Ik heb echt serieus het gevoel alsof ik nooit de liefde van mijn leven ga ontmoeten.
In het verleden verschillende keren geprobeerd met verschillende types, maar altijd loopt het weer stuk.
Ook ben ik denk ik te veeleisend etc.
Maar ik ben nu echt op een punt gekomen dat ik denk:
Goh het hoeft van mij misschien ook niet eens meer.. Ik vind het wel prima zo

Geen teleurstellingen, geen verwachtingen, stress, liefdesverdriet, niet bang zijn of hij wel trouw is, enz...
Mocht ik onverwachts toch ooit iemand tegenkomen (wat ik niet verwacht) dan zou ik daar voor open staan, maar het is niet meer zo dat ik denk: oliebol.. Ik loop achter.. Je 'hoort' gewoon op een 'bepaalde leeftijd' een vriend te krijgen, samenwonen, huisje boompje beestje.. Ik vind het eigenlijk wel prima zo in mn eentje! (Al kan ik soms ook ineens denken van: Pfff saaaaaaaii...
)Zijn er meer bokkers die zo denken?
Ik bedoel.. Als ik al een vriend zou willen, ga ik zelf wel op zoek
Maar hun denken echt dat je niet gelukkig alleen kan zijn.. Heel vervelend..
dan kan ik het me ergens wel voorstellen dat je liever single blijft...
Punt is dat ik 100% zeker weet dat ik over een jaar terug wil naar Wales en dat is niet bepaald een bestemming die de meeste mensen uit zouden kiezen áls ze al willen emigreren, dus ik win er niets bij als ik hier een relatie met iemand begin.