Geplaatst Ik heb een vriend... Een gewone vriend. Een hele goede. Waarmee ik echt alles... Alles deel.. En met wie ik heel veel ben. Gewoon als vrienden. Kan ook niet anders, want meneer is homo
Woensdag nacht was ik met hem uit. Ik had er wat alcohol inzitten en meneer homo, laten we hem even erm, Marcel noemen... Of nee, niet Marcel, dat brengt slechte herinneringen aan een andere Marcel op... Even kijken. Sander.. Nee, ook niet. Hé, ik ben niet zo goed met namen bedenken hoor! Goed, we gaan voor iets ouderwets Hollands, waarom ook niet... Jan... Vanaf nu heet meneer homo Jan.. Want meneer homo is ook zo banketstaaf... En Jan, och, waarom ook niet. Kan ik telkens glimlachen om die naam terwijl ik dit verhaal aan het typen ben.
Dus, woensdagnacht was ik uit met meneer ho- ehh Jan... Jan snauwde iets naar me. Pardon?! Dacht ik toch even niet hé. Ik werd boos. Jan bedoelde het niet zo, maar het was toch echt wel een snauw en er word niet naar me gesnauwd, buh. Dus, ruzie. Ik ben weg gegaan. Terwijl ik zielsalleen door de donkere straten liep met een betraand gezicht, smsten we wat af. Onderweg nog een dronken meneer tegengekomen die achteruit liep midden op de weg, aan het tellen. 142. 143. 144. Ik onderbrak hem. "Hé, nou moet ik weer opnieuw beginnen." Nadat hij bijna was aangereden hem toch maar van de weg gehaald, zijn mobiel van hem gestolen en wat smsjes gestuurd naar zijn vriendenlijst wat zijn adres was, want dat wist hij niet meer. Sms terug en vervolgens de dronken meneer voor zijn deur afgeleverd. Ondertussen nog altijd smsend met Jan, die vroeg of ik naar zijn huis wilde komen om het uit te praten. Goed. Meneer afgeleverd en naar Jan toegegaan.
Ik had sowieso wat opgekropte gevoelens over een heel aantal dingen, maar dat zeg ik nooit... Wat dat betreft ben ik behoorlijk gesloten. Luchtig en grappenmakend over alles. Alsof het me niet deert. Jan en vrienden weten dan nooit zo goed wanneer iets mij nou wel dwars zit of wanneer niet... Er zaten mij al een tijdje dingen dwars, maar daar was ik nooit over begonnen. Alleen zorgde het er wel voor, dat toen Jan even naar me snauwde, de bom barstte.. En dus woensdagnacht kwam alles er eindelijk uit.
Het is gewoon zo, iedereen komt altijd bij mij als er iets is.. Ik zorg altijd voor iedereen. En dat vind ik echt niet erg. Maar op dit moment gaat het even ten koste van mij.. En niemand die mij eens vraagt, Eline, hoe is het nu? Maar, toen kwam zijn kant.. Dat zien we niet, zei hij. Je komt over alsof je nooit een vuiltje aan de lucht hebt.. En daar heeft hij ook wel weer gelijk in, want ik heb een grote muur om me heen die ik niet snel afbreek.. En dan krop ik het op, heb ik in één keer een boze uitbarsting en ben ik vervolgens boos dat mijn vrienden er niet voor me zijn :haha: Maar ik geef ze helemaal de kans niet om er voor me te zijn... Conclusie, die muur moet wat meer naar beneden. Ik moet eerlijker zijn over wat ik voel... En als ik het idee heb dat Jan er niet voor me is, moet ik hem op zijn schouder tikken van "Hé hallo, hier ben ik, ik heb je even nodig." Want, zei Jan, ondanks dat ik homo ben, ben ik nog wel steeds een man en zie ik die kleine hints niet altijd.
Na het gesprek had ik zoiets, tja, over muren afbreken en eerlijk zijn gesproken... Jan keek me al wat vreemd aan. Ik draaide wat op mijn voeten, want eigenlijk wilde ik het niet zeggen en eigenlijk ook wel... Dus na wat onzin heen en weer en "Zeg het nou gewoon" heb ik het dus gezegd.
"Jan, ik ben verliefd op je."
Ja... En wat moet je daar dan mee. Hij is een hele goede vriend van mij en we zien elkaar veel.. Heel veel. Het is niet wederzijds, maar dat heb ik altijd al geweten. Ook logisch, want Jan is homo. Dus ik zei hem ook wel dat ik daar geen illusies over heb, maar dat ik gewoon moeite heb om met die opgekropte gevoelens om te gaan... En dat ik er na maanden nog steeds niet overheen ben. Jan nam het heel goed op en we hebben er een super gesprek over gehad, maar uiteindelijk lost zo'n gesprek niets op. Het is een opluchting, maar meer dan dat is het niet...
En dus, nam ik die nacht een besluit.
Wat bij mij altijd het beste werkt is die persoon gewoon niet meer zien... Dan gaat de verliefdheid snel over. Out of sight, out of mind toch.
Dus Jan, zei ik. De vriendschap is ehh, even post-poned. Niet over, maar ik las een pauze in. We moeten elkaar niet meer zien. Jan was het er niet mee eens, maar dat is dan dikke pech. Ik wil niet nog maanden lopen met deze gevoelens... Elke keer als we samen op de bank zitten wijn drinken, tegen elkaar aan, dat werkt mijn gevoelens niet in het voordeel! Elk uur smsen over onzinnige dingen. De hele tijd foto's naar elkaar sturen. Elkaar bellen. Veel naar de film, uit, wijntjes doen bij hem thuis, op het terras, samen shoppen etc... Allemaal leuk. Superleuk. Maar mijn gevoelens verdwijnen er niet mee.
Jan bracht aan dat hij de hele zomer al was weg geweest, en dat had ook niet geholpen. Nee, logisch zei ik, want we appten elkaar elke minuut van de dag, de hele zomer lang, over hoe we elkaar aan het missen waren. Dus dat hielp ook niet.
In mijn optiek moet er even geen contact zijn. Desnoods een paar weken of maanden.
Maar oef... Ik heb het er lastig mee! Dag 1 was al drama. Zag een grote poster voor maar 6,- van zijn lievelingsfilm en wilde er al een foto van maken om naar hem te appen of ik die voor hem mee moest nemen.. Maar dat kan natuurlijk nu even niet... En elke keer bij een kleine gebeurtenis heb ik de neiging te appen.. Want dat doen we normaal.. Stomme apjes als "Wat ben ik brak van gisteren" "Zit nu in de les" "Vrij, eindelijk naar huis!" "Er liep net een knappe meid langs!" etc etc.. Had nooit door hoeveel we dat deden. Maar heel veel. Dus het is een echte omschakeling.
Na dag 1 zat ik 's avonds alleen thuis en mijn hersenen gingen echt even van "Hmm, zal Jan even smsen hoe zijn eerste dag radiostilte is gegaan," zonder dat ik me besefte dat dit ehh, niet helemaal logisch is. Zo staat mijn hoofd op de autopiloot wat Jan betreft...
Het is nu dag 4 en er is geen contact geweest. Ik heb geen idee hoe het met hem gaat en wat hij er van vind en dat vreet wel aan me. Ik heb onze gezamenlijke vrienden niets verteld hierover en hij blijkbaar ook niet, want er is mij nog niets gevraagd.
Woensdag zie ik hem in onze gezamenlijke vriendenkring, maar ik denk er al over om dat te skippen... Maar aan de andere kant kijk ik er zo ontzettend naar uit... En dat is slecht. Zeer slecht. Ik mag er niet naar uitkijken.
Jan moet uit mijn hoofd verbannen worden. Ik heb een Jan uurtje op een dag. Ik mag in totaal niet meer dan een uur aan hem denken op een dag, om mijn gevoelens even te ontluiken, maar de rest van de dag is het strict Janloos. Ik mag niet kijken of zijn facebook en ook niet op zijn whatsapp, hoelaat hij nog online is geweest. Langzaam zie ik zijn naam steeds verder naar onder schuiven, omdat andere gesprekken met anderen nu de boventoon beginnen te voeren. Dat is vreemd, want normaal stond hij bovenaan in de contactenlijst... En langzaam schuift hij weg. Ik mag niet op zijn naam klikken en tot nu toe heb ik dat niet gedaan. Maar oef, wat wil ik dat soms graag. 's Avonds als ik in bed lig, mag ik niet aan hem denken, ik denk dan meteen ergens anders aan.
Dit topic helpt niet echt bepaald in het niet aan hem denken, dus of dit slim is... Maar goed, de behoefte om het te delen is sterk en misschien moet ik daar dan heel even aan toegeven, zodat ik daarna verder kan met mijn no-Jan regime
Ik vroeg aan een vriend van me "Hoe ga je ermee om als je verliefd bent op een goede vriend?" Hij zei "Be a leaf on the wind and let it glide by." Ik vertelde hem van mijn ondernemen actie "Well, that's not really gliding, more like punching through, but ohwell, that's totally you."
Ik doe dingen niet halfbakken nee. Dus, dag 4 en still going strong
Ik mag niet terugvallen! Ik mag geen contact zoeken... Ik mag ook niet wensen dat hij contact zoekt (want ow wat wens ik dat graag, dat hij de regels breekt!)... Nee, nee en nee. Maar bluh, het ineens moeten doen zonder mijn beste vriend. Bah. Ik moet maar iemand nieuw benoemen en die maar constant smsen. Dan wel één die wat lelijk is, zodat ik daar gewoon niet op kan vallen en gevoelens voor kan ontwikkelen
ik heb maanden rondgelopen met een verliefdheid die niet wederzijds was. Echt gruwelijk verliefd. Ook van alles geprobeerd, heb ook zeker een maand geen contact meer met hem gehad 
maar dat niks op de wereld er mij van kon weerhouden om van hem te houden 
zoals hij was, en dat ik besloot, juist omdat ik van hem hield, dat ik wilde dat hij gelukkig zou worden. Ook als dat betekende dat dat niet met mij zou zijn. Ik legde mij er bij neer dat ik op een dag dan maar gruwelijk gekwetst zou worden, omdat hij ooit een meisje zou vinden waar hij natuurlijk wel verliefd op zou worden. Maar dat ik dat zou accepteren, als hem dat gelukkig zou maken...
