Geplaatst Hou er a.u.b. een beetje rekening mee dat ik me enorm verdrietig voel, er ziek van ben en ik het niet nodig heb om de grond in getrapt te worden. Ik zal proberen het hier iets objectiever neer te zetten, maar ik heb op dit moment gewoon het gevoel dat het allemaal mijn schuld is. Dat is dus geen waarheid, maar een gevoel.
_____________________________
Zaterdag heeft mijn vriend (ex is nog even te pijnlijk) het uitgemaakt. Aan de ene kant had ik kunnen of moeten zien aankomen, maar het kwam voor mij echt geheel onverwacht.
We waren een jaar bij elkaar en dat was best pittig. Leerden elkaar kennen vlak nadat ik uit een lange en slechte relatie kwam. Hij had juist nog amper ervaring met relaties, en is ook niet de grootste held met vrouwen. Mijn ex was dat wel (helaas niet enkel in positieve zin: manipulatief), dus dat was voor mij enorm wennen. Ik wilde nog helemaal geen relatie, maar na 3 of 4 maanden waarin we enorm veel bij elkaar waren, elkaar steeds liever vonden en de grootste schik hadden, moest zelfs ik bekennen dat we aan 't stempeltje 'relatie' niet meer ontkwamen.
Al heel snel toen ik mijn vriend leerde kennen ben ik aan de prikpil gegaan. Dit was een grote gok, aangezien ik van de pil altijd veranderde in een moordlustig monster (alleen had ik toen een relatie waarbij ik mijn mond niet open durfde te trekken). De eerste drie maanden ging het nog, de tweede shot werd het een hel. Als hij iets verkeerd deed reageerde ik heel heftig. Resulteerde in dat hij een maand in t buitenland zat met een vriendin thuis die niet kon eten of slapen van de stress en het verdriet.
Toen de prikpil niet werkte naar de laatste oplossing gegaan, een spiraaltje. Dat was ook een gok of het goed zou gaan, maar zo'n beetje de laatste mogelijkheid. We zouden beiden opletten of die donderwolk boven mijn hoofd zou verdwijnen.. Heeft 3 maanden enorme ellende opgeleverd. In die tijd ook ups en downs. Als iets me irriteerde móest ik er een boom over opzetten, en dan konden we het uitpraten.. alleen was mijn frustratie dan nog niet weg en maakte ik er vaak alsnog ruzie van. Meestal ging het nergens over. Juist de actie van hem waar ik hem terecht de huid over vol had mogen schelden en hem voor had mogen schoppen en dumpen (evt. PB) hadden we zou uitgepraat, en terwijl ik alle reden had hem te wantrouwen voelde ik dat helemaal niet zo. Maar ik had gewoon altijd een donderwolk boven mijn hoofd, kon nooit, op niemand trouwens, ongeremd blij reageren. Soms moest er gewoon iets kapot, ik ben nooit echt heel gemeen tegen mijn vriend geweest, nooit schelden enzo, maar als je iemand maar genoeg verwijten maakt.. Hier werd ik me steeds meer van bewust, maar ik kon het gewoon niet stoppen als ik eenmaal was begonnen met die boom opzetten. Dit maakte me behoorlijk ongelukkig, en daarmee ook nog donkerder..
Al met al waren we het doel kwijt. Hij was bezig mij lief vinden en het goed te doen (en dat ging lang niet altijd goed..) en ik was bezig met niet boos zijn en proberen hem lief te vinden. Nu klinkt het allemaal wel heel donker, we hadden ook heel goede momenten, dat die connectie van in het begin er wel echt weer even was en we als kleine kinderen liepen te giegelen en te klooien. Ondertussen waren er veel veranderingen waarin ik er voor hem heb geprobeerd te zijn en miscommunicatie nog wel eens een goede woordenwisseling veroorzaakte. Daarna zijn we steeds verder uit elkaar gegaan, hij moest wennen aan de veranderingen, had daardoor minder zin om bij mij te komen, en ik heb daar compleet verkeerd op gereageerd door ook minder makkelijk naar hem toe te gaan als hij erom vroeg. Ik ben licht autistisch en kan slecht tegen verandering, miste onze avondjes bij mij thuis ook ontzettend.
De laatste weken ben ik heel hard bezig geweest dingen niet te laten escaleren en dat ging beter. Reageerde wel veel te snel geïrriteerd. Na valentijnsdag nog harder aan het werk gegaan, maar de irritatie bleef; ik miste de connectie tussen ons, de intimiteit. Daar hebben we het maandag over gehad. Naar mijn idee waren we er wel uit, wisten we allebei hoe het zat en wilde hij er wat mee doen. Knuffelend in slaap gevallen, wakker geworden, hij zei zelf dat ie dat heel fijn had gevonden. Ik ook. Had er vertrouwen in.
Ondertussen werd de donderwolk boven mijn hoofd minder. Ik begon het doel weer te zien: zoals in het begin.. samen willen zijn, no matter what. Schik hebben, dan maar als twee kleuters. Maandagsmorgens om 7u samen onder de douche staan met de slappe lach. Niet anders kunnen dan lachen als je elkaar ziet. Het ging er niet om dat dingen op mijn manier moesten, het moest gewoon beter! Hoe kon het tussen ons beter worden als ik altijd dat boze gevoel had? Donderdag deed hij echt zijn best, knuffelen e.d.. En toen dacht ik.. het roer moet bij mij echt om! Ik wilde zaterdag graag met hem praten, dat ik die omslag wilde maken, dat het echt bij mij lag en beter zou worden! Zo voelde ik het ook, mijn plan was om er daarna gewoon een supergezellige avond van te maken.
Alleen maakte hij het zaterdagmiddag uit, omdat hij het idee had dat we er alles aan hadden gedaan hadden en hij geen weg meer zag. Voor mij enorm cru. Als ik eerder had besproken waar ik mee aan het werk was had dit niet gehoeven.. Hij moet gruwelijk veel van me gehouden hebben om dit vol te hebben gehouden (al geld dat andersom ook) en ik geloof niet dat als die omslag net wat eerder was gekomen dat het dan nu over was geweest. En wat een timing op een jaar.. Precies als ik denk dat we op een punt staan vanaf waar we eindelijk verder kunnen, ziet hij er geen heil meer in en krijg ik geen kans meer.
Vanaf dat moment kan ik weinig anders meer dan huilen. Geen hap door mn keel, 2 nachten wakker gelegen met koorts, steeds als ik mn ogen sluit beelden van ons voor me zien, herinneringen maar ook de toekomst.. we zouden van de zomer samen naar zijn ouders in amerika gaan en ik had daar onwijs veel zin in. Hoe rot het ook ging tussen ons soms, ik ben mijn maatje kwijt
hij is altijd enorm zorgzaam voor me geweest, vlak nadat ik hem leerde kennen liep ik een stevige whiplash op, daar heeft hij echt heel veel rekening mee gehouden en met liefde.. We hebben zoveel lol gehad samen, ik voelde me zo enorm thuis bij hem. Hoe boos ik ook op hem was, hij maakte nooit een rotopmerking terug. En naast dat hij weg valt ook zijn familie.. heel hecht en warm, voelde me daar meer thuis dan thuis. Ik vind het zo ontzettend moeilijk.. Weet geen raad met mezelf nu.. Denk bij alles "had ik maar.." dat hij donderdag samen wilde douchen.. had ik dat maar gedaan.. dat ie vorige week vroeg of ik kwam slapen.. had ik het maar gedaan.. Vanaf zijn valentijnskaartje met superlieve tekst naar nu is het zo enorm snel gegaan, juist terwijl het naar mijn idee beter ging en vanaf gister alleen maar beter ging worden.._____________________
Nogmaals, mijn gevoel en hier ook vooral mijn aandeel. In tegenstelling tot de meeste stellen die uit elkaar gaan geven we niet elkaar de schuld maar allebei onszelf. Heb nog contact met vriend, die is het er niet mee eens dat alles bij mij ligt, die vind niet dat ik me zo verrot gedragen heb en heeft me dat ook nooit verweten. Vriend (nu toch maar ex.. weet zeker dat het niet meer goed komt, zegt hij nu in ieder geval). De hoge nood die ik vanmorgen had om van me af te schrijven is wel gezakt, maar wilde dat van vanmorgen in ieder geval recht zetten, misschien heb ik toch wat aan de reacties. en het verhelderd wel om het op te schrijven.. en ook over zijn aandeel na te denken. Alleen nog maar verwijten naar mezelf gemaakt.
klinkt alsof je het heel moeilijk hebt.... proef er ook spijt in, en boosheid op jezelf..... 
