Geplaatst Ik heb lang getwijfeld of ik een topic hier over moest openen, maar merk dat ik het allemaal niet meer kan overzien.
Even een beetje informatie vooraf, zal proberen het kort te houden.
Mijn vriend (T) en ik zijn nu bijna 7 jaar samen waarvan 3 jaar samenwonend.
In die 7 jaar hebben we heel wat mee gemaakt. Hoogtepunten, maar eigenlijk vooral dieptepunten.
Al die tijd was het voornamelijk ik die vocht voor onze relatie en ik heb heel veel voor hem aangepast.
Bijna anderhalf jaar geleden ging het goed mis. We kwamen met mijn familie bij elkaar omdat mijn ouders zo lief waren dat ze hun kinderen + aanhang meenamen naar Amerika en we moesten nog even de puntjes op de i zetten. T had zo z'n twijfels bij de reis vanwege mijn familie, ik had er veel zin in en heb altijd gezegd dat hij er ook voor kon kiezen om alleen thuis te blijven. Hij kreeg om eigenlijk niks ruzie met mijn ouders. Is tijdens het eten opgestaan en weg gestampt. Schreeuwend dat hij niks meer met mijn k*tfamilie te maken wou hebben. Hierop is hij met piepende banden weggereden en heeft mij daar gelaten. Later wou hij me ook niet ophalen want: 'hij is toch geen taxi!'
Mijn ouders ook niet en aangezien hij was vertrokken vond ik dat zelf ook niet nodig dus ben bij mijn ouders blijven overnachten.
Nadat hij na 3 dagen nog steeds niet bereid was om met mijn ouders in gesprek te gaan of alleen op zijn voorwaarde (mijn ouders moesten maar naar hem toe komen
) Hebben mijn ouders en met name mijn moeder besloten dat dit geen doen zou zijn op vakantie voor beide partijen en dat hebben ze hem laten weten middels een what'sappje aangezien T verder geen kant op wou. Ik heb van het begin af aan gezegd dat ik wel mee zou gaan.Daarna is het gesodemieter tussen ons vele malen erger geworden en voor mij brak werkelijk waar de hel los
De ene dag wenste hij dat het vliegtuig waarin we zouden gaan neer zou storten de andere dag smeekte hij bijna om vergeving. Na ruim een week op zo'n emotionele achtbaan te hebben gezeten brak gelukkig de vakantie aan. De belangrijkste spullen had ik al bij mijn ouders staan aangezien hij ook dreigde de sloten te hebben vervangen als ik terug kwam.
Na mijn terugkomst hebben we gepraat en na 2 maanden heb ik besloten hem een laatste kans te geven onder bepaalde voorwaarde.
Een van de voorwaarde was dat hij hulp moest gaan zoeken voor zijn gedrag aangezien dit al veel langer een probleem was.
Uiteindelijk is het 3 maanden goed gegaan en is hij zeggen en schrijven 3x naar therapie geweest.
Na de intake diagnostiseerde ze hem met narcisme en borderline.
De groep lag hem niet en de psych die hem daarin had geplaatst had hem persoonlijk kwaad berokkend daardoor.
De diagnose klopt volgens hem ook absoluut niet (ik herken het wel heel erg bij hem).
Nu is het weer zo ver dat we om de haverklap ruzie hebben. Hij me regelmatig kleineerd waar andere bij zijn. Alles ligt aan mij. En ik heb me nooit aan hem aangepast.
Ik heb er ondertussen mijn buik vol van en ben er klaar mee om hem maar zo tevreden mogelijk te houden, wat nooit lukt.
Ik heb me te lang en teveel aangepast waardoor ik nu niet eens mezelf meer ben en dat is niet goed.
Mijn gevoel voor hem is ook veel veranderd.
Hierdoor heb ik dus besloten dat ik ga.
Stalling voor mijn paard is geregeld en eind januari/begin februari vertrek ik.
Maar hoe moet ik hem dit vertellen? En hoe zal hij reageren? Het enige voorspelbare aan T is dat hij onvoorspelbaar is.
Welke spullen zijn belangrijk om bij te houden naast mijn eigen papieren?
Mijn paard staat bij zijn ouders en die verhuis ik in elk geval voor ik vertrek, dezelfde avond vertel ik het hem. Zijn ouders zijn al net zo onvoorspelbaar en ik wil niet dat ze mijn paard gaan gebruiken als machtsmiddel tegen mij.
Ik ben bang dat hij dit wel met de katten gaat doen, terwijl hij er niks mee heeft
Hoe kan ik dit het beste aanpakken en hebben jullie tips voor mij?
Wat zijn dingen die ik niet moet vergeten?
En hoe gaat het in z'n werk met ons koophuis? En hoe lang gaat zoiets duren?
Ik heb al een inschrijving gedaan bij de wooncoörperatie. Ik moet tijdelijk terug naar mijn ouder, wat verre van ideaal is, maar wil snel weer op mezelf
Nu probeer ik hem er nog buiten te houden omdat ik bang ben dat hij alles zal doen wat hij kan om me dwars te zitten. Dat zal hij denk ik nog steeds doen als ik daadwerkelijk vertrek, maar dan heb ik een plek om naar toe te gaan en hoef ik niet meer bij hem in 1 huis te zitten.
Als ik er aan denk wordt ik al misselijk en vind het ontzettend eng wat ik ga doen, maar als ik met hem door ga, ga ik er kapot aan.
Als je alles gelezen hebt
respect! Het is langer geworden dan dat de bedoeling was.Alle tips en dergelijke zijn welkom!
Mensen die me denken te herkennen graag via PB. Hier geen namen van mij of mijn dieren.
Daarnaast nogmaals sterkte, hoop dat alles op zijn pootjes terecht komt. Vind het een zeer moedig besluit van je! 
. 
? 
