Bokt.nl

**Geplaatst door de TopicStarter** : 05-03-14 20:03

we zijn hem "kwijt"

Geplaatst door de TopicStarter : 05-03-14 20:03

Nooit gedacht zo'n topic te maken. Maar ik moet het gewoon kwijt.

mijn opa en oma zijn jaren samen geweest, ruim 50 jaar getrouwd. Zoals dat 'vroeger' ging.
allebei stevige drinkers, en in de loop der jaren merk je hier natuurlijk lichamelijk en geestelijk de gevolgen van.
mijn opa was een sterke man, aanwezig, dominant. Maar ook heel ondeugend. In voor een lolletje en met een twinkeling in zijn ogen. Recht voor zn raap en keihard. Vroeger was ik erg onder de indruk van hem en durfde nooit een weerwoord te geven. Mijn oma was mijn vriendin en veilige haven.
mijn opa kon heel opvliegend zijn.

mijn oma heeft 5 jaar geleden 5 omleidingen van aderen rond het hart gekregen. 3 jaar geleden moest ze weer onder het mes omdat haar aorta verzwakt was. Ze hebben dit geprobeerd te maken maar naast de hechtingen scheurde het opnieuw los.
uiteindelijk toen ze het gemaakt hebben en haar van de hart-long machine wilden halen heeft haar lichaam het niet meer opgepakt.
ze is dus overleden..

een enorme klap voor de familie, mijn oma was de lijm die ons samen hield. De zorgzame, lieve en overbezorgde schat die ze was.
vooral mijn opa heeft het uiteraard heel moeilijk gehad.
hier begonnen we de eerste tekenen te zien. Vergeetachtigheid.
mijn oma ving heel veel voor hem op, en toen zij weg viel werd pas duidelijk hoe vergeetachtig hij precies was.

dit was nog wel te handhaven, wat aanpassingen, extra controle en hij kon zijn leven met onze hulp weer aardig oppakken. Hij woonde (en woont nog steeds) zelfstandig.
Elk jaar rond dezelfde periodes (oma's verjaardag, hun trouwdag, kerst en feestdagen) raakte hij wat meer in de war. Maar krabbelde daarna weer op.

in die 3 jaar ging ie langzaam wel iets achteruit, zn medicatie vergat ie soms, zijn auto heeft ie weggedaan omdat het niet meer verantwoord was en ook zn gasfornuis is verruild voor eenbeveiligde electrische kookplaat. 2,5jaar geleden is er officieel "alzheimer" vastgesteld en hij krijgt hier ook pleisters voor. Ik zelf vermoed dat zijn drinkgedrag hier geen positieve rol in heeft gespeeld, maar ik ben geen dokter. Ik kan alleen maar gokken.
momenteel gaan er wekelijks nog 2 kratten bier en de nodige sterke drank doorheen.. we hebben het al zo vaak besproken maar hij wil niet anders..

even een sprong in de tijd. Afgelopen kerst en aanverwante feestdagen. Hij heeft een enorme klap achteruit gemaakt en is niet meer volledig teruggekomen op niveau waar hij was.
hij is een keer gevallen, waars dronken en heeft zich flink bezeerd.
hij valt regelmatig. En weet vaak niet meer hoe of wat..
we hebben al meerdere gesprekken gevoerd binnen de familie of hij meer hulp moet krijgen. Eventueel naar een verzorgingstehuis maar omdat we weten dat hij dat ab-so-luut niet wil is die stap heel groot.
Langzaam maar zeker gaat ie verder achteruit. Laatst lag zn afstandbediening in zn slof en wilde hij mn moeder haar auto open doen met een 20 euro biljet.
dit breekt echt mijn hart.

vorige week was ie enorm benauwd met hoge koorts, trillen op de benen en compleet van het padje. Echt compleet in de war.
uiteraard zijn we met hem naar de dokter geweest. Antibiotica en we hebben een traject ingezet voor een case manager omdat het ons boven het hoofd groeit.
Afgelopen zondag waren de kindjes van mn nicht jarig. Opa waser ook. Maar er is niks meer.. geen lolletje. Geen plezier. Niks.
Het is een leeg omhulsel. Een zielig hoopje mens. Mijna opa vanvroeger begon al te vervagen en nu issie weg. Alsof zijn geest zijn lichaam heeft verlaten.
Ik weet niet hoe ik het moet uitleggen. De dingen die je nog onder verward kon wegstoppen nemen nu gewoon extremere vormen aan. Dingen die nog uit automatisme gingen zoals zn hoorapparaten in doen gaan dat kennelijk ook al niet meer want ze zijn beide kwijt en we kunnen ze nergens vinden. Waar een afstandsbediening in een slof nog grappig is, word ik er nu gewoon verdrietig van. Ik vraag me af hoe veel verder dit nog gaat.
Tot ie ons vergeet? Zichzelf vergeet? Dat laatste lijkt soms al te gebeuren. Laatst is ie niet eens naar bed gegaan.

sorry voor het lange en wat wazige verhaal.. maar ik weet gewoon even niet meer waar ik het zoeken moet.. ik weet ook dat mijn trotse opa van vroeger dit nooit zou willen.
hij heeft meer dan eens geuit dar het zo niet meer hoeft en hoewel ik hem niet kan missen... gun ik hem dat haast.. een rustig einde met nog enige waardigheid.
voor hij alles kwijt raakt...

**Geplaatst**: 05-03-14 20:28

Geplaatst: 05-03-14 20:28

Pff kan me voorstellen dat het enorm moeilijk is! Machteloos! Heb geen tips voor je maar wil jou en je familie wel succes en sterkte wensen!

**Geplaatst**: 05-03-14 20:39

Geplaatst: 05-03-14 20:39

Hey meid, ik snap je helemaal, elk woord die je zegt. Mijn opa heeft het ook, maar is al wat stappen verder dan jou opa. Als je erover wilt praten, mijn on staat open.

Het is absoluut niet makkelijk. Ik heb ook heel wat tranen erom weg geveegd. Maar je geeft het vanzelf een plekje.
Er komen ook vaak heldere momenten voorbij, dan is het weer even jou opa, echt waar. En die kleine momentjes moet je ook koesteren.

Nogmaals, m'n pb staat open.

**Geplaatst**: 05-03-14 21:16

Geplaatst: 05-03-14 21:16

Mijn oma heeft dementie gehad (ook extreem vergeetachtig) en het is een verschrikkelijk iets. Niet alleen voor familie maar ook voor diegene.
Mijn oma is helaas overleden van de week.
Zij is tot het punt gekomen dat ze niet snapte dat eten en drinken belangrijk was en het ook niet meer wilde. Als je meer wiltweten over dit en hiermee omgaan kun je mij altij pb en.

Ik wil jou en je familie meegeven vooral te genieten van mooie en leuke momenten die zeker nog komen gaan, hoe klein ze ook zijn, want die herrinneringen zijn prachtig.
Veel sterkte de komende tijd.

**Geplaatst**: 05-03-14 21:26

Geplaatst: 05-03-14 21:26

Weet precies hoe je je voelt, ik heb eind 2012 mijn vader verloren aan de gevolgen van Alzheimer. God wat een k#t ziekte.
Helaas zijn ze op het laatst alleen nog maar een omhulsel van wat ze zijn geweest, mijn vader wist ook niet meer wie ik was, vroeg hij aan mijn moeder wie die mevrouw aan tafel was, je hart breekt ervan.
Ik denk toch dat het verstandig is om hem op te laten nemen, het wordt zo gevaarlijk voor je opa, hij weet nog weinig en ziet de wereld anders dan ons.
Uiteraard wil hij dat niet als je het vraagt, ook mijn vader niet, die hebben we meegenomen in de auto om te gaan winkelen......en naar het tehuis gebracht, geloof me je voelt je de meest verschrikkelijke mens op aarde maar thuis is het gewoon levensgevaarlijk.
Ik wens jou en je familie heel veel sterkte!

**Geplaatst**: 05-03-14 21:30

Re: we zijn hem "kwijt"

Geplaatst: 05-03-14 21:30

ik werk met dementeren oftewel psychogeriatrie.
het breekt soms je hart om te zien dat deze mensen de controle en besef van het hier en nu kwijt raken en zichzelf hierin geheel verliezen.
jullie zijn nu in een rouwproces. hij is er nog, maar toch ook niet.

**Geplaatst**: 05-03-14 21:39

Geplaatst: 05-03-14 21:39

Ik snap je gevoel mijn oma heeft dementie en wij waren aan het wachten tot het fout ging dit omdat mijn oma voor buitenstaanders alles erg goed kan verbloemen en je zo dus bij niks binnen kwam behalve bij extra thuis zorg. In juni verbrijzelde ze haar been door een val en zo is het balletje gaan rollen dat ze niet meer naar huis kon/mocht ze heeft toen eerst 6 maanden in een noodopvang gezeten nu zit ze op een gesloten afdeling en gaat het goed met haar ze hoeft niks meer dus haar hoofd is rustig en tuurlijk ze gaat achteruit en heeft haar boze momenten en vergeet de normaalste dingen. In het ziekenhuis heeft ze een enorme klap gehad en heeft ze even grof gezegd vastgebonden en al gelegen omdat ze gevaarlijk werd zo in de war was ze. Ik kan alleen maar zeggen blijf erop hameren bij je huisarts ook al wil je opa niet je wil hem niet vinden zoals wij mijn oma hebben gevonden. Ze nam ook vaak haar belangrijke pillen niet in waardoor ze ziek werd of weer viel en zich niet meer herinnerde hoe dat kwam. Gelukkig woonden ze twee starten achter ons dus hielden wij ze in de gaten. Dat je opa niet wil is wel een probleem want ze moeten zelf tekenen om opgenomen telwoorden dit heeft bij ons ook veel voeten in de aarde gehad gelukkig zijn er mensen in gespecialiseerd om zulke gesprekken te voeren en te zorgen dat ze tekenen. Wij vonden het erg krom dat ze zelf moest tekenen maar zo zijn de regels. Heel veel sterkte en wil je dingen weten over procedures mijn pb staat open voor vragen.

**Geplaatst**: 05-03-14 21:54

Geplaatst: 05-03-14 21:54

Mijn oma had ook alzheimer. Zij is nog heel lang zelfstandig blijven wonen, totdat mijn opa het niet meer aankon. Toen is ze als crisisgeval opgenomen in een verpleegtehuis op een gesloten afdeling. Dat was echt vreselijk voor iedereen. Probeer dat dus te voorkomen!
De stap van zelfstandig wonen naar opname kan kleiner worden gemaakt door dagopvang. Veel instellingen die mensen met dementie opnemen bieden ook dagopvang of dagbesteding. Daar hebben ze het ook echt naar de zin! De activiteiten in de opvang worden aangepast aan de interesses van de mensen. Natuurlijk vinden ze het echt niet leuk om het huis uit te gaan, maar als ze eenmaal in het busje naar de opvang zitten zijn ze alweer vrolijk. Dat is echt iets wat je als iets positiefs moet zien. Alle nare dingen zijn ze zo weer vergeten!

In de instellingen werken ook maatschappelijk werkers of casemanagers. Die kunnen gesprekken voeren met de familie en de patiënt. Samen kan je een behandelplan opzetten. De casemanager of maatschappelijk werker zal ook de vervelende gesprekken met je opa voeren. Ze weten precies hoe ze dingen moet aanpakken en hoe ze op bepaalde reacties moeten reageren. Zij zijn steun voor je opa, maar ook voor de rest van de familie.

Op de gesloten afdelingen hebben mensen het trouwens vaak echt wel naar de zin! Ze hebben allemaal wel een paar leuke contacten en ze zijn vrij in wat ze wel en niet willen doen. Iedereen heeft een eigen kamertje waar vaak ook een klein zithoekje is gemaakt om alleen te kunnen zijn met bezoek.

Als je meer wilt weten of mijn ervaringen, of als je gewoon je verhaal kwijt wil mag je me altijd PB'en!
Sterkte!

Edit: Ik zie dat je ook in Enschede woont! Bruggerbosch en de Posten zijn aanraders qua instellingen!

**Geplaatst**: 05-03-14 22:06

Geplaatst: 05-03-14 22:06

ik snap waar je vandaan komt, mijn oma had alzheimer, ik heb haar de laatste jaren weinig gezien, want de persoon die daar zit, is niet meer de persoon die ze was, kende mij niet meer, zat in een rolstoel.
Ze is overleden afgelopen herfst en iedereen in onze familie vond dat het zo beter was, ook voor zichzelf, het is geen leven zo. Mijn oma is overleden met een glimach op der gezicht, alsof ze zelf ook blij was heen te zijn. hopelijk heeft je opa niet een enorme lijdensweg.

**Geplaatst**: 05-03-14 22:13

Geplaatst: 05-03-14 22:13

Hier ook iemand die de gevolgen van alzheimer van dicht bij mee heeft gemaakt en nu weer mee maakt.
december 2011 is mijn moeder overleden aan alzheimer en in mei 2012 is bij mijn vader alzheimer geconstateerd.
In totaal ben ik al 11 jaar met deze k#t ziekte bezig.
Sterkte en helaas is er weinig anders te doen dan te zien hoe ze weg glijden.

**Geplaatst**: 05-03-14 22:19

Re: we zijn hem "kwijt"

Geplaatst: 05-03-14 22:19

Heel veel sterkte.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 05-03-14 22:20

Geplaatst door de TopicStarter : 05-03-14 22:20

Wat een lieve reacties van jullie allemaal

doet me goed.
Ik vind het heel lastig, omdat je momenteel geen normaal gesprek.meer met hem kunt voeren. Halve zinnen en vage antwoorden.. dat is het

ik mis hem gewoon. Vooral de laatste jaren konden we eindelijk goed door een deur.

We krijgen idd een case manager, zo te horen is dat dus een goede stap. We willen ook gaan aankaarten/overleggen met die persoon of we hem moeten gaan aanmelden voor een verzorgingstehuis of dat hij zo ergens terecht kan mocht t onhoudbaar worden.

zo lastig ook, wat is de grens? Wanneer word het gevaarlijk? Of hebben we die grens al bereikt.

in ieder geval bedankt voor jullie antwoorden

doet me goed. En iedereen die het nodig heeft zelf ook sterkte..

**Geplaatst**: 05-03-14 22:25

Geplaatst: 05-03-14 22:25

Dott schreef:
Wat een lieve reacties van jullie allemaal doet me goed.
Ik vind het heel lastig, omdat je momenteel geen normaal gesprek.meer met hem kunt voeren. Halve zinnen en vage antwoorden.. dat is het ik mis hem gewoon. Vooral de laatste jaren konden we eindelijk goed door een deur.

We krijgen idd een case manager, zo te horen is dat dus een goede stap. We willen ook gaan aankaarten/overleggen met die persoon of we hem moeten gaan aanmelden voor een verzorgingstehuis of dat hij zo ergens terecht kan mocht t onhoudbaar worden.

zo lastig ook, wat is de grens? Wanneer word het gevaarlijk? Of hebben we die grens al bereikt.

in ieder geval bedankt voor jullie antwoorden doet me goed. En iedereen die het nodig heeft zelf ook sterkte..

was het maar zo eenvoudig, om opgenomen te worden of zelf maar op een wachtlijst te kunnen staan moet de CIZ een indicatie afgeven.
Om in een bejaardentehuis te kunnen moet er een ZZP04 afgegeven worden.
Voor een tehuis waar een dementerende terecht komt een ZZP05
Dus zal je daar eerst op moeten wachten.

**Geplaatst**: 05-03-14 22:27

Geplaatst: 05-03-14 22:27

een tip is wel, zakt die wel zo ver weg dat die nog weinig kan, doe dan de dingen waar je zelf ook van kan genieten. mijn oma zelf kon nog weinig, maar vond het eerlijk om te eten, nouja elke kans als wij er waren haalde we haar op, gingen we bij me opa aan de andere kant zitten en gaven we haar lekker taart als we dat hadden, advocaatje etc. je ziet die mensen nog genieten van de dingen waar ze van kunnen genieten en dat geeft een beetje voldoening.

**Geplaatst**: 05-03-14 22:30

Re: we zijn hem "kwijt"

Geplaatst: 05-03-14 22:30

Kijk ook eens naar kleinschalig wonen is minder heftig dan een verzorgingstehuis dat is waar mijn oma nu zit ze hebben daar idd ook dagbesteding en hebben vaste verzorgsters ook heel fijn, en mijn opa woont in een appartement 2 verdiepingen hoger en kan er zo altijd naar toe.

**Geplaatst**: 05-03-14 22:37

Re: we zijn hem "kwijt"

Geplaatst: 05-03-14 22:37

Ik heb alleen jouw verhaal gelezen en ik snap je pijn zo goed. Mijn moeder werd op jonge leeftijd (55 dement) en het is hartverscheurend hoe het gaat. Je moet soms blijven lachen om dingen anders doet het teveel zeer. Maar ook ik vroeg me zo vaak af waarom het zover moest komen. Het is zo oneerlijk...

Over een verzorgingstehuis...mijn moeder was ook sterk en zou zoiets nooit hebben gewild. Echter toen het niet anders meer kon en we haar hebben "weggebracht" (want zo voelde het wel) vond zij het vanaf het eerste moment prima en viel er een pak van mijn hart...ze was veilig. Ik had dit nooit gedacht, maar het moest wel..

Ik wil je heel veel sterkte wensen...dikke knuffel ook al ken ik je niet.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 05-03-14 22:55

Geplaatst door de TopicStarter : 05-03-14 22:55

cam schreef:
Dott schreef:
Wat een lieve reacties van jullie allemaal doet me goed.
Ik vind het heel lastig, omdat je momenteel geen normaal gesprek.meer met hem kunt voeren. Halve zinnen en vage antwoorden.. dat is het ik mis hem gewoon. Vooral de laatste jaren konden we eindelijk goed door een deur.

We krijgen idd een case manager, zo te horen is dat dus een goede stap. We willen ook gaan aankaarten/overleggen met die persoon of we hem moeten gaan aanmelden voor een verzorgingstehuis of dat hij zo ergens terecht kan mocht t onhoudbaar worden.

zo lastig ook, wat is de grens? Wanneer word het gevaarlijk? Of hebben we die grens al bereikt.

in ieder geval bedankt voor jullie antwoorden doet me goed. En iedereen die het nodig heeft zelf ook sterkte..

was het maar zo eenvoudig, om opgenomen te worden of zelf maar op een wachtlijst te kunnen staan moet de CIZ een indicatie afgeven.
Om in een bejaardentehuis te kunnen moet er een ZZP04 afgegeven worden.
Voor een tehuis waar een dementerende terecht komt een ZZP05
Dus zal je daar eerst op moeten wachten.

Oke. Ja zo veel verstand heb ik er dus niet van. Daar zouden we meer info over moeten vragen en ik neem aan dat een case manager daar bij kan helpen..

**Geplaatst**: 05-03-14 23:00

Re: we zijn hem "kwijt"

Geplaatst: 05-03-14 23:00

Ik snap helemaal hoe je je voelt. Mijn oma is na het overlijden van mijn opa zo geworden, herkende ons op een gegeven moment niet meer en is inmiddels overleden.

Daarnaast werk ik ook met bewoners met Alzheimer/dementie.
Als je wilt praten, of even wat kwijt wilt? mijn pb staat altijd voor je open!

**Geplaatst**: 05-03-14 23:01

Geplaatst: 05-03-14 23:01

Een case maneger kan je een hoop vertellen maar win ook zelf informatie in bij je huisarts of via internet je hebt ook speciale alzheimer avonden in ziekenhuizen.

**Geplaatst**: 05-03-14 23:04

Geplaatst: 05-03-14 23:04

Ja de case manager help daarbij.
Je kan wel alin de buurt rond kijken welke instelling geschikt is voor je opa

**Geplaatst**: 05-03-14 23:11

Re: we zijn hem "kwijt"

Geplaatst: 05-03-14 23:11

Ik heb niet alles doorgelezen, maar ga alsjeblieft, alsjeblieft, NU alles regelen.
Mijn Oma is 7 jaar geleden met spoed opgenomen, maar enkel en alleen omdat haar geval al bekend was en men wist dat ze dementerende was. Er is ons verteld dat als dit niet het geval was geweest, het gerust 2 jaar had kunnen duren.

En geloof me.... je kan gewoon niet zelf 2 jaar voor een dementerende zorgen. Je moet iemand in je huis halen of zorgen dat er altijd iemand bij die persoon in huis is. Alles moet je 5x controleren (gas, wc doortrekken, kont afvegen enz). Het is gewoon niet te doen. We hebben het een week moeten doen (met de hele familie), maar waren daarna echt uitgeput van de kopzorgen die het geeft.

Ga er alsjeblieft niet te laat achteraan, het hele traject van nu naar het tehuis duurt echt nog een flinke tijd!

**Geplaatst door de TopicStarter** : 05-03-14 23:44

Re: we zijn hem "kwijt"

Geplaatst door de TopicStarter : 05-03-14 23:44

Oke. Das wel heel goed om te weten. Vooral mijn moeder is erg van "nog even aankijken" en "wacht het nog even af". Logisch ook, zij wil ook niet erkennen wat er gebeurd.
Maar ik zal het er met haar over hebben, dat het wel belangrijk is om stappen te gaan zetten nu.
er is overal wel bekend dat ie alzheimer heeft en achteruit gaat. Staat onder behandeling van verschillende artsen en krijgt ook nog regelmatig onderzoeken (onder hevig verzet van hem.zelf de laatste paar keer. "Dat gezeur aan mn lijf, laat me gewoon met rust".)

jullie tips en lieve woorden helpen enorm. We hebben gewoon geen idee wat ons te wachten staat dus alle advies is meegenomen. Zeker van mensen die het hebben meegemaakt. Dus nogmaals, bedankt.
ook voor de mensen die hun pb box voor me open willen zetten ondanks dat ze me niet kennen. Echt enorm bedankt.

**Geplaatst**: 05-03-14 23:52

Re: we zijn hem "kwijt"

Geplaatst: 05-03-14 23:52

Ik zou het niet meer te lang aankijken, op een gegeven moment is het niet meer verantwoord om je opa zelfstandig te laten wonen en kan je het beter voor zijn voordat er wel iets ernstigs gebeurt.

Mijn oma heeft zware alzheimer, weet van voren niet meer dat ze van achteren leeft en daarbij is heeft ze het op d'r stembanden en kan ze dus ook niet meer praten, inmiddels gaat schrijven ook niet meer.
Ontzetten zielig en het breekt je hart om zo'n sterke vrouw te zien veranderen in een zielig hoopje mens.

Wij zijn dan ook erg blij dat ze in een verzorgingstehuis zit, ze wordt goed in de gaten gehouden, krijgt d'r medicijnen en eten op tijd en wordt bezig gehouden.

Alzheimer wordt uiteindelijk steeds erger en het kan opeens erg snel gaan..

Sterkte met dit alles, het is niet makkelijk om iemand zo te zien waar je om geeft.

**Geplaatst**: 06-03-14 00:44

Re: we zijn hem "kwijt"

Geplaatst: 06-03-14 00:44

Ik zou zeker nu beginnen met aanvragen van een indicatie, mocht de nood aan de man zijn hoef je dat niet meer te doen. Ik weet niet precies hoe het in elkaar zit, maar zie op mijn werk wel veel dat mensen het uitstellen en uiteindelijk dingen tot een spoedopname komen en dit geeft een hele hoop onrust als er nog helemaal niets is geregeld.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 06-03-14 01:04

Re: we zijn hem "kwijt"

Geplaatst door de TopicStarter : 06-03-14 01:04

Ja ik zal daar zeker op aandringen. Feit is helaas wel dat beslissingen vooral bij mn moeder en tante liggen in de eerste plaats. En vooral mn eigen moeder vind het heel moeilijk. Maar goed ik ga iig met haar praten en wat jullie me zeggen ook tegen haar zeggen.

Nomineer dit bericht ×