplaatst: 21-03-14 13:59

Citaat:
Anyway, ze zegt vaak geen gedag als ik thuis kom (volgens papa doet ze dat ook bij anderen niet), maar dat doet mij pijn.. Want dat geeft mij het gevoel dat ik slecht voor haar ben plus dat ik het er zelf sowieso heel moeilijk mee heb..

Dat doen 2 van mijn kinderen ook niet uit zichzelf.
Je kan het zelf wel motiveren (als je dat graag wil) door als je binnen-/thuis komt haar gelijk (als eerste) gedag te zeggen.
Hoi "anna", wat fijn/gezellig dat er ook bent.
Wat heb je vandaag een leuke jurk/broek aan of als ze bv aan het tekenen is: wat ben je leuk aan het kleuren.
Dan: ik ga nu papa gedag zeggen en dan kom ik bij je kijken wat je aan het maken bent/wil ik je mooie jurk eens goed bekijken.

Door dit te doen wordt ze er meer attent op het feit als je binnen komt en zal ze na een tijdje uit zichzelf naar je toe komen om je te begroeten en te vertellen wat ze aan het doen is/gelijk haar mooie kleren/haren te laten zien.

**Geplaatst**: 21-03-14 14:00

Geplaatst: 21-03-14 14:00

Brainless schreef:
Citaat:
Anyway, ze zegt vaak geen gedag als ik thuis kom (volgens papa doet ze dat ook bij anderen niet), maar dat doet mij pijn.. Want dat geeft mij het gevoel dat ik slecht voor haar ben plus dat ik het er zelf sowieso heel moeilijk mee heb..

Dat doen 2 van mijn kinderen ook niet uit zichzelf.
Je kan het zelf wel motiveren (als je dat graag wil) door als je binnen-/thuis komt haar gelijk (als eerste) gedag te zeggen.
Hoi "anna", wat fijn/gezellig dat er ook bent.
Wat heb je vandaag een leuke jurk/broek aan of als ze bv aan het tekenen is: wat ben je leuk aan het kleuren.
Dan: ik ga nu papa gedag zeggen en dan kom ik bij je kijken wat je aan het maken bent/wil ik je mooie jurk eens goed bekijken.

Door dit te doen wordt ze er meer attent op het feit als je binnen komt en zal ze na een tijdje uit zichzelf naar je toe komen om je te begroeten en te vertellen wat ze aan het doen is/gelijk haar mooie kleren/haren te laten zien.

En ze heeft het gevoel dat jij haar plek/vader niet wil in nemen maar dat je ze allebei graag ziet.

**Geplaatst**: 21-03-14 14:01

Geplaatst: 21-03-14 14:01

Ik ben geen moeder maar van mij krijg je ook geen kritiek. Ik denk dat je juist het beste van de situatie probeert te maken en dat is nog niet makkelijk.

Je bent zelf nog relatief jong en had op het moment dat je je liefde ontmoette geen thuis en bent dus snel bij hem gaan wonen. Je hebt dus niet de gelegenheid gehad om rustig een band op te bouwen met hem en belangrijker nog, met zijn dochter. Dat is niet erg maar wel een beetje lastig want dat heeft tijd nodig en da´s minder makkelijk als je al bij elkaar woont. Forceer het niet, jullie moeten aan elkaar en aan het leven met elkaar wennen. Geef het tijd en vooral ook, bespreek het met je vriend. Geef je vriend ook de ruimte om samen met zijn dochter dingen te ondernemen en neem zelf ook de tijd om alleen met zijn dochter te zijn zodat jullie elkaar kunnen leren kennen.

Je schrijft het niet maar ik vermoed dat jouw achtergrond qua gezin niet makkelijk is geweest. Als dat zo is, dan hoop ik niet dat je nu het gevoel hebt dat je extra je best moet gaan doen om deze relatie en ook de relatie met de dochter van je vriend te laten slagen. Wees jezelf, en het gaat goed komen.

**Geplaatst**: 21-03-14 14:03

Geplaatst: 21-03-14 14:03

Uit ervaring: denk goed na of je dit voor jezelf wil. De moeder van de dochter blijft een stem in jullie huis houden. Dochter zal haar moeder altijd liever vinden dan jou, dat is normaal en hoort ook zo. Bij je vriend zal je altijd op plek 2 staan en ook dat hoort zo, maar is gevoelsmatig niet altijd makkelijk. Het kan best lukken, maar als ik lees waar je nu met een driejarige al tegen aan loopt, dan zal het in de toekomst niet direct makkelijker worden waarschijnlijk. Dit is niet om je te ontmoedigen, maar om je te helpen met weloverwogen de toekomst aan gaan. Ik wens je heel veel wijsheid toe.

**Geplaatst**: 21-03-14 14:03

Geplaatst: 21-03-14 14:03

Toen ik 11 was zijn mijn ouders gaan scheiden en had mijn moeder bijna meteen een nieuwe vriend. Ik mocht en mag hem totaal niet en dit komt vooral door zijn bemoeienis met iedereen thuis. Hij vindt dat hij mag bepalen hoe laat mijn zusjes thuis komen, of ze uberhaupt weg mogen, of ze een tosti als ontbijt mogen, dat soort dingen. Het meisje is nu nog jong maar als ze ouder is hou er dan rekening mee dat je buiten dit soort zaken blijft, dit komt de sfeer bij ons thuis namelijk absoluut niet ten goede.

Daarnaast vind ik de tip om met haar te gaan praten en duidelijk te maken dat je niet haar nieuwe moeder wil worden erg goed. Als je de tijd neemt komt het denk ik wel goed!

**Geplaatst**: 21-03-14 14:03

Geplaatst: 21-03-14 14:03

Ik ken je gevoel, ik ben inmiddels 26, geen kinderwens ook geen behoefte aan en over het algemeen kan ik ook niet erg goed met kinderen omgaan.
Maar mijn grote liefde heeft wel een dochter, inmiddels bijna acht. Ik wist al dat het moeilijk zou worden vooral voor mij, maar ik wist dat hij voor mij de juiste was, dus dan neem je het er gewoon bij.

Maar het er gewoon bij nemen, is nog zo makkelijk niet. Mij kost het ook heel veel energie als zij er is, (gelukkig maar deels) ik heb momenteel ook veel zorgen zelf en ik kan het daarom ook niet altijd verdragen om leuk lief en gezellig te doen.

Nu is zij iemand die mij heel makkelijk accepteerde en zelf veel intiatief nam waardoor ik niet zoveel hoefde te doen naar haar toe.
Die jaloersheid herken ik ook heel erg, dit is een punt wat ik volledig nergeer, ik doe gewoon of het er niet is, ik denk dat dat wel het beste is.
Probleem is momenteel dat beide ouders tegen een rechtzaak aan zitten, en moederlief niet zoveel kaas heeft gegeten van het emotionele en dat op dat kind uitwerkt, wat heel vervelend uitpakt dat zij niet praat over haarzelf, wat mij daarop weer irriteert omdat wij altijd zeggen wat ons dwarszit. Maar zij krijgt totaal geen handvaten om zich te uiten en dat is voor mij heel moeilijk om daar normaal mee om te gaan. (klinkt heel stom maar ik ben een supergevoelig persoon, ik voel dat er wat is maar je kan er de vinger niet opleggen, maar als je het vraagt krijg je ook geen antwoord, dus er valt niet over te praten)Ik ga hier nu ook gewoon met mijn vriend over praten, ik hou van hem, maar als zij er is gebeurd dit standaard.

Tegen jou kan ik alleen maar zeggen, geef het de tijd, ik ben nu ook nog geen drie jaar verder. Praat erover, wees eerlijk. Dit zijn hele moeilijk kwesties, jaloezie is een sterke kindereigenschap, kinderen handelen alleen maar vanuit zichzelf. Naarmate ze ouder worden word dat minder.
Kies gewoon af en toe voor jezelf als je teveel wordt, ik heb daar ook de vrijheid in omdat mijn vriend ook weet dat ik er niet altijd de energie voor heb. Als je genoeg momenten voor jezelf neemt en met je vriend goed erover blijft praten kan ook hij je wel hierdoor heen helpen, als jullie echt van elkaar houden dan staat hij daar vast en zeker wel open voor.

Succes!

**Geplaatst**: 21-03-14 14:08

Geplaatst: 21-03-14 14:08

Wat een rotsituatie zeg. Maar het is voor jullie alle drie lastig.
Hierbij geen advies uit het oog van een moeder, maar uit de ogen van een kind met gescheiden ouders.

Kinderen voelen inderdaad aan als je niet zo makkelijk bent met kinderen, waardoor ze ook echt gemeen kunnen doen (heb ik mezelf ook schuldig aan gemaakt). Het is een beetje testen en aanvoelen tot hoe ver je gaan kan. Eigenlijk is het het gemeenste wat je als kind kan doen, maar je weet dat je vader/moeder, als het goed is, toch wel voor jou gaat kiezen. Een beetje een relatietest.
Wat je vertelt, dat j al vroeg bij hem in bent gaan wonen, is voor een kind heel bedreigend. Je krijgt het gevoel alsof je ouder voor iemand anders kiest en bent bang dat diegene op de eerste plek van je ouder komt.

Probeer er eens met je vriend over te praten. Over de situatie zoals die nu is. Hij kan er dan met zijn dochter over praten. Maar je kan zelf ook met zijn dochter erover praten. Je moet het wel een beetje luchtig houden, maar je kunt haar wel duidelijk maken dat je heel veel van haar vader houdt, maar hem niet van haar af wilt pikken. Dat zij voor haar vader altijd op de eerste plaats komt en dat jij haar daar niet vanaf kunt stoten.

Mocht je willen praten, dan mag je altijd een PBtje sturen. Ik ben ik het verleden echt een K-kind geweest. Maar hou ouder ik word, hoe meer ik inzie dat dat echt fout geweest is.

**Geplaatst**: 21-03-14 14:13

Geplaatst: 21-03-14 14:13

Ik ben zelf moeder van een bijna 10 jarige zoon, en mijn vriend heeft een bijna 10 jarige dochter. Sinds januari vorig jaar wonen we samen, en het is inderdaad niet altijd even makkelijk. Zijn dochter woont fulltime bij ons en is 3x p/W bij haar moeder.

Ik heb een gesprekje gehad met mijn bonus dochter waarin ik heb aangegeven dat ik weet dat ik niet haar moeder ben, dat ik ook nooit haar moeder zal worden, maar dat ik wel voor haar zorg en van haar hou en dat in ons huis onze regels gelden en dat ze zich daar aan te houden heeft.

Dat heeft ze heel goed opgepakt en nu zijn de strubbelingen tussen ons zo goed als weg.

Dit kan je ook bij zijn dochtertje proberen maar dan op het niveau van een 3 jarige. En ga leuke dingen alleen met haar doen om een band op te bouwen. Leer haar kennen en laat haar jou leren kennen en dan komt het allemaal wel goed.

**Geplaatst**: 21-03-14 14:13

Geplaatst: 21-03-14 14:13

Ik heb zelf een relatie met een man met 2 kinderen, waren wel ouder namelijk 7 en 8 ( nu 10 en 11)

Voordeel voor mij is dat het jongens zijn en ik denk dat die toch makkelijker zijn dan meisjes in het accepteren van een nieuwe partner

Wij zijn wat voorzichtiger begonnen met mee eten als zij er waren en af en toe blijven slapen ( als ze bij hun moeder waren sliep ik er gewoon)
Hierdoor vroegen ze al snel bij het eten blijft (in blije zin) blijft ze weer slapen?
Zij vonden het gezellig dat het weer huiselijker werd ipv een echt mannen huis

Jij en je partner moeten vooral blijven praten over hoe jullie het samen zien, welke rol heb jij in de situatie.
Het feit dat jij aangeeft dat je wilt dat zij een goede jeugd krijgt is heel belangrijk daardoor zal je namelijk haar welzijn in je beslissingen meenemen.

Het blijft moeilijk als 'extra' ouder omdat je veel plichten hebt en weinig rechten, dus in die zin snap ik wat de andere bedoelen met wil je die zorgen wel op je nemen. (want zorgen ga je krijgen net als elke biologische ouder)
Voordeel is dat ik en mijn partner veel hetzelfde denken en ik mijn mening kan en mag ventileren van daaruit overlegd hij weer met zijn ex (die behoorlijk anders denkt dan wij)
Maar mijn hoofdpunt blijft in alles de kids gaan voor! Dat betekend van mijn kant veel aanpassen en in het 'ergste' geval als ze fulltime bij ons willen wonen in de toekomst dan is dat mogelijk. Dat zal wennen zijn en zwaar ( geen rustmomentjes met z'n 2 die we nu heel luxe wel hebben) maar hun belang is voor mij ook het belangrijkste

Je moet niet weggaan omdat je denkt dat het voor het meisje beter is, je moet weggaan als jijzelf denkt dat je het niet aankan.

Ik ben gek met 'mijn' jongens en ik ben de 'strenge' van de 3 ouders maar ook de meest consequente en dat geeft ze veel rust. Bij ons is van begin af aan duidelijk geweest dat ik ook 'boven' hun sta en ze naar mij moeten luisteren.
Mijn grens is ook eerder bereikt dan bij hun vader m.b.t. lawaai en stoeien in huis. Daar wennen ze vanzelf aan.

Cowgirltjuh schreef:
Maar ik houd wel van hem.. Ik heb ook ergens gelezen dat ik niet genoeg van hem zou houden, omdat ik het er dan wel moeiteloos bij nam.

Deze stelling ben ik het niet mee eens, was het maar zo makkelijk. In deze situatie moet je samen met je partner sterk staan en goed kunnen overleggen.

**Geplaatst**: 21-03-14 14:17

Geplaatst: 21-03-14 14:17

Zelf heb ik geen kinderen en ik zou ze ook niet willen en hoef ze ook niet.

Maar ik kan wel leuk met de kinderen omgaan en de kinderen komen graag bij me als ze me leren kennen als ik ze toelaat en er veel mee omga. Normaal gesproken hou ik ze op een afstand en ga ik er niet teveel mee om, anders blijven ze bij me komen en kan ik niet lekker mijn eigen ding doen hahaha.

Je hoeft toch geen moeder te zijn maar kan je wel vriendjes worden met deze 3-jarige, wie weet wordt het wat makkelijker/ luchtiger? zoals wat hier al eerder door de bokkers is gezegd.

Als het jou geen gedag zegt, neem het niet te zwaar op. Zeg wel gewoon gedag tegen haar op een leuke manier, komt ze vroeg of laat wel vanzelf los.

Je moet niet vergeten dat ze 3 jaar is he.

Misschien dat ze dan minder jaloers wordt en dat je er een band mee ontwikkeld?

Het opvoeden laat je over aan je vriend en haar moeder.

Mocht het serieus worden tussen jou en je vriend dan kan je nog altijd meehelpen met de opvoeding op een voor alle partijen acceptabele manier, want er is maar 1 moeder en dat is haar biologische moeder.

Ook al stookt de moeder en of is het een vervelend iemand, ooit zal het ten goede komen in de relatie tussen jou en het kind.

En je vriend kan je hierbij helpen om de band tussen jou en het kind te verbeteren en dat het niet jaloers hoeft te zijn.

**Geplaatst**: 21-03-14 14:22

Re: Vriend met kinderen; help en ervaring

Geplaatst: 21-03-14 14:22

Ik ga helemaal mee in de reactie van Duplo!
Bij mij waren het dan wel twee meiden, van 5 en 11 maar zoals Duplo het aangeeft zouden precies mijn woorden kunnen zijn!
En ik ben inmiddels 11 jaar verder en kan nu de 16 jarige puber soms wel achter het behang plakken maar het zijn zeker net zoveel "mijn meiden" als die van hun ouders.

**Geplaatst**: 21-03-14 14:25

Geplaatst: 21-03-14 14:25

Voor mij ook wel een herkenbaar verhaal.
Mijn vriend heeft 2 kinderen, nu 7 (zoon)en 5 (dochter), toen ik hem leerde kennen waren ze 5 en 3.
Hij ziet zijn kinderen om het weekend 1 dag, dus zijn gelukkig niet altijd aanwezig.

Ik ben vanuit mijn omgeving geen kinderen gewent, weet er niet goed mee om te gaan en ben er echt al achter dat ik voor mijzelf geen kinderwens heb. Maar mijn vriend heeft ze natuurlijk wel.

Soms is het erg lastig, ik voel me absoluut niet verantwoordelijk voor ze, ik ben het met een hoop dingen kwa opvoeding en omgang niet mee eens, maar daar bemoei ik me niet mee. Ik voel me niet hun tweede moeder en dat ben ik ook niet.

Toen wij een relatie kregen, zijn we eerst eens uit eten geweest met hun moeder (ex van mijn vriend) en nieuwe partner en ik dus met vriend. Zodat de moeder ook weet wie ik ben en bij wie haar kinderen verblijven als ze bij papa zijn. Dit vond ik ook niet meer als normaal en heel begrijpelijk.

Soms ga ik mee de kids weg brengen naar hun moeder, maar meestal houd ik mij erbuiten.

De jongste was toen 3, nog niet helemaal zindelijk, je moet nog mee naar de wc etc. Dit heb ik bewust niet gedaan, en als taak voor papa gehouden. Ik voel me niet geroepen om met zijn dochter naar de wc te gaan en haar kont af te vegen. Of wanneer ze een ongelukje had haar te verschonen.
Ik ben daar altijd vanaf begin af aan heel duidelijk in geweest, zijn kinderen zijn taak.

Ook ik merk dat ze bijvoorbeeld niet altijd gedag zeggen, maar ik blijf gewoon stug volhouden

Denk ook echt niet dat dat persoonlijk is.
Het is voor hun in het begin ook erg lastig geweest, eerst papa en mama uit elkaar en toen heeft papa voor mij eerst nog een andere vriendin gehad, die zich echt moeder voelde bij ze. En ik heb dat dus niet.

Voor mij is het makkelijk dat ze maar 1 dag komen in de 14 dagen. Meestal ben ik zelf op pad en er dus niet altijd bij. Als ik er wel ben hebben we gewoon contact met elkaar, we eten samen wat, soms ga ik mee naar de speeltuin, maar echt niet elke keer.

Ik houd me er bewust een beetje buiten. Mijn vriend ziet ze weinig, dus ik laat hem lekker een dag bezig zijn met zijn kinderen.
Eerder kwam ze ook wel slapen in het weekend, dat vond ik zelf lastiger. 'S nachts huilen, 's morgens erg vroeg wakker en dan kwamen ze in bed kruipen. Daar hou ik dus niet van en dat zal ongetwijfeld anders zijn als het je eigen kinderen zijn, maar ik ging dan uit bed.

Verder als ze zich in huis bijvoorbeeld niet gedragen, grijp ik wel in, en dan luisteren ze op zo'n moment eerder naar mij dan naar hun vader, ik maak wel indruk op ze. Over papa lopen ze een beetje heen.

Ik denk dat je samen hele goede afspraken moet maken, duidelijk maken wat je wel en niet wil, dan kan het best gewoon goed gaan.
Geef het kind de tijd om aan je te wennen.

Succes!

**Geplaatst door de TopicStarter** : 21-03-14 14:51

Geplaatst door de TopicStarter : 21-03-14 14:51

Dank jullie wel allemaal..
Op het moment is het in onze relatie een beetje van; Gaan we hier nu wel of niet mee verder..
Gewoon omdat ik, hoe egoistisch dat ook is of kan klinken, het er heel erg zwaar mee heb..

Een simpel voorbeeldje; laatst had mijn vriend een geknelde zenuw in zijn nek maar het was vakantie..
Toen heb ik vrij genomen van mijn werk om op haar te letten terwijl hij in bed kon liggen..
Nou, ik ben dus om 18h, toen hij terug op was, gewoon in slaap gevallen omdat ik er zo vermoeid door was..

Wyko, hier is ze om en om, dus om de week en in de vakanties is ze er juist in de weekends omdat anders haar vader ook continu vrij moet pakken en moeder ivm posten en loon juist liever in de weekends werkt.; Win-win dus, maar niet voor mij.. Want bijvoorbeeld volgende maand is zij de eerste 2 weekenden van vrijdag tem maandag bij ons.. Dan is de vakantie gedaan maar vertrekt mijn vriend een week naar Amerika en als hij terug is komt zij.. Dus das een hele maand geen vriend voor mij.. Voor mijn gevoel.. Maar hij zegt dat ik dan blij hoor te zijn met de tijd die ik nog met hem heb, ookal is zijn dochter er,maar zo voelt dat voor mij helemaal niet.. Helaas..

Ik probeer ook stug gedag tegen haar te zeggen hoor..

Ik heb ook lang geprobeerd om er niet of minder te zijn als zij er was.. Zodat zij ziet dat het HAAR papa is en ik hem niet wil afnemen en zodat het voor mij ook makkelijker werd.. Maar daar heeft hij het dan weer heel erg moeilijk mee.. Hij hecht gruwelijk veel waarde aan het gezinsleven en daarom vrees ik dat ik deze relatie toch zal moeten beeindigen.. Omdat ik het mezelf heel zwaar maak als ik echt actief in dat gezinsleven moet stappen en als ik dat niet doe, dan maak ik hem weer ongelukkig..
En als dat gezinsleven nou zou zijn om samen onder ons 2 te poetsen en boodschappen te doen etc, dan is dat voor mij geen probleem, maar met haar is het gewoon zo veel zwaarder, voor mij toch..

Enja, je niet bemoeien met de opvoeding vind ik heel moeilijk.. Ze is heel slim en probeert daar heel vaak misbruik van te maken, en hij is dan in mijn ogen niet streng/consequent genoeg en dan creert dat bij mij alleen maar meer stress, waardoor ik op voorhand al een zwaar gevoel opbouw zeg maar..

Als ik er niet ben, vraagt ze ook waar ik ben enzo.. Dus denk op zich wel dat ze me aardig vindt, maar toch voelt het heel moeilijk.. Omdat idd zoals Duplo zegt, ik veel plichten krijg en ik het daar heel zwaar mee heb..

Ik heb zelf idd een ellendige jeugd gehad en een vrij zwaar leven.. Ik heb bijvoorbeeld al een eigen huis en dat is een verantwoordelijkheid die je als 22-jarige op zich liever niet draagt.. Ik had veel liever nog bij mijn mam of pap kunnen wonen.. En als ik mijn leven dan zo 'zwaar' vind, dan zie ik dat gewoon als extra gewicht waar ik liever onderuit kom..

Pff, nu vind ik mezelf weer heel slecht en egoistisch klinken.. Sorry daarvoor

Het enige is inderdaad nog praten met haar, maar ik kan niet echt een duidelijk gesprek met haar hebben, vooral omdat zij heel vaak je negeert of ik weet het niet zegt en daardoor is voor mij de drempel ook wat groot..

**Geplaatst**: 21-03-14 14:58

Re: Vriend met kinderen; help en ervaring

Geplaatst: 21-03-14 14:58

Meid, het feit dat je er zo over twijfelt zegt toch ook iets :(:)

**Geplaatst**: 21-03-14 15:05

Re: Vriend met kinderen; help en ervaring

Geplaatst: 21-03-14 15:05

Als ik je verhaal zo lees... als ik in jouw schoenen zou staan, dan zou ik gillend wegrennen.
Natuurlijk hoort zijn dochter bij je vriend, maar heel eerlijk gezegd lijkt het er op dat hij de egoïst is, niet jij. Hij heeft het perfect voor elkaar, vakantie naar Amerika, en dan nog fijn tijd met dochter en vriendin tegelijk. Efficienter kan niet, voor hem dan. Hij begrijpt toch ook wel dat het tussen jullie anders is op het moment dat zijn dochter er is? En dat jij best wel wat wilt doen, maar hij mag er in mijn ogen ook begrip voor hebben dat jij er anders in staat dan hijzelf. Want hij is de ouder en houdt onvoorwaardelijk van zijn kind, maar dat doe jij niet. Is niet gek, is gewoon heel logisch.

**Geplaatst**: 21-03-14 15:15

Geplaatst: 21-03-14 15:15

Cowgirltjuh Ik moet zeggen dat jullie rooster ook wel heftig is, maar als zij die weekende bij jullie is dan zijn jullie doordeweeks toch wel gewoon met zijn 2?

ik ben erg blij dat daar bij ons regelmaat in is (elke ma-di en elke andere week za-di)
Zodra van dit schema afgeweken word door vakanties of wisselingen van weekenden heb ik zelf ook meer moeite. Als ze er dan eenmaal zijn trekt dat wel weer recht maar ik heb best wel wat tijd voor mezelf nodig en trek me dan ook gerust wel eens terug om gewoon alleen in de slaapkamer een boek te lezen.

Ik zou niet zoals Wyko doet me er niet mee kunnen bemoeien en in die zin de zorg 'afstaan' aan de ouder.
Jij woont er ook dus ze moet ook aan jouw en dus jullie regels wennen, dat papa iets minder doorpakt en zich wat meer laat manipuleren hoeft niet erg te zijn als het maar wel zo is dat als jij ergens op doorpakt hij wel volledig achter jou staat en niet jou overruled.

Verder denk ik dat hij ook moet inzien dat je niet zo van de een op de andere dag happy family kan spelen, hij zal toch echt zelf tijd met haar moeten doorbrengen zonder jou. Ze heeft ook gewoon papa-tijd nodig net als jij ook tijd alleen met hem nodig hebt.

Je bent echt niet egoïstisch, jij moet ook wennen aan de situatie en ondanks dat de welzijn van het meisje op 'nummer 1' staat betekend dat niet jij onder die druk moet bezwijken! Daar worden jullie geen van drieën beter van

**Geplaatst**: 21-03-14 15:26

Geplaatst: 21-03-14 15:26

Als de kinderen van mijn vriend om de week een hele week hier zouden zijn en in de vakanties in de weekenden, dan zou ik het echt niet trekken! Ik probeer me daar een voorstelling van te maken en daar zou ik echt niet vrolijk van worden. En ik denk zelfs dat op die manier onze relatie ook zou stranden. Dat klinkt best hard, want ik heb natuurlijk voor hem gekozen en daardoor krijg je zijn kinderen erbij, dat wist ik van te voren.
Kinderen zijn zwaar, ik merk het ook wanneer ze hier zijn geweest, ik ben bekaf. En als het dan je eigen kinderen zouden zijn, is het heel wat anders. En kies je er echt voor.

Ik denk dat het ook echt heel lastig is dat ze er zoveel is, je hebt weinig tijd "samen" over. En begrijp je gevoel heel goed. Ik denk ook dat er in de toekomst weinig zal veranderen aan dit. En heel begrijpelijk als jij de relatie dan niet meer ziet zitten.

Ik heb dat op sommige momenten al. Maar mocht mijn relatie toch stranden, dan wil ik echt nooit meer een partner die al kinderen heeft, daar heb ik wel van geleerd.

**Geplaatst**: 21-03-14 15:32

Geplaatst: 21-03-14 15:32

Als de kinderen van mijn vriend hier om de week een hele week zouden zijn geweest in het begin van onze relatie... dan hadden we niet samen gewoond, ben ik heel eerlijk in en dat weet mijn vriend

Laatst bijgewerkt door DenK4ever op 21-03-14 15:46, in het totaal 1 keer bewerkt

Nomineer dit bericht ×