Geplaatst Ik heb dus emetofobie (angst voor overgeven)...en vandaag moest een hele leuke dag worden, maar helaas...
Ik ging me vanochtend vroeg inschrijven voor het komende schooljaar en m'n vriend ging mee.
Hij had vandaag z'n eerste dag vakantie, dus die wilden we goed inzetten, maar...
We moesten om 9u al op de inschrijving zijn, dat wilde zeggen om half7 opstaan. Mijn vriend zei bij het opstaan al dat hij buikpijn had, maar het was niet z'n maag, het waren z'n darmen. Het ging verder allemaal wel prima, dus we vertrekken met de auto richting antwerpen. Onderweg werd het wat erger en hij kreeg ook last van oprispend maagzuur...Hij probeert mij, door mijn fobie, steeds te sparen door te zeggen dat het best wel gaat en dat hij niet écht misselijk is, etc etc...Ik weet ondertussen dat hij dat doet, dus ik vraag dan toch door tot hij eerlijk antwoord
Ik had al enkele keren gezegd dat ik zag dat hij zich niet goed voelde, en als hij even wou stoppen voor wat frisse lucht ofzo, dat hij dat moest doen. Nee hoor, het ging allemaal wel...We waren bijna ter plaatse toen hij zijn raampje open draaide en begon te zuchten en te steunen. Dan weet ik al hoe laat het is hoor....Dus ik zei: 'Ik zie dat je moet overgeven, zet de auto aan de kant'. Hij wou niet, hij kon daar volgens hem nergens veilig stoppen. Nog geen minuut later kijk ik weer opzij en zie hem helemaal wit wegtrekken. Dus ik zeg : 'Draai hier af en maak dat je uit die auto bent'. Gelukkig deed hij dat wel, hij parkeert de auto, doet de deur open en ja hoor, nét op het nippertje die auto uit...Goed ik rustig m'n vingers in m'n oren, zodat ik het niet zou horen, en de andere kant op kijken. Even later hem een fles water aangereikt, het ging al beter en we waren er bijna, dus wij op naar school. Hij voelde zich al veel beter, het avondeten van de vorige dag had op z'n maag geleden en het was wel voorbij...'jaja' dacht ik nog
Ingeschreven en wel, wij weer naar huis...we zijn bijna thuis en ik merkte al dat hij weer wat meer begon te zuchten en te slikken...Dus ik zeg hem weer : 'op tijd stoppen hé....' 'ja hoor, ik heb nu alleen wat krampen, het is niet hetzelfde als daarnet' ...Komen we thuis, gaan we naar binnen, zegt hij : 'zet de muziek maar aan, ik weet niet wat er gaat gebeuren, maar ik ga NU naar de wc'. Ja, natuurlijk had ik helemaal geen tijd meer om muziek aan te zetten, dus ik ben met 1 schoen aan even terug naar buiten gelopen om niks te moeten horen
We wonen voorlopig in een kleine bungalow, dus je hoort alles overal, waar je ook bent....Daarna had hij het gevoel dat hij diarree ging krijgen, dus met een emmer op de pot...Ik was nog steeds niet in paniek geraakt (heel wat als je weet dat ik tot enkele jaren geleden gillend weg zou rennen en bijna flauw zou vallen van de angst), maar ik kon het echt niet meer aan, dus ik heb m'n laptop enzo gepakt en ben naar m'n ouders gegaan, enkele straten verderop, ik zou wel contact houden via FB Hij heeft nog een keer moeten overgeven en is aan de racekak, heeft daarna iets tegen de misselijkheid ingenomen en ondertussen heeft hij wat soep en een boterham kunnen eten. Het gaat al beter dus! Nu ben ik heel trots op mezelf dat ik niet in paniek geraakt ben, maar....het is duidelijk buikgriep en ik wil nu niet naar huis, ik denk dat ik lekker hier slaap vannacht
De kans zit erin dat ik al besmet ben, maar ik wil eigenlijk niet naar huis voor hij het toilet enzo even ontsmet heeft met dettol, zijn kleren gewassen zijn etc.. 
Hier krijgt mijn fobie de overhand! Ik kan het echt niet Zo, dat moest ik even kwijt...nu duimen dat ik niet ziek word, ik heb even een stressvolle periode en ik ben bang dat m'n fobie weer erger gaat worden, moest ik nu buikgriep krijgen
Het gaat de laatste tijd best goed, dus dat wil ik graag zo houden 
Ook al ben je nu wel aan het vermijden 
). 
Hij zou wat laten weten als hij wakker was, maar ik heb nog niets gehoord..ik laat hem maar rustig slapen zolang. 
Had ik het maar niet gelezen 
