Bokt.nl

Citaat:

Er is sprake van overdrachtsgevoelens wanneer de hulpvragende gevoelens voor een vertrouwenspersoon in het verleden overdraagt op een professional c.q. vertrouwenspersoon in het heden. Gevoelens voor persoon A die in het verleden werden gevoeld worden overgedragen op persoon B in het heden. De gevoelens worden dus helemaal niet voor persoon B gevoeld en de hulpvragende is dus geenszins verliefd op de professional in kwestie. Er worden gevoelens die bij een andere vertrouwenspersoon uit het verleden horen op een vertrouwenspersoon in het heden overgedragen oftewel geprojecteerd. Indien een hulpvragende positieve gevoelens van overdracht voor een hulpverlener ontwikkelt, zeggen die gevoelens dus ook niets over de gevoelens die de hulpvragende voor de persoon van de professional heeft maar zij zeggen vooral iets over de rol/functie die de hulpvragende aan de professional in kwestie toekent. Een professional dient dan ook nooit in te gaan op gevoelens van positieve overdracht van een hulpvragende maar hij/zij dient er binnen de therapie mee aan het werk te gaan: Om welke persoon uit het verleden van de hulpvragende gaat het? Wat betekende die persoon voor de hulpvragende? Aan de invulling van welke behoeften uit het verleden probeert de hulpvragende invulling te geven door projectie? Waarom worden die gevoelens nu door de huidige professional opgeroepen? Etcetera.


Gevoelens van overdracht zijn in ieder geval niet te verwarren met gevoelens van verliefdheid. Dit gebeurt helaas vaak. Dat degene die aan de zorg van een professional is toevertrouwd meent verliefd te zijn, is niet vreemd. Overdrachtsgevoelens voelen namelijk aan als een hele sterke verliefdheid, een bijzondere verliefdheid. Daarom denken cliënten, patiënten en anderen binnen een professionele vertrouwensrelatie eigenlijk altijd dat zij verliefd zijn. De hevigheid van de gevoelens is misleidend. Het gebrek aan informatie over het bestaan van overdrachten zorgt ervoor dat die gevoelens ook niet anders door een hulpvragende geïnterpreteerd kunnen worden. Confrontatie met sterke gevoelens van overdracht leidt er over het algemeen toe dat de hulpvragende meent verliefder te zijn dan zij/hij ooit is geweest. Patiënten, cliënten, studenten, pupillen of pastoranten weten over het algemeen in eerste instantie niet dat gevoelens van overdracht bestaan, laat staan wat zij betekenen en wat het verschil is ten opzichte van gevoelens van verliefdheid. Omdat overdrachtsgevoelens aanvoelen alsof men verliefd is, spreken hulpvragende dan ook van verliefdheid en daarom schrijven zij ook meestal liefdesbrieven aan de professional in kwestie. De hulpvragende kan omwille van gebrek aan informatie ook alleen maar denken “ik ben verliefd”.

HTM schreef:

Ik heb je verhaal gelezen, maar ik denk niet dat je echt verliefd bent.
Heb je ook door dat je voornamelijk op oudere mensen met meer status/macht valt, en daar erkenning zoekt, en dus niet zozeer verliefd bent.
Verliefd ben je namelijk ook als je iemand niet ziet, spreek of contact mee hebt.
Bij jou gaat het steeds weg.
Echte verliefdheid gaat niet weg.

Aryana schreef:

Het is waarschijnlijk niet zozeer verliefdheid, maar meer dat je je veilig voelt bij die ouderen, je klampt je als het ware vast zeg maar. Hoe was de relatie tussen jou en je ouders toen je nog heel klein was? (en dan met name jouw moeder). En wat zegt de psychiater hierover?

stronkje schreef:

De band met mijn moeder is nooit echt goed geweest, ik was altijd een vaders kindje. Toen ik een jaar of 4 was begon mijn vader steeds meer te werken, veel in het buitenland ook. Ik zag hem weinig. Ik begon vanaf toen wat meer aan mijn moeder te hangen maar toen ik een jaar of 9 was begon mijn moeder ook veel te werken en was ik vaak bij opa en oma of in de opvang. Vanaf mijn 14e hadden mijn ouders samen een eigen bedrijf en zag ik ze helemaal weinig. Ze werkte vanaf toen ook nog eens 's avonds en zaterag en zondags. op mijn 16e is mijn vader en vandoor gegaan met een andere vrouw. In deze tijd is de band tussen mij en mijn moeder een periode heel sterk geweest, tot dat mijn vader na een jaar terug kwam en mijn moeder mij direct liet vallen om al haar tijd in mijn vader te kunnen steken. Ik heb daarna de deuren voor zowel mijn vader als mijn moeder definitief gesloten, althans zo voelt het nu na twee jaar nog steeds. Mijn psychiater vind dat ik moet proberen om de deur voor mijn ouders weer een stukje te openen omdat mij dat in het dagelijks leven heel erg zou kunnen helpen, maar ik voel me daar nog altijd te boos voor.

stronkje schreef:

Nou, ik heb al een tijd niet meer kunnen reageren maar dat komt doordat ik uit huis ben gezet een paar weken terug door mijn vriend.

Zoals ik op het einde schreef van mijn openingspost waren de gevoelens het heftigst voor mijn docent en baas op dat moment. Op dit moment zijn de gevoelens voor mijn baas over, maar dat kan elk moment veranderen.
De gevoelens voor mijn docent daarin tegen zijn op dit moment op zijn aller heftigst.

Ik heb met mijn docent veel contact buiten school. We rijden sowieso altijd samen naar school toe met de auto, als we eens wat nodig hebben van elkaar lenen we dat aan elkaar uit en als we elkaars hulp nodig hebben helpen we elkaar. Daarin tegen weet ik niet precies wat voor ‘relatie’ we hebben en dat vind ik wel eens lastig. Het is sowieso een nogal wispelturig persoon en daar kan ik niet zo goed mee omgaan. Het ene moment is ze heel lief, wil ze knuffelen en lekker kletsen en het andere moment is ze heel afstandelijk en ziet ze je eigenlijk niet staan. Ik trek me dat altijd heel persoonlijk aan en kan daar een paar dagen door van slag zijn.
Voordat we begonnen met ‘carpoolen’ had ik eigenlijk helemaal geen gevoelens bij haar. Zag haar gewoon als een normale docent. Maar toen we erachter kwamen dat we eigenlijk altijd de zelfde weg reden besloten we samen naar school te rijden en nou ja toen begon het voor mij dus allemaal. In de auto vielen er soms voor mij ongemakkelijke stiltes doordat ik zo aan het nadenken was over wat te zeggen. Alles moest voor mij ‘perfect’ verlopen omdat ik bang was dat ze me anders raar of vervelend zou vinden en ze dan weer afstand van me zou nemen. Des de meer ik daar mee bezig was in de auto, des de erger de gevoelens achteraf waren. Dagen kon ik er last van hebben als er weer eens een gesprek VOOR MIJN GEVOEL wat moeizamer liep. Toch werden we steeds hechter. Ze zei regelmatig dat ze het fijn vond dat we samen naar school reden, dat onze relatie heel anders was dan die met andere leerlingen maar dat ze daar zelf voor had gekozen door samen naar school te rijden etc. Juist dat soort uitspraken waren voor mij best funest. Ik voelde me daardoor speciaal maar had ook heel sterk het gevoel dat ik heel veel moeite moest doen om de plek die ik bij haar had te behouden. Later begonnen we dus ook dingen van elkaar te lenen en elkaar te helpen met bepaalde dingen buiten school om. Ze begon dingen tegen mij te zeggen als dat als ik haar ergens bij nodig had ik haar altijd kon vragen, dat ik haar meissie was en ze noemt me soms zelfs haar dochter. Heel lief, maar hierdoor worden de gevoelens nog heftiger, moet ik voor mijn gevoel nog meer moeite doen om die plek bij haar te behouden en word ik onwijs jaloers als ze andere leerlingen aandacht geeft en doe ik er ALLES aan om haar aandacht te trekken waardoor ik achteraf dan weer dagen kan denken: Jezus, wat heb ik me stom gedragen. Zo blijf ik dus lekker bezig.

Nu op dit moment zijn mijn gevoelens voor haar dus heel heftig. Ze heeft me net weer thuis gebracht maar in combinatie met de moeilijke periode waar ik nu in zit heb ik zo het gevoel dat ik niet zonder haar kan functioneren.
En dan ook nog eens dat oneindige nadenken over hoe ik me moet gedragen… wat ik wel en niet tegen haar kan zeggen en de jaloezie als ze andere aandacht geeft….

Het zou zo fijn zijn als ik hier vanaf te komen.
Ik probeer het wederom op deze manier weer van me af te schrijven 

verootjoo schreef:

Ik vind dat niet zo'n gezonde relatie tussen een docente en een leerling... De grens was wat mij betreft al overschreden toen je ging carpoolen met je leraar. Dit doe je toch niet? Ik zou daar snel een punt achter breien.

Vivian__ schreef:

Wow.. Ik denk dat jij verslaafd aan een bepaalde aandacht bent. En ik denk dat je dat geen verliefdheid kan noemen maar gewoon simpelweg aandacht krijgen.

Blondie_ schreef:

borderline patient?

Blondie_ schreef:

borderline patient?

Blondie_ schreef:

borderline patient?