Geplaatst 
Ik ga proberen om dit verhaal zo kort mogelijk te houden, en om de dingen zo duidelijk mogelijk
te beschrijven. Kort, dat zal wellicht moeilijk zijn, aangezien het nu eenmaal een lang verhaal is.
Het zit zo... (Eerst een stukje geschiedenis). Ik heb nooit een band gehad met mijn vader.
Niet toen ik kind was, niet nu, er is gewoon veel te veel gebeurd. Hij heeft nooit gezorgd voor zijn gezin,
mijn moeder altijd belogen en bedrogen, nooit gewerkt. Dus alles kwam terecht op de schouders van mijn
lieve mama, die nu helaas 6 jaar geleden, is overleden. Mijn grootmoeder zal altijd de kant kiezen van mijn
vader, haar zoon. Met haar heb ik ook geen band, en dat heeft zo zijn redenen. Om een klein voorbeeldje te noemen, schold ze me ooit uit voor ho*er omdat er een vriend van me bleef slapen. Het feit dat mijn vader nooit anders deed dan vreemdgaan, dat laat haar koud...
Nu is het zo dat mijn vader sinds een 3-tal jaren is ingetrokken bij mijn grootmoeder. Zij had toen destijds haar heup gebroken en hij wilde liever niet dat zij alleen in huis sliep... Prima, dat kan natuurlijk.
Een dikke maand geleden kreeg ik telefoon van de overbuurvrouw van vader/grootmoeder, of ik onmiddellijk
kon komen want er was iets met mijn vader, de ambulance was verwittigd.
Ze dachten eerst aan een herseninfarct, maar het bleek achteraf een subcomatieve toestand te zijn, omdat zijn bloedsuikergehalte VEEL te hoog stond. Mijn vader is diabetes patient, die zijn voeding en medicatie geheel verwaarloost. In het ziekenhuis werd zijn dieet nogmaals uitgelegd, zijn medicatie bijgesteld en hij kon weer naar huis.
Nu zou je denken, wat is jouw probleem. Wel, dat is het volgende. Sinds enkele weken kan mijn vader geheel niet meer uit de voeten. Je kan hem gerust immobiel noemen. Hij belde bv. zo eergisteren naar mij, of dat ik hem uit de zetel recht wilde trekken. Hij wast zich niet, de medicatie is één groot vraagteken, warm eten doen ze beiden niet (er kwam speciaal eten via OCMW maar dat hebben ze geannuleerd omdat ze het niet lekker vonden....). Ik mag onder geen beding de dokter bellen, want vaders heeft zich niet gewassen (zegt hij zelf he), hij kan amper wandelen, zeker niet meer met de auto rijden, niet koken, ... Alles... Zowel mijn vader als grootmoeder zijn niet meer in staat om voor zichzelf te zorgen. Ze zijn respectievelijk 68 en 88 jaar oud. Ik heb al contact met de sociale dienst van het ziekenfonds, maar ze willen niets van hulp aanvaarden. Wanneer die dame langskomt en vraagt hoe het gaat, komt er steevast het antwoord: "ja we trekken onze plan wel...". NIET DUS. En S. van de sociale dienst weet ook hoe de vork juist in de steel zit, maar dat meisje kan geen kant op, zolang zij geen hulp willen.
Mijn probleem is dus dat nu alles op mijn schouders komt. Ze rekenen op mij om te gaan winkelen, om mijn vader recht te helpen wanneer hij simpelweg niet kan opstaan, ... Ik heb uiteraard zelf ook een leven dus ik heb niet altijd tijd. Mijn grootmoeder is niet meer best van onthouden en schold me laatst uit voor het ergste omdat ik hen zogezegd met opzet een heel weekend zonder eten had laten zitten. Ze beweerde dat ze me had gebeld, maar dat is helemaal niet waar...
Ik zit aan het einde van mijn latijn en ben dit grondig beu... Ik wil niet opdraaien voor alle ellende, en zeker niet voor 2 mensen waar ik nooit iets aan heb gehad. Voor de dingen die ik nu doe, krijg ik letterlijk stank voor dank..
Iemand ooit voor dezelfde situatie gestaan? Misschien is het herkenbaar voor iemand. Wat zouden jullie doen in deze situatie? Mochten er nog vragen zijn, of iets is niet duidelijk, dan hoor ik het wel.
Als je tot hier bent geraakt, dan oprecht dankjewel om het lange verhaal te lezen!
Liefs
Nicky
