Geplaatst 
) maar nu wil ik toch heel graag om jullie hulp vragen..Wat voorafging in het (heel erg) kort:
Juli 2004. Ik ben alles vergeten wat er toen gebeurde.
Gelukkig maar volgens mijn omgeving.
Na een heftig hartinfarct belandde ik op de intesive care van het Erasmus Medisch Centrum.
Daar lig je dan als 41 jarige...
Vier jaar heb ik het moeten rekken eer er een geschikt hart ter beschikking kwam, in september 2008.
De dood en het verdriet van anderen werd mijn redding en een kans op een nieuw leven.
Het blijft een wonder en een groot geschenk dat iemand zijn organen afstaat om iemand anders nog een kans te geven
.En ook de artsen verdienen een groot applaus
We maken even een sprong in de tijd:
Een tijdje heeft het zonnetje weer mogen schijnen in zijn leven na de transplantatie. Hij kon weer een "normaal" leven leiden (werken, fietsen etc).
Er waren weer leuke dingen in het leven, zoals op vakantie naar Frankrijk in 2009 (mogelijk gemaakt door mijn tante en oom) en het trouwen met zijn huidige vrouw in mei 2011.
Maar helaas is er ook een hoop misgegaan..
Een aantal jaar voor het infarct heeft hij al 2 hernia's gehad en is daar beide keren aan geopereerd.
In 2010 begon echter alle ellende weer met zijn rug.
Na een (mislukte) operatie in 2010 werd hij helaas weer afhankelijk van zijn rolstoel en in 2011 hebben ze een neurostimulator geplaatst in zijn rug. Dit laatste moest in 2012 opnieuw.
De neurostimulator heeft iets geholpen, maar het zal nooit meer goed komen (volgens de artsen een kapotte rug waar niks meer aan te doen is) en de rolstoel blijft een deel van zijn leven.
Ook in de naaste familie zijn er een aantal zaken voorgevallen waar hij emotioneel een flinke klap van heeft gehad en waar hij het tot op de dag van vandaag heel erg moeilijk mee heeft.
Hij begon zich af te vragen waarom hij een tweede kans heeft gehad als hij er toch niks mee kan, en werd depressief.
Bovenstaand verhaal is een hele beknopte versie van de afgelopen negen jaar ziek zijn.
Afgelopen vrijdag is het laat op de avond helemaal mis gegaan.
Hij was zo verschrikkelijk benauwd dat hij niet eens meer kon lopen.
Op dat moment logeerde hij bij mijn tante in Austerlitz (bij Utrecht), en is hij met de ambulance naar het UMC gebracht. Door zijn verleden en de toestand waarin hij verkeerde is hij vrijwel gelijk door de ambulance naar het Erasmus gebracht.
Daar onderging hij direct de nodige onderzoeken; echo, ecg, bloed onderzoek, biopt van het hart.
Het volgende nieuws werd gebracht: flinke hartritmestoornissen, en de pompfunctie van het hart was niet goed.
Hoogstwaarschijnlijk afstoting van het hart, goed te behandelen maar toch wil je dit niet te horen krijgen.
En nu, na een aantal dagen behandeld zijn tegen de afstoting, zijn ze er toch niet zeker van dat het afstoting is.
De hoge hartslag blijft, hij is zo ontzettend moe dat opstaan al te veel is.
Morgen ochtend krijgt hij een cardioversie ( resetten van zijn hart) in de hoop dat het hart weer gewoon gaat doen.
Er is eerlijk gezegd dat ze niet weten of de schade aan het hart weer volledig zal herstellen, en wat dat betekend voor de toekomst weet niemand.
Lieve bokkers, mijn lieve papa zit nu zo verschrikkelijk diep in de put dat hij zelf geen uitweg meer ziet..
En daarom vraag ik jullie hulp hem een bemoedigend kaartje te sturen om hem een beetje op te beuren
(Wat er voor plaatje op staat maakt niet uit, de gedachte erachter en het gebaar is het belangrijkst)
Alvast heel erg bedankt voor het lezen en wil je ons helpen door hem een kaartje te sturen stuur ik je zijn gegevens via PB.
l
