Geplaatst Maar dat maakt me voor nu geen kont uit.
Ik moet het allemaal even kwijt, heb er een tijd overna gedacht of het verstandig was het op internet te gooien, maar ergens moet ik mijn hart gewoon even luchten.Stiekem heb ik een topleven. Mijn school gaat na wat strubbelingen met mezelf over wat ik nou wilde met mijn leven top, ik heb een prima sociaal leven, leuke hobby's, een hele lieve vriendin.. Eigenlijk mag ik dus niet klagen.
Kan niet goed gaan, schijnbaar.
Drie weken geleden kreeg mijn vader last van zijn onderbuik.
Het voelde alsof hij een flinke trap had gehad.
En vanaf toen is het in een sneltreinvaart gegaan. Naar de huisarts, daarna door naar het ziekenhuis en toen bleek waar ik het ergste voor vreesde.
Kanker.
Vorige week maandag, nu dus bijna twee weken geleden, is hij onder het mes gegaan en is het weefsel weggehaald.
Mooi, hoofdstuk afgesloten, hoopten wij, want hij had verder nergens last van, zijn bloed zag er goed uit, het was in een vroeg stadium weggehaald dus het weefsel zou nog even getest worden en dan zouden we weer vrolijk en blij verder gaan met ons normale leven.
Woensdag was die afspraak. Voor de zekerheid toch even gevraagd aan mijn ouders of ze me wilden bellen als ze de uitslag wisten. Het bleef stil. Veel te lang. Uiteindelijk heb ik zelf gebeld.
En dan krijg je een klap in je gezicht.
'Het is niet helemaal goed meisje.'
De rest van het gesprek weet ik niet precies meer.
Ik heb mijn vader voor het eerst van mijn leven horen huilen van verdriet, van onzekerheid.
Leukemie.
Ze hadden het in het ziekenhuis nooit eerder gezien.
Een beregrote kerel, een sterke vent, met een prima conditie, nooit vermoeid, geen enkel symptoom dat overeenkwam met wat hij heeft. Leukemie die tot uiting kwam op een plek waar ze het nog nooit eerder hadden meegemaakt..
Gisteren hadden ze een gesprek bij de oncoloog en is hij doorverwezen naar het UMC omdat ze in ons ziekenhuis geen raad wisten met de situatie.
Het enige kleine pluspuntje is dat zijn bloed schoon is, waar we toch wel heel bang voor waren.
En vandaag is papa de hele dag bij het UMC.
Er zullen onderzoeken gedaan worden, beenmergpuncties, weet ik veel wat voor onderzoeken nog meer.
In één klap is voor mijn gevoel al mijn zekerheid weggevallen. Ik ben kwaad op de wereld, waarom mijn vader, waarom precies hij? Je wenst het niemand toe, maar mijn papa moet nog minstens 40 jaar mee. Hij moet bij mijn bruiloft kunnen zijn, zijn kleinkinderen de lucht in kunnen gooien en weer op kunnen vangen net zoals hij vroeger met mij deed.
Twee weken eerder hadden we het er in de les nog over. Wat ieders angst was.
Mijn antwoord? Het verliezen van een of beide ouders.
We blijven hoop houden, papa is sterk en wordt gewoon beter.
Maar probeer te realiseren dat diegenen die er uiteindelijk toe doen, je geliefden zijn.
De wereld draait door, maar voor ons staat hij even stil.
Pff , tis inderdaad een rotziekte! sterkte! 
ik wens jou en jouw familie enorm veel sterkte de komende tijd! 
! 
Ermee blijven zitten lost niks op.. 
