Toen ik vorig jaar hoorde dat ik was toegelaten op mijn opleiding huilde ik van blijdschap, maar ook verdriet. Ik had de opleiding die ik wou en die ik nog steeds wil, maar ik heb ook een hele leuke Haflinger thuis in Groningen en ik zou naar Deventer gaan. Hoe moeilijk ik het ook vond (en vind) om Wilco af te staan, ik wist gewoon dat ik wel een bijrijdster moest hebben voor hem. Ik had een goede vriendin gevraagd op stal. Ze zou van alles en nog wat met hem mogen, behalve alleen op buitenrit en dat gratis. Geen stal uitmesten, voeren etc.
Nouja, ik ben aan mijn eerste periode begonnen op school, en eigenlijk heb ik die zelf gewoon zwaar verkloot. Ik ben er zo boos over dat ik mijzelf zo in de problemen heb gewerkt, want nu moet ik echt er heel hard aan trekken wil ik er niet vanaf gestuurd worden. En dat terwijl ik in deze periode geen onvoldoendes hoefde te hebben als ik me maar iets meer inzette. En echt waar, ik vind het geweldig op deze school en ook de lessen zijn interessant, maar ik kon mij er niet toe aanzetten om de goed stof te leren.
Tweede periode nog dramatischer... Ik ga nu de herkansingen in en ik heb zo hard mogelijk geleerd. De derde periode ben ik al beter ingegaan en ik ga die ook zo goed mogelijk afsluiten.
Maar ik ben echt doodsbenauwd dat ik het dus niet haal
en ik heb er echt gewoon buikpijn van.Maar nu zit ik dus met Wilco... In het begin ging het hartstikke leuk met het meisje en hem. Ik heb alleen dingen die ik graag wil dat zij ook doet. Zo wil ik dat er geen gedraaide teugels zijn. Naja, goed en aardig. Maar ik had dus tegen 3 anderen gezegd of ze er wat op wouden letten. Niet om op haar te letten, maar omdat het gewoon wel eens lastig is om daar aan te denken. Nu kwam ik dus zaterdag op stal en doe ik mijn kist open. En ik zat er eerst echt van: waar zijn mijn teugels nou? Waren die dus helemaal raar gedraaid en niet op een natuurlijke manier. Dus ik stuurde haar een berichtje dat ik niet zo blij was met wat ik aantrof en dat het wel fijn zou zijn als ze het netjes in de kist hing. Ik kreeg maar geen antwoord dus ik had haar vanavond weer een berichtje gestuurd met dat ik graag een antwoord wou. Stuurt ze: Ja, dat doe ik ook, het was niet mijn idee, maar ik vind het ook niet leuk dat jij tegen mensen zegt dat ze moeten opletten hoe ik rij. Ik had alleen wat gezegd over de teugels. Dus ik zit verbaasd te lezen. Ik heb haar gezegd dat ze het tegen mij moest zeggen en niet op zo'n achterbakse manier moet handelen. En dat je niet zo met andermans spullen omgaat. En ze wil niet zeggen wie het is. Zij nog wat uitgelegd, waardoor het nog "redelijk" overkwam, maar jammer dat het zo moet... Maar er zijn nog wat opmerkingen van anderen (ik reed met zweep en sporen en een meisje zei dat het andere meisje zonder beide dingen reed en ik zat daar te janken op Wilco, en nu is er een vriendin die heeft gezegd dat mijn bijrijdster heeft gezegd dat ze wel kon merken dat ik gereden had, want hij was zo stijf... Terwijl hij altijd hartsikke los is bij mij, maar ik weet niet of dat laatste waar is) Maar ik zit nu gewoon heel erg in dubio... Ik wil haar er eigenlijk niet meer op door dit, maar is het misschien kinderachtig van mij uit en ben ik gewoon te vlot? Of moet ik haar door laten gaan? Hij moet wel beweging krijgen en anders moet er iemand van buitenaf op die ik "in moet werken"... Ik ben in elk geval al op de boktmarkt aan het zoeken en ik ben ook erg geneigd om een advertentie te openen...
Er zijn meer dingen gebeurd hoor, maar dat zijn bijzaken.
Daarbij komt nog dat ik ontzettend onzeker ben, ik op dit moment om de een of andere reden diepongelukkig ben terwijl ik mijn droomopleiding, leuke vrienden, familie en mijn pony heb. Ik ben gewoon misselijk omdat ik mijn opleiding aan het verprutsen ben en ik weet op dit moment gewoon even niet meer waar ik het zoeken moet...
Sorry voor het rare en lange verhaal, respect als je het gelezen hebt!
Ik kan me voorstellen dat je daar niet ook gedoe met je paard bij wil. Succes met de opleiding. Ik ken het gevoel ook; ik heb me door 4 jaar opleiding geworsteld, en tot het laatste halfjaar bij mijn eindexamenopdracht me nooit helemaal op m'n plek gevoeld. Wel blij dat ik het afgemaakt heb overigens. Ik legde er zelf ook echt teveel druk op dat het allemaal goed moest, waardoor het me van te voren vaak al niet lukte door de stress. 
.


?