Bokt.nl

**Geplaatst door de TopicStarter** : 30-08-13 09:00

Bindingsangst in een relatie van 6 jaar..

Geplaatst door de TopicStarter : 30-08-13 09:00

Nogal genant, dit hier...

Een tijd terug opende ik een topic onder een andere naam, daar kwam algauw een slotje op omdat ik regels had gebroken door het te openen met een niet goed gekeurd schaudwaccount.
Och ja, dan maar op deze manier, het kan me niet meer schelen dat jullie nu een gezicht kunnen plakken op degene met de relatieproblemen...
Ik zit in een nogal bodemloze put en wat objectieve raad of advies is meer dan welkom..

Ik leerde mijn vriend kennen zo'n 5 1/2 geleden, we waren beiden 22. Hij was wees sinds z'n 18, had alleen zijn beide grootmoeders nog en een stiefvader die hij weinig nog zag, geen broers, geen zussen. Een grootmoeder had hij een serieuze bang mee, was alsof zijn tweede moeder. Ik ben ook enig kind. Hij woonde alleen in zijn ouderlijk huis.
Onze relatie ging vrij snel. We leerden elkaar nogal snel kennen, zaten meteen op dezelfde golflengte, algauw vroeg hij me of ik kwam inwonen bij hem. We hadden een passionele relatie, konden ons onwijs goed plezier maken met elkaar.
We hebben een aantal obstakels gekend onderweg, maar steeds goed doorgekomen met de steun aan elkaar. We leken haast wel het perfecte koppel dat alles kon doorstaan.
Hij zorgde ondertussen ook voor z'n grootmoeder door naar de winkel te gaan met haar. Stilaan werd ze dementerend en namen we allebei wat taakjes op ons.

Na 3 jaar had hij een twijfelmoment. Of hij niet terug beter vrijgezel kon zijn. Dit was een tijd dat ik vroeg om samen een huis te kopen, iets van ons samen, een nieuwe start.
Na een week had hij zich bedacht en besliste hij toch voor onze relatie te gaan. We hebben nog een jaar gezocht naar een huis (wat een moeizame zoektocht bleek) en uiteindelijk wat gevonden. Hij wilde voort, maar had een duw in de rug nodig zei hij zelf. Ons huis gekocht, zijn huis verkocht.

Twee maanden na de verhuis werd zijn oma geplaatst in een rusthuis (december 2012). Hij heeft er ontzettend schuldgevoelens over gehad, maar het was beter zo. Het was niet meer veilig thuis om voor haar te zorgen, ze viel regelmatig en vergat soms belangrijke dingen. Twee maanden in het rusthuis later is ze ongelukkig ten val gekomen. Ze is meteen in coma geraakt en drie dagen nadien overleden.
Mijn vriend had nooit gezegd dat hij haar graag zag, ik drukte hem erop dat het voor hem misschien belangrijk kon zijn dit toch nog uit te spreken als afscheid. Op een gegeven moment deed hij dat, en ze reageerde uit haar coma, zij zag hem ook graag… Nadien is ze overleden.

Dit was een moeilijke tijd, mede omdat hij ook in een nieuwe job zat waar hij zich niet goed voelde. Uren hebben we gepraat hoe hij zit kon aanpakken.
Een vakantie samen leek ons de ideale oplosing (juni 2013). Even weg van alles, van iedereen, van alle problemen. Het was een verademing, onze vakantie deed zo’n deugd.
Hij weet dat ik een nogal romantisch type ben en dat ik mezelf ooit met hem zag trouwen en kindjes krijgen. Dat was mijn droom, hij de man van mijn leven, voor altijd. Hij ging er mee in op en zei dat hij ook wilde trouwen. Hij vroeg welke ringen in mooi vond, welke trouwjurken, waar we zouden kunnen trouwen, in welke zaak,…. Ik moest maar wat geduld hebben. Geen probleem, dat had ik wel .

Na onze vakantie ging het stukken beter op zijn job. Hij kon dingen loslaten en voelde zich goed. Hoe langer die tijd voortging, hoe moeizamer het tussen ons ging. Hij werd afstandelijk en ik had geen vat op hem. Ik probeerde te praten maar kreeg weinig respons op wat ik vroeg. Hij hield altijd zo’n stuk van zichzelf geheim had ik de indruk.

Nou gisteren is er plots alles uitgekomen…

Hij is bang om verder te gaan, bang om een stap vooruit te zetten. Hij zegt dat alles goed gaat zoals het nu is, waarom dan veranderen? Hij denkt dat als we zouden trouwen dat alles stuk gaat gaan en niet meer zo leuk als nu. Hij heeft geen goede voorbeeldrelaties gezien in zijn familie of rondom hem: iedereen met lange relaties (de 40, 50 plussers) zijn allemaal ontevreden in hun leven, zijn ongelukkig met hun partner, doen niets anders dan ruzie maken,… Dat wil hij niet.
Hij wil geen gescheiden man van 40 zijn, heeft bang dat ik hem zou verlaten voor iemand anders, dat ik kanker zou krijgen,… “Misschien zijn mensen niet gemaakt om bij elkaar te blijven heel hun leven lang?”, kreeg ik te horen.
Van huilbui, naar angstaanval, naar boosheid naar terug kalm. Dat gebeurde er met mij. Ik kon niets uitbrengen. Als ik vroeg of hij wilde dat het gedaan is zegt hij ronduit nee, ik wil je niet kwijt. Maar hij kan me “ook niet geven wat je wil”.

Hij had jammer genoeg de nachtshift, heeft mij zijn relaas een kwartier voor hij moest vertrekken in mijn kamp gesmeten. Dus praten hebben we niet meer kunnen doen. Vanmorgen hebben we elkaar 10 minuten gezien, toen hij thuiskwam en ik moest vertrekken.
Hij denkt dat ik perse nu kinderen wil (hoewel dat ABSOLUUT niet het geval is), maar ik wil wel zekerheid dat er in de toekomst ooit 1tje komt, als hij er ook klaar voor is. Trouwen hoeft voor mij ook niet meer, als ik zekerheid heb dat ik bij hem kan zijn.

Je zou kunnen denken dat alles dan in orde is. Maar dat is het niet.
Trouwen is voor mij momenteel bijzaak, maar ik kan het idee niet lossen dat ik geen zekerheid heb met hem. Zekerheid in de zin dat hij me over twee of vijf jaar opnieuw voor dit blok gaat zetten, weer gaat twijfelen of mensen wel gemaakt zijn om bij elkaar te zijn.

Hij zegt dat alles rondom hem is gestorven en kapot is gegaan. Dat het leven te kort is om niet te genieten. Daar ga ik volledig mee akkoord en wil ook niets liever dan gewoon genieten, met hem. Hij ziet me doodgraag zegt hij, ik doe niets verkeerd en ben perfect voor hem. Hij zei me letterlijk dat het probleem bij hem zit.

Ik weet niet wat ik hiermee aan moet. Zit volledig in zak en as. Ik heb hier zo’n goeie vent aan, ik voel me supergelukkig als we leuke dingen doen. Maar het gevoel dat hij me nu geeft, daar ga ik aan kapot.

We zijn nu beiden 27 jaar. Ik wil heus nog tijd geven, maar ben bang dat ik bijvoorbeeld 35 jaar ben, en hij me op die moment plots zegt: het is gedaan, ik ben er zeker van, mensen zijn niet gemaakt om bij elkaar te blijven. Wat moet ik dan?

Sorry voor mijn lange post.

**Geplaatst**: 30-08-13 09:07

Re: Bindingsangst in een relatie van 6 jaar..

Geplaatst: 30-08-13 09:07

Die zekerheid heb je nooit, je hebt er ook die wel stappen nemen maar er geen waarde aan hechten.
Ik ben pas getrouwd toen we elkaar 15 jaar kenden. In mijn geval was geduld een schone zaak.
Ik denk wel dat je enige helderheid moet hebben over wel of geen kinderen op termijn.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 30-08-13 09:09

Re: Bindingsangst in een relatie van 6 jaar..

Geplaatst door de TopicStarter : 30-08-13 09:09

De zekerheid die hij uit over 'zijn we nog samen over 20 jaar' kan ik hem niet geven , al wil ik onze liefde een eerlijke kans geven en er wel voor gaan. Alleen de twijfels die hij altijd uit, daar weet ik niet hoe ermee om te gaan. En inderdaad, wil wil zekerheid hebben of er OOIT een kind kan zijn. Maar net door dat te vragen lijk ik druk op hem te leggen, wat zijn twijfels doet toenemen: hij vraagt zich dan af "ben ik wel goed genoeg, kan ik haar op termijn wel geven wat ze wil?"

**Geplaatst**: 30-08-13 09:13

Geplaatst: 30-08-13 09:13

Heeft hij er al eens aan gedacht om hierover te praten met een maatschappelijk helper/ psycholoog? Als ik dit zo hoor heb ik namenlijk het vemoeden dat hij oa de dood van zijn ouders nog niet verwerkt heeft, en dat de dood van zijn oma als het ware de druppel is geweest die de emmer liet overlopen.
Aangezien je zegt dat hij ook zegt/ weet dat het probleem bij hem ligt is hij ook degene die dit op moet lossen, jij kan hem hierin alleen begeleiden en (onder)steunen.

Een maatschappelijk werker of psygoloog kan hem helpen met verwerken en het krijgen van een normaal/ realistich beeld van relaties en hoe die verlopen, want kennenlijk heeft hij een sterk vertekend beeld van het standaard verloop van relaties. Hij weet niet anders als dat relaties niet kunnen werken omdat hij nooit mensen is tegengekomen/ kent die over een langere periode een goede relatie hebben.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 30-08-13 09:22

Re: Bindingsangst in een relatie van 6 jaar..

Geplaatst door de TopicStarter : 30-08-13 09:22

Daar heb ik ook al aan gedacht Rintah, vannacht. Dat ik misschien eens kan voorstellen om eens met iemand te gaan praten.
Bij de dood van zijn ouders had hij ooit zo'n verplicht rondje praten met de maatschappelijk werker, dat voelde toen niet goed zei hij me.
Als het niet goed ging met zijn job is hij ook éénmalig gaan praten. Daar heeft hij wel baat bij gehad, dus ik denk wel dat hij ervoor open staat.

Ik denk ook dat hij een verkeerd beeld heeft, hoewel ik zelf geen enkel koppel kan aanduiden ter voorbeeld als hij daarnaar vraagt. Maar dat is normaal dat je bijvoorbeeld in een huwelijk van 30 jaar ups en downs ervaart, niet de hele tijd rozegeur. Het belangrijkste is elkaar dan graag zien.

Ik wil hem zeker helpen en ondersteunen. Maar ik kan dit niet alleen, ga er als het ware aan onderdoor. Ik vind dat zolang als er sprake is van liefde dat je moet vechten. Alleen krijg ik soms het gevoel dat ik wil vechten en dat ook doe, maar ik nooit zekerheid ga krijgen dat ik op termijn een gevecht heb gewonnen die nooit een eerlijke kans heeft gekregen om te slagen..

**Geplaatst**: 30-08-13 09:35

Geplaatst: 30-08-13 09:35

OMG. TS wat een verhaal zeg

. Hij heeft zo te horen wel heel veel meegemaakt en al zo vroeg al van zijn leven dat ie wees is geraakt.

Ik weet zelf echt niet hoe ik er precies mee om zou (kunnen) gaan, maar wat hierboven verteld wordt. Zou voor hem een maatschappelijk werker en/of psycholoog goed idee kunnen zijn om ermee te gaan praten.

Edit: Hij is al wel bekend bij maatschappelijk werk dus dus ze kennen hem daar dan vast ook nog wel, hopelijk staat ie er nu ook nog voor open.

En zekerheid heeft niemand en voor mij maakt het dan niet uit als men dan getrouwd of ongetrouwd is, overal zijn wel de ups en downs te vinden in relaties. Ik denk als er juist geen ups en downs zijn het dan juist niet een heel gezonde relatie is, maar dat is puur mijn mening.

Wil je heel veel sterkte en kracht toe wensen.

**Geplaatst**: 30-08-13 12:57

Re: Bindingsangst in een relatie van 6 jaar..

Geplaatst: 30-08-13 12:57

Ik begrijp wel waar de bindings-angst vandaan komt, en wat hierboven al gezegd wordt klopt ook wel... Maar als je op je 18de al je beide ouders (bewust) bent verloren dan krijg je (bijna vanzelf) moeite met hechten. Hij zal echt wel van je houden, maar ik denk dat het zaak is om boven water te krijgen waar het probleem precies zit... Waar is hij exact bang voor, als je dat weet kan hij weer een stap vooruit. Ik kan namelijk best voorstellen dat hij angst heeft om kinderen te krijgen bv. Dat hij ook doodgaat voordat de kinderen volwassen zijn.
Echt tips zijn er niet, ik hoop dat jullie er samen uitkomen..

**Geplaatst door de TopicStarter** : 30-08-13 13:20

Re: Bindingsangst in een relatie van 6 jaar..

Geplaatst door de TopicStarter : 30-08-13 13:20

Ik heb net een brief geschreven. Ik kan me met geen mogelijkheid concentreren op mijn werk, ben volledig lam geslagen.
Na de dood van zijn papa had hij al verlatingsangst heeft hij me gezegd, hij was toen 8. Hij had ontzettend bang om z'n moeder ook te verliezen. Hij moest als kind gaan praten om dit praktisch op te lossen. 10 jaar later komt zijn moeder ook te overlijden. Ik begrijp dus wel waar deze problemen vandaan komen.
Ik snap dat dit bepaalde gevoelens met zich meebrengt, hij zich moeilijk kan binden. Alleen weet ik niet of dit komt uit angst mij op termijn ook te verliezen. Ik doe er alles aan hij te laten zien dat ik hem in alles steun en hij mij 100% kan vertrouwen. Dat doet hij ook zegt hij. Maar is dit dan nog niet voldoende voor hem om hiervoor te vechten?
Of is dit en 'test' om te kijken of ik net zoals alle andere mensen hem 'verlaat'?
Ik vind dit zo moeilijk, dit is de man van mijn leven en hij lijkt het niet te snappen... :'(

**Geplaatst**: 30-08-13 13:28

Re: Bindingsangst in een relatie van 6 jaar..

Geplaatst: 30-08-13 13:28

Wat vreselijk voor jullie beiden!
Ik ga volledig mee met een van mijn voorgangers, probeer hem zover te krijgen dat hij naar een goede psych gaat. Iemand waar hij mee klikt en die de tijd neemt voor hem. Bereid je vervolgens voor op een heftig jaar, want er zal echt heel wat onder die oppervlakte liggen als ik het zo mag omschrijven en dat moet er een keertje uit en dat is zo doorgaans geen fijne karwei. Maar, als het zover is dat die verwerking echt begint dan heb je er flink wat profijt van. Doe je dit namelijk niet dan vrees ik eigenlijk wat jij ook aangeeft, iets dat steeds weer terug gaat komen en of je het dan uiteindelijk volhoud met elkaar..

**Geplaatst**: 30-08-13 13:28

Geplaatst: 30-08-13 13:28

Nee ik denk dat het een oprechte angst is voor de dood... Ofwel het verliezen van een geliefde aan de dood. Ik denk ook niet dat het aan jouw licht maar dat hij bij iedereen vast loopt... Ik gok zomaar dat al zijn (vriendschappelijke) relaties relatief oppervlakkig zullen zijn. Ik herken het een beetje, ik heb toevallig meerdere vrienden die op jonge leeftijd 1 of beide ouders is verloren. En alle 3 hebben moeite met relaties aangaan. Ik denk dat jij vooral heel veel geduld zult nodig hebben, en je vriend hulp van buitenaf.

**Geplaatst**: 30-08-13 13:33

Geplaatst: 30-08-13 13:33

Dit is nooit leuk om lezen

Ik denk dat het inderdaad nu nodig is om te weten waar hij bang voor is. Jullie zijn nu al lang samen, hebben al een heel verleden samen. Dus hoe je het ook draait of keert, moest hij jou nu verliezen (door welke reden ook) of over 10 jaar, het gaat evenveel pijn doen.
Als ik het goed begrijp heeft niemand hem opzettelijk verlaten toch? Ik zou juist denken dat door zijn verleden hij zeker wil profiteren van het leven samen met wie hij lief heeft omdat het misschien voorbij is voor je het weet.
Pfff ingewikkeld hoor en jou kennende heeft dat een hele impact op jou (zou er zelf ook niet weten wat mee te moeten).

**Geplaatst door de TopicStarter** : 30-08-13 13:57

Geplaatst door de TopicStarter : 30-08-13 13:57

Daar ben ik zeker van dat het niet aan ligt, dat heeft hij ook letterlijk gezegd: "ik zit met een probleem, jij niet". Dat maakt het enerzijds nog moeilijker, want ik kan niets 'veranderen' waardoor het net weer gaat werken of goed gaan. Ik moet dit precies uitzitten met het nodige portie geduld.

Wat familie betreft heeft niemand hem ooit met opzet verlaten, allen overleden. Alleen heeft hij twee relaties gehad van elk anderhalf jaar, waarbij de meisjes in kwestie hem wel steeds hebben laten vallen voor een andere vent.

Hij heeft inderdaad een hoop vrienden, veel daarvan oppervlakkig in de zin van 'we delen dezelfde interesse in sport en hebben dezelfde job', maar verder dan dat zal hij nooit over zijn gevoelens praten. Hij heeft één vriend die ongeveer hetzelfde als hem heeft meegemaakt (vriend is zelf zwaar ziek geweest en zijn moeder overleden). Met hem kan hij wel goed praten zegt hij, zitten op dezelfde lijn.
Alleen met mij kan hij goed praten zegt hij en dan met die ene vriend.

Hij wil zeker profiteren van het leven. Maar hem kennende is alleen zijn en oppervlakkige contacten niks voor hem, daar gaat hij aan kapot. Hij wil betekenis hebben in het leven, alles een betekenis geven en het hoe en waarom achterhalen. Een leven vol feesten en oppervlakkigheid geeft je hier toch nul voldoening aan?

Bedankt in ieder geval voor jullie steun. Het doet me deugd.

EDIT: hij zegt wel ook "ik ben niet bang voor de dood, ik ben wel bang om oud te worden"

Laatst bijgewerkt door witteRaaf op 30-08-13 14:10, in het totaal 1 keer bewerkt

**Geplaatst**: 30-08-13 14:08

Re: Bindingsangst in een relatie van 6 jaar..

Geplaatst: 30-08-13 14:08

Ik denk inderdaad ook echt dat het niet aan jou ligt. Hij houd wel echt van je en juist dat maakt het voor hem zo moeilijk, gezien hij alles waar hij waarde aan heeft gehecht, kwijt is geraakt. Dit is heel logisch en hier kan hij vrij weinig aan doen denk ik, deze angst jou ook kwijt te raken. Het idee "kinderen" zou ik even laten voor wat het is, wacht eerst tot hij er weer vertrouwen in heeft en weer rust heeft. Heel naar, sterkte met de moeilijke situatie.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 01-09-13 11:31

Geplaatst door de TopicStarter : 01-09-13 11:31

Een kleine update...

Ik onderga allerlei emoties, ongelofelijk!
Eerst was ik paniekerig, dan was ik kalm en sinds gisteren ben ik boos.

Na mijn eerste brief was hij blij, blij dat ik hem nog kansen wilde geven, mezelf even opofferen. Hij stelde me wel gerust dat hij OOIT verder wil, OOIT kinderen. Gaan praten met iemand objectief wilt hij voorlopig overigens niet.

Vrijdag waren we gaan eten, we zagen een oudere man van rond de 50 jaar alleen op een terrasje, alleen iets drinken, alleen hapjes eten. Hij zei me dat hij nooit zo wilde worden. Verder hebben we niet meer gepraat. Hij zegt niets over het hele onderwerp. Heb geen idee wat er in zijn hoofd omgaat.
Ook heb ik met een aantal vriendinnen gepraat die hem goed kennen (hun vriendjes zijn zijn beste vrienden).

Gisteren is hij gaan lopen met één van die vrienden. Als hij weg werken was heb ik toch nog even gesmst met de vriendin van dat vriendje (zij is ook mijn beste vriendin). Of zij misschien wat raad wist voor me, wat ik kon doen met al die gevoelens die ik heb.

Haar vriend vond het moeilijk om 'tussen' ons te komen, maar dat vroeg ik ook niet. Hij zei wel tegen haar dat hij mijn vriend niet begreep. Hij heeft enorm veel zitten nadenken, zit met vanalles in zijn hoofd blijkbaar. Ook ons. Over onze toekomst denkt hij ook nog steeds na. Dat wilt hij voor zichzelf uitklaren, wat hij wil.
En net hierdoor krijg ik die gevoelens van boosheid. Ik probeer ze niet af te reageren op hem, maar ik vind wel dat hij het mag weten.
Als hij nog twee jaar tijd nodig heeft om alsnog op hetzelfde besluit te komen, dan moet ik gewoon maar volgen op zijn schip. Terwijl ik in tussentijd misschien zelf mijn leven op orde zou kunnen zetten.

Het idee dat hij twijfelt over ons, over mij, dat vreet echt aan me. Maakt me serieus ongelukkig. Ik bied hem steeds een veilige thuishaven, iemand die voor hem zorgt. En wie zorgt er ondertussen voor mij?

Ik krijg lichamelijke klachten van al deze stress, hoe kan ik dit ooit gewoon zitten afwachten. Wachten op zijn beslissing?? Soms lijkt het alsof hij in zijn hoofd al een beslissing heeft genomen?

Vandaag moesten we normaal naar een BBQ van zijn familie (waar tal van voorbeelden zitten van slechte relaties...). Normaal ging ik meegaan, maar heb me gisteren bedacht. Ik wil niet mee, mezelf weer wegcijferen en doen alsof er niets aan de hand is. Het gelukkige koppeltje spelen. Ik wil ook niet geassocieerd worden met deze slechte relatievormen. Wil dat hij thuiskomt en denkt 'ik heb het beter' (hoewel dat voor de moment niet zo is..)
Hij is dus net alleen vertrokken. Hij vond het jammer maar begreep me wel (omdat hij mijn gezondheidsproblemen kent die door de stress weer de kop op steken). Hij wilt ook dat ik het dan maar kalmer aandoe.

"We zullen er vanavond of morgen over praten als jij dat wilt". Dat staat me dus niet aan: "jij". Waarom hij niet? Heeft hij geen nood om dingen uit te klaren?
Dat maakt me zo kwaad, precies alsof ik alleen aan het vechten ben. Ondertussen heeft hij al twee dagen uitjes gepland met zijn vrienden de komende week. Als hij voor ons wil vechten, is het dan niet nodig dat wij tijd vrijmaken, misschien om te praten?

Ik word hier moe van... en zooooo kwaad!

**Geplaatst**: 01-09-13 11:58

Re: Bindingsangst in een relatie van 6 jaar..

Geplaatst: 01-09-13 11:58

Je loopt teveel achter hem aan.. je verwijt hem dat hij zelf niet weet wat hij wil maar je loopt wel achter hem aan en steunt hem in hoe hij doet!
Hoe je het nu aanpakt werkt duidelijk niet dus ik zou het op een anedere manier proberen. Afstand houden, hem het uit laten zoeken tot hij zelf wil praten. Laat hem maar voelen hoe het ook kan zijn.
Sterkte want ik snap dat het voor jou niet leuk is dat hij steeds twijfelt.

**Geplaatst**: 01-09-13 11:59

Geplaatst: 01-09-13 11:59

Weet je, ik vind het heel goed bedoeld dat iedereen er op aandringt dat hij eens met iemand gaat praten over zijn problemen

Maar heel eerlijk? Zoals je hem omschrijft is het wel logisch dat hij een flinke knauw overgehouden heeft aan wat hem is overkomen.

Hij geeft aan dat hij niet naar de toekomst durft te kijken in de zin van plannen maken / beloftes doen.
Simpelweg omdat hij uit ervaring weet dat je kunt plannen wat je wilt, maar het leven altijd anders kan lopen :(:)

Hij geeft aan dat hij geen beloftes voor de toekomst kan doen. Eigenlijk is dat gewoon heel realistisch

NIEMAND kan jou met een 100% garantie beloven dat je altijd samen zal blijven en kinderen zal krijgen. Niemand.

Alles dat iedereen heeft is eigenlijk alleen het hier en nu. Hij wil graag bij jou zijn en jij bij hem.
Dat zou op zich voldoende moeten zijn

Genoeg vrouwen voor wie dat ook voldoende is, horen dat hun liefde graag bij hun is, op een gegeven moment wil trouwen en kinderen wil krijgen. Dat geeft aan dat het goed zit.

Als dat voor jou niet genoeg is, ligt het probleem dan ook niet een heel klein beetje bij jou....?

Drijf je het nu niet allemaal zelf een beetje op de spits?

Ik snap je gevoelens absoluut hoor, maar als jij dingen van hem gaat eisen die hij simpelweg niet KAN beloven....dan maak je het toch allemaal wel een beetje zelf kapot ben ik bang :(:)

**Geplaatst**: 01-09-13 12:29

Re: Bindingsangst in een relatie van 6 jaar..

Geplaatst: 01-09-13 12:29

Ben ik het mee eens pmarena. Uiteindelijk heb je kans dat hij alleen maar dingen gaat beloven om TS gerust te stellen. Dingen waar hij misschien niet eens achter staat. Heb je ook niks aan.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 01-09-13 12:49

Re: Bindingsangst in een relatie van 6 jaar..

Geplaatst door de TopicStarter : 01-09-13 12:49

Nee dat weet ik. Zou het miss beter zijn dat ik zelf met iemand ga praten? Omdat ik net merk dat ik nood heb aan duidelijkheid maar hem niet wil pushen? En wat afstand nemen misschien?

**Geplaatst**: 01-09-13 13:05

Geplaatst: 01-09-13 13:05

Ik weet het niet

Kun je jezelf niet gerust stellen met het idee dat je keuze eigenlijk heel simpel is?

Keuze nr. 1: je eist duidelijkheid van hem.

Wat wil je dan van hem horen?
Een plechtige belofte dat hij je nooit zal verlaten?
Het plannen van een huwelijksdatum?
Dat jullie vanaf datum x gaan proberen zwanger te worden?

Wat als hij geen harde afspraken wil (kan!) maken? Verbreek je de relatie dan?

Is het antwoord op deze vraag dat je dan niet de relatie verbreekt omdat je hem niet kwijt wilt...
dan kun je er misschien beter direct voor kiezen om deze bom niet onder je relatie te gooien want de kans is natuurlijk groot dat je eigenhandig de relatie ontwricht als je hem zo voor het blok zet

Keuze 2: je beëindigt de relatie en gaat op zoek naar een andere man.
Je bent dan vrijgezel en moet maar afwachten of je ooit nog een man vindt die maar half zo goed is als je vriend en zoveel kans geeft op een trouwerij en kinderen... wellicht ga je geen betere kans krijgen dan die je nu hebt met je huidige vriend

Keuze 3: je legt je er bij neer dat je geen enkele garantie hebt (net als de rest van de wereldbevolking

) en geniet gewoon van het hier en nu: je hebt een vent met wie je het goed hebt toch?? En hij wil met je trouwen en ouders worden zegt hij uit eigen beweging toch?

Je hebt het zaadje nu geplant, laat hem er even over nadenken en kan er altijd nog eens op terugkomen om te vragen wat hij graag wil.
Je bent nu allebei 27. Hoe wil hij er graag bij zitten als hij 40 is? Getrouwd? Kinderen?

Als hij daar nu eerst eens goed over nadenkt en zijn hart laat spreken

**Geplaatst door de TopicStarter** : 01-09-13 17:08

Geplaatst door de TopicStarter : 01-09-13 17:08

Bedankt voor jullie visie, heb het nog niet echt duidelijk voor mezelf omschrijven als zijnde dat ik ook keuzes heb.

Keuze 1 leidt inderdaad nergens naar. Misschien loze en lege beloften die niks betekenen.

Het leven hoeft voor mij niet netjes gepland staan in de zin van nu dit en vanaf datum x zo. Ik wil ook graag leven en liefst gewoon met hem. Ik ben er mij van bewust dat Niemand echt zekerheid heeft in zijn leven. Dan moet je mensen vastbinden en in een kamer opsluiten, dan heb je misschien wel het fysieke dat bij jou is, maar niet het emotionele. En dan hoeft het voor mij ook niet.

Al vergelijk ik het nu met hetzelfde. Hij twijfelt aan onze toekomst (ben ik wel gemaakt om bij één dezelfde persoon te zijn? Gaat dit lukken, hoewel ik je nu wel graag zie?) en ik ga hierdoor ook twijfelen aan ons. Het lijkt me ook alsof hij zichzelf onttrokken heeft aan het emotionele, want mijn vent is wel daar, maar zijn gedachten zitten 20 jaar verder . Ik loop misschien hard van stapel, maar ik ben één en al gevoelsmens, ik kan mijn gedachten niet uitzetten.

Keuze 3 wil ik volgen. Maar ik krijg mijn gedachten niet geordend. Ik vraag alleen dat hij emotioneel geëngageerd is in onze relatie. En momenteel ontvlucht hij gewoon alles wil hij uit zichzelf alleen dingen met vrienden gaan doen. Misschien net omdat hij weet dat ik een prater ben, akkoord. Maar als dingen niet worden uitgesproken gaan ze alleen maar hun eigen verhaal vormen in je hoofd. En dat loopt volgens mij ook niet goed af.

Mijn beste vriendin is net langs geweest (de vriendin van één van zijn beste vrienden). Zij herkent hem ook niet meer, vindt hem bot en begrijpt niets van hoe hij momenteel is. Ze denkt ook dat het zeker niet aan mij ligt, maar dat hij met serieuze levensvragen zit.
Alleen jammer dat ze me ook vertelde dat meerdere van zijn betere vrienden vinden dat hij veranderd is, in de negatieve zin. Dat hij minder aangenaam is in omgang bij hen en daarom wat meer contact mijden.
Ze hebben hem dat ook al gezegd een tijd terug, dat hij veranderd is, maar hij weet niet in de negatieve zin en vindt zichzelf ook veranderd (maar vind positief). Hij weet niet dat mensen het minder leuk vinden om in zijn buurt te zijn.

**Geplaatst**: 01-09-13 18:41

Re: Bindingsangst in een relatie van 6 jaar..

Geplaatst: 01-09-13 18:41

Uhh ik zou ook wel van te voren willen weten of mn kerel wel of gen kids wil en wanneer ongeveer. Ga daar niet op zitten en wachten tot dat hij een keer zin heeft om daar duidelijk in te zijn.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 01-09-13 18:49

Geplaatst door de TopicStarter : 01-09-13 18:49

Ja dat heb ik hem gevraagd toen hij eerlijk was over zijn twijfels. Hij zei ja ik wil OOIT kinderen denk ik. Heb toen alleen niet gevraagd of ie dat met mij wilt...
Laatst kwam hij thuis nadat hij een vriend was helpen verhuizen. Die vriend Zijn zus heeft een kindje. Hij kwam thuis en vertelde dat het kindje zo naar hem lachte en hij met haar had gespeeld.

**Geplaatst**: 01-09-13 19:03

Re: Bindingsangst in een relatie van 6 jaar..

Geplaatst: 01-09-13 19:03

Misschien is het verstandig om een time-out te nemen, heb je de mogelijkheid ga dan een maand alleen wonen. Risico is dat hij het maar al te prettig vind en dit dus einde relatie betekent.
Aan de andere kant is het ook zo dat je hem dwingt, zonder dat je op zijn nek zit, om na te denken over jullie relatie en hoe hij zijn toekomst ziet, met of zonder jou. Zeg hem dat je hem de ruimte wilt geven om rustig over alles na te denken en je de komende tijd ook de rust voor jezelf gaat nemen door tijdelijk ergens anders te wonen. Mensen moeten soms eerst merken wat ze missen voor ze beseffen wat ze hebben.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 01-09-13 19:08

Geplaatst door de TopicStarter : 01-09-13 19:08

Dat wilde ik ook graag eens proberen bigone, maar ik heb de mogelijkheid niet om een maand elders te gaan wonen, tenzij op hotel ofzo...
Zussen of broers heb ik niet, vriendinnen die ik ken hebben allen een serieuze relatie en wonen samen (daar wil ik niet tussen gaan hokken) en bij mijn ouders is ook geen optie. We hebben hier wel nog slaapkamers vrij. Ik heb al gedacht om een tijd apart te slapen en elk te doen wat ie wil (werken/vrienden/hobbies) om zo eens te kijken wat dat geeft. Maar wat doe je dan praktisch? Blijf ik eten maken voor hem? Blijf ik zijn kleren wassen als ik de mijne doe enz.

Zijn overigens ook alleen maar gedachten en hersenspinsels hoor, voorlopig houd ik me wat afzijdig bij mijn vriend en laat ik zijn gang wat doen.

**Geplaatst**: 01-09-13 19:55

Re: Bindingsangst in een relatie van 6 jaar..

Geplaatst: 01-09-13 19:55

Het is nu naseizoen, huur een stacaravan of vakantiehuisje. En wat jij voorstelt werkt niet, je bent zijn partner en niet zijn huishoudster, laat hem de boel zelf maar opknappen.

Nomineer dit bericht ×