
Mijn schoonzusje is vannacht bevallen van een dochtertje, genaamd stacey
Helemaal geweldig natuurlijk,
Uiteraard was ik best zenuwachtig en heel benieuwd
Maar voor de rest, leuk een nichtje.. verder deed het niet zoveel.. besefte het niet echt.
Vanmiddag kwamen ze thuis, ik wachtte hun op met hun hond senna, die ik had opgevangen..
En daar kwamen ze, in een maxicosie lag ze op tafel.
Wat was ze klein !! Ik had baby's echt veeeel groter in gedachte

Stond maar te bekijken.. hoe kan het zooo klein zijn?

En toen kwam de vraag, wil je haar vasthouden?
Ik heb bij iedereen altijd nee gezegt, verschrikkelijk vond ik het
Maar toch zei ik ja...
En daar lag ze dan, in m'n armen... de tranen sprongen in me ogen
Ik bleef maar naar d'r staren... wat een wonder dacht ik bij me zelf..
Ik werd echt overspoelt door liefde, ik was zo in de war.. ik hield helemaal niet van baby's
Nu pas snap ik de echte moeder liefde.. de moeder instinct...
Heb mijn vriend gelijk foto's gewhatsapt..
Maar we moeten nog echt geduld hebben
Pppfff... hoe houden jullie dat vol?

Ik moest echt even van me afschrijven..


