Bokt.nl

**Geplaatst door de TopicStarter** : 10-07-13 16:59

Co-ouderschap zonder kinderwens. Adviezen gevraagd.

Geplaatst door de TopicStarter : 10-07-13 16:59

Allereerst, dit is een goedgekeurd schaduwaccount. Ik heb dit account niet onder mijn eigen naam willen posten omdat het een onderwerp is wat mogelijk sterke reacties oproept en omdat in mijn omgeving de ware grootte van het probleem niet bij iedereen bekend is en dit ook niet wenselijk is. Mocht je mij herkennen in het verhaal, dan zou ik graag zien dat je mij via PB benadert en niet mijn identiteit in het topic prijsgeeft. Het is een lang verhaal, mogelijk ook wat warrig, ik zal het zo logisch mogelijk beschrijven. Ik zou graag willen dat jullie het doorlezen en mij niet te veroordelen, maar om mij te helpen andere zienswijzen te laten zien.

Sinds een aantal maanden heb ik een lieve vriend, een schat van een kerel, maar wel 1 met een rugzak. We kennen elkaar al een tijd en al een aantal jaar wist ik dat zijn huwelijk behoorlijk slecht liep, een huwelijk met een paar acties van zijn vrouw waar ik met stijgende verbazing kennis van nam. Verder dan alleen kennen ging onze relatie niet en ik ben dan ook op geen enkele manier verbonden aan het feit dat hij uiteindelijk besloot te scheiden van zijn vrouw. Zij zijn inmiddels twee jaar uit elkaar en ongeveer een een jaar geleden begon ik hem toch wel leuker dan leuk te vinden. Dit heb ik heel lang heel diep weggestopt, hier wilde ik namelijk niet aan beginnen. Want naast dat hij op dit moment in scheiding ligt, heeft hij ook twee kleine kinderen. En ik, ik ben niet zo van de kinderen. Ik heb altijd gezegd geen kinderen te willen. Maar ja, twee kinderen dus en een scheiding in volle gang, de reden van dit topic.

Want van 'ik vind je leuker dan leuk', ging mijn gevoel naar een stiekeme verliefdheid en die aantrekkingskracht werd uiteindelijk wederzijds. Maar naast een aantrekkingskracht die we voor elkaar hebben, beginnen de problemen zich wel op te stapelen. Want die scheiding, die verloopt nu niet bepaald vlekkenloos. Zijn ex is iemand die het graag allemaal geregeld wil hebben op haar manier en schuwt er niet voor om te dreigen en te manipuleren. Zijn liefde en verantwoordelijkheid voor de kinderen wordt door haar gebruikt als machtsmiddel. Als hij tegen haar in gaat dan staat dit garant voor een daverende ruzie met schelden en schreeuwen en het dreigement dat zij zal bepalen wanneer hij en of hij de kinderen mag zien. Voor mij heeft dit tot gevolg dat ik hier met twee voeten middenin sta als toeschouwer en ik constant mijn agenda aan het aanpassen ben aan de geldende omgangsregeling van dat moment EN de agenda van zijn ex. Daarnaast wordt ik geconfronteert met een vriend die stijf staat van de stress en van voren af en toe niet meer weet dat hij van achteren bestaat en zich regelmatig volledig in zichzelf opsluit en stopt met communiceren. De situatie en zijn gedrag als reactie daarop zorgen ervoor dat ik zelf ook steeds meer stress ervaar. Ik heb constant het gevoel om te moeten vechten voor mijn plekje en dat het initiatief voornamelijk vanuit mijn kant moet komen. Niet omdat hij dat niet wil, maar voornamelijk vanwege de situatie. Ik voorzie met de vaart waarmee de scheiding loopt, dat dit niet zo snel opgelost gaat zijn.

Nu is dit iets waar ik mij op dit moment al erg druk over maak, maar ook over een gezamelijke toekomst maak ik mij zorgen.

Zijn grootste wens in deze hele scheiding is dat hij een 50/50 co-ouderschap heeft en daar zit voor mij echt een probleem. Ik besef heel goed dat ik inmiddels een leeftijd heb waarbij het vinden van een man zonder kinderen is als zoeken naar een speld in een hooiberg, maar ik ben niet zo van de kinderen. En om voor 50% van de tijd voor de kinderen van een ander te zorgen, dat is iets waar ik het spaansbenauwd van krijg. Een omgangsregeling waarbij ze om het weekend er zouden zijn, dat zou voor mij een situatie zijn waar ik zeker in zou kunnen groeien en waar ik stiekem in gedachten best plezier aan zou kunnen hebben, maar co-ouderschap.... Hij weet dit van mij en hij ziet hier geen probleem in, we vinden daar echt wel wat op is zijn mening. Maar ik maak me er zorgen om, want zijn wens is niet de mijne. Ik zou zo graag ooit samen willen wonen, samen wakker willen worden, samen gaan slapen en samen gaan leven. De enige oplossing die ik hierin zie is dat hij 50% van de tijd een eigen huis heeft voor hem en de kinderen en dat de andere 50% van de tijd we dan mijn droom leven. Maar is dit waar ik uiteindelijk gelukkig van ga worden?

Daarnaast zie ik als buitenstaander ook de praktische kant van zaken. Mijn vriend heeft geen woonruimte waar hij de kinderen kan ontvangen op dit moment, en uitzicht hierop is er niet voorlopig. Op dit moment gaat hij dan ook naar het huis van zijn ex 50% van de tijd om een regeling uit te voeren die valt met wat handig is voor haar. Dit huis staat in de verkoop, maar zie dat maar eens snel te doen in deze tijd en dan heb ik het nog niet over het financiele (rampen)plaatje wat hierdoor ontstaat. Werktechnisch is ook alles onzeker, zoals het er nu voor staat raakt hij zijn baan kwijt. En dan de eindeloze ruzies die ze samen hebben (ook in het bijzijn van de kinderen), de afspraken die gemaakt en weer veranderd worden, de constante veranderingen om voornamelijk zijn ex te accomoderen. En twee kinderen die gedrag vertonen waar ik mij zorgen over maak en me zorgen maak hoe een co-ouderschap dit kan gaan verergeren juist door het constante heen en weer gesleep met de kinderen.

Ik steun mijn vriend in zijn wens om co-ouderschap te gaan bereiken, maar het drukt zwaar op mij. Enerzijds om mijn eigen wensen, anderzijds om de praktische zaken, om van het gemanipuleer af te zijn en omdat ik mij afvraag of co-ouderschap niet ook heel schadelijk kan zijn voor kinderen (gezien de situatie). Ik heb het gevoel dat ik me hier niet in kan laten horen omdat het zijn leven is, zijn geluk. Ondertussen vreet het me op en in plaats van dat ik kan genieten van het verliefde gevoel, torpedeer ik mijzelf met piekeren over de toekomst waardoor het geluk in het nu aan het verdwijnen is.

Daarom mijn vraag aan jullie bokkers:
Zijn er bokkers die co-ouderschap uitvoeren en hoe gaat dit? Hoe is de verdeling?
Zijn er bokkers die als partner een man hebben die co-ouderschap heeft? En hoe hebben jullie dit ingericht?
En zien jullie mogelijkheden die ik over het hoofd aan het zien ben? Andere zienswijzen, andere manieren om hier mee om te kunnen gaan?
Wat zouden jullie doen in mijn schoenen?

**Geplaatst**: 10-07-13 17:15

Re: Co-ouderschap zonder kinderwens. Adviezen gevraagd.

Geplaatst: 10-07-13 17:15

Wat ik zou doen? Relatie beeindigen. Ik ben ook niet van de kinderen, en daar moet je echt voor willen gaan. En als het er dan ook nog eens van een ander zijn... Een complete no-go.

Is het echt echt echt de ware Jacob, dan nóg zou ik nú de boel on hold zetten en wachten tot de hele scheidingsellende over is, en dan kijken hoe het gaat. Maar zoals het nu gaat, tussen twee vuren zitten, je hebt sowieso geen schijn van kans eigenlijk, en dan kan je maar beter nu (eventueel tijdelijk) de stekker er uit trekken. Maar blijf er niet tussen zitten, komt niets goeds van denk ik.

**Geplaatst**: 10-07-13 17:23

Re: Co-ouderschap zonder kinderwens. Adviezen gevraagd.

Geplaatst: 10-07-13 17:23

Het zijn harde woorden van Ibbel, maar het is ook mijn eerste gedachte. Er is niet voor niets dat gevoel van jou dat je geen kinderen wilt. Nu word jij min of meer verplicht om kinderen te hebben, op te voeden etc. Dat is garantie voor mislukken, kinderen zullen jou echt niet aardig gaan vinden, want jij wilt hun helemaal niet. Ook al zul je dat nooit hardop zeggen, ze zullen het wel voelen.
Het einde van het verhaal zal zijn dat de relatie met je vriend op knappen staat, jullie allebei ongelukkig zijn en de kinderen er helemaal tussenin zitten.

Dit is een doemscenario, maar kijk maar eens om je heen bij hoeveel het fout gegaan is en bij hoeveel goed.

**Geplaatst**: 10-07-13 17:26

Geplaatst: 10-07-13 17:26

Een ding moet je altijd goed beseffen: Kinderen gaan ALTIJD voor op wat jij graag zou willen. Daar kan en mag jij je absoluut niet mee moeien. En het is zijn volste recht om vader te willen zijn. Als hij enkel een gelegenheidsvadertje wilt zijn die zijn kinderen eens in de zoveel weekenden eens ziet dan zal dat voor jou geen probleem vormen. Maar als hij echt iets wil betekenen in het leven van zijn eigen kinderen, dan gaat hij toch echt ook moeten vechten om zijn kinderen zo vaak mogelijk te zien. En daar heb jij dan niks aan te beïnvloeden of te zeggen.
Dan kan je alleen je ofwel aanpassen aan de situatie. Misschien eerst met hele kleine stapjes door in het begin slechts af en toe te komen als de kinderen er ook zijn. Je er soort van aan gewennen. Misschien krijg je trouwens zelf na een poosje een band met zijn kinderen en ga je ze vanzelf leren appreciëren,ookal heb je nu helemaal niet graag kinderen. Soms kunnen die dingen veranderen.
Ofwel moet je het inderdaad maar doen zoals je zegt en een relatie aangaan waar je slechts halftijds bij je vriend bent. Of je daar gelukkig mee wordt? Dat kan niemand zeggen, misschien wel maar hou er rekening mee dat nog altijd zijn kinderen op de eerste plaats zullen komen en het wel eens kan gebeuren dat die levens overlappen met de jouwe.
Ofwel moet je door de korte pijn heen en het loslaten als je denkt dat je écht niet ermee kan leven. Als jij écht geen leven met kinderen ziet zitten, als jij écht geen leven ziet zitten waar jij maar 50% "droomt" en dan nog vaak zal zien dat je op de tweede plaats komt, dan kan je er niet aan beginnen.

**Geplaatst**: 10-07-13 17:29

Geplaatst: 10-07-13 17:29

Wat een lastige situatie, ik snap je strubbelingen rond deze situatie volkomen.

Ik denk dat het in jouw geval een moeilijke, maar verstandige keuze is om de relatie te beëindigen. Jij hebt geen kinderwens en ik denk dat, dat in deze situatie doorslaggevend is.
Ik denk ook dat het verstandig is, dat hij eerst alles op orde heeft en dat jullie daarna naar de mogelijkheden voor de toekomst kunnen gaan kijken.

**Geplaatst**: 10-07-13 17:29

Geplaatst: 10-07-13 17:29

een vriend van mij woont ook bij zijn pa (volledig) en zijn pa heeft een vriendin die ook absoluut niet van de kinderen is. Ze wast zijn kleding bijvoorbeeld niet en zou ook niet met hem gaan winkelen voor nieuwe kleren oid. Wel heeft hij zich, ondanks dat zijn 'stiefma' hem niet 'wil' het erg goed naar zijn zin thuis en snapt hij stiefma ook prima (hij is nu dan wel wat ouder). Hier heeft vooral Oma heel veel kunnen betekenen en de rol als 'moeder' op zich genomen. Het kan dus wel, maar lastig is het wel denk ik. Zij kon vooral niet tegen kleine kinderen. Ze vond pubers en 'jong volwassenen' wel gezellig.

**Geplaatst**: 10-07-13 17:35

Geplaatst: 10-07-13 17:35

Ik PB je zo nog even, maar hieronder al een deel van mijn antwoord.

Je zit in een lastige positie en herken wel een deel van je. Echter je hebt nu niet alleen de problemen tussen jou en je vriend of evt vriend en jij tegen de ex, maar er is ook nog een stel kinderen. Je vriend heeft iemand nodig die achter hem staat, als dat nodig is, maar dat betekent niet dat jij je volledig dient weg te cijferen.

In mijn ogen heb je dus eigenlijk een paar keuzes:
1) je accepteert dat je vriend kinderen heeft en die ook vaak zal zien. Overleg met hem, dat je je zelf mag kunnen zijn en dat de kinderen zich ook aan jouw regels moeten houden (mits niet oneerlijk). Dat gaf mij het gevoel dat ik niet langs de zijlijn sta, maar er middenin. Als hij de enige is die zijn kinderen mag corrigeren, dan gaat het geheid mis. Op school moeten ze ook luisteren naar een juf namelijk en haar regels komen ook niet altijd overeen met de regels bij welke ouder dan ook. Zorg dat je wel je eigen dingen blijft doen, evt op de dagen dat de kinderen er zouden zijn. Sluit ze niet buiten. Dit verlies je gegarandeerd. Je hebt nog de helft van de tijd samen met je vriend. Dat valt best te regelen. Onthoud dat als de scheiding rond is, dat je dan duidelijkheid hebt, ook over de omgangsregeling / het co-ouderschap. ook de ex moet zich daaraan houden. Hij / jullie niet alleen. Hou echter terdege rekening met een manipulatieve ex. Ik mag het niet hardop zeggen, maar soms begin ik bijna te snappen dat er (meestal) mannen zijn, die hun ex wat aandoen. Want er zitten krengen tussen....

2) Accepteer je bij voorbaat de kinderen al niet. Wees dan zo eerlijk en stop ermee. Je vriend zit in een rotpositie. Hij is in gevecht met zijn ex, wil zijn best doen voor de kinderen, maar ex dwarsboomt hem en hij heeft een vriendin die hem niet kan steunen omdat ze de kinderen niet kan (of wil) accepteren). Kinderen hebben stabiliteit nodig. Als je al je twijfels hebt, zorg dan dat je niet in het leven van de kinderen komt. Stel dat ze jou wel aardig vinden en jij trekt er over x tijd de stekker uit, moeten ze weer iemand missen. Het laatste waar je vriend op zit te wachten is nog een strijd, dus een jaloerse vriendin die aandacht eist. (wat overigens niet betekent dat er geen aandacht voor jou hoeft te zijn. Want dat moet wel degelijk. Er zijn echter genoeg nieuwe vriendinnen die "jaloers" zijn, omdat de tijd en kosten die gaan zitten in een rechtzaak tegen de ex en voor (!!) zijn kinderen niet kunnen / willen accepteren.

**Geplaatst**: 10-07-13 17:35

Geplaatst: 10-07-13 17:35

ik zou de relatie verbreken..Het is zeer "pijnlijk" ee stiefmoeder te hebben die je niet wilt en niks van je moet hebben..heb nu al medelijden met de kinderen als je deze relatie doorzet

**Geplaatst**: 10-07-13 17:39

Re: Co-ouderschap zonder kinderwens. Adviezen gevraagd.

Geplaatst: 10-07-13 17:39

Helemaal eens met bovenstaande reacties, hoe moeilijk ook. De kinderen zullen -en moeten- altijd voor gaan op de relatie. Als je dat niet kunt is het voor iedereen het eerlijkste om de relatie te verbreken. Kinderen voelen haarfijn aan wanneer iemand hen niet ziet zitten. Dat moet je hen niet aan doen.

**Geplaatst**: 10-07-13 17:46

Geplaatst: 10-07-13 17:46

Ik heb zo'n stiefmoeder (die later wel een kind heeft gekregen met mijn vader).
Ondanks dat ik enige tijd bij hen heb gewoond, heb ik mij nooit echt welkom gevoeld.
Zij vertelde later ook: "ik heb gekozen voor je vader, niet voor zijn kinderen/verleden".

Nu, jaren later is er geen 1 (klein)kind over (behalve die van hen samen) waar ze goed contact mee hebben.

**Geplaatst**: 10-07-13 17:47

Geplaatst: 10-07-13 17:47

Ik wil zelf ook geen kinderen en zou deze relatie dus verbreken. Hoe moeilijk dat ook zal zijn, ik zou niet gelukkig kunnen zijn als ik 50% van de tijd kinderen om mij heen heb die niet van mij zijn en die ik ook niet wil...

Ik denk dat je goed moet afvragen wat je belangrijker vind, die liefde mét kinderen of geen liefde maar ook geen kinderen.

**Geplaatst**: 10-07-13 17:48

Geplaatst: 10-07-13 17:48

Brainless schreef:
Ik heb zo'n stiefmoeder (die later wel een kind heeft gekregen met mijn vader).
Ondanks dat ik enige tijd bij hen heb gewoond, heb ik mij nooit echt welkom gevoeld.
Zij vertelde later ook: "ik heb gekozen voor je vader, niet voor zijn kinderen/verleden".
.

@ TS, zou jij straks, als de kinderen volwassen zijn, willen horen dat je zo'n stiefmoeder was? Denk dat dit (helaas dat Brainless het heeft moeten meemaken) een hele wijze les is!

**Geplaatst**: 10-07-13 17:51

Geplaatst: 10-07-13 17:51

Eens met Kiki. Ben zelf kind van gescheiden ouders en niets doet een kind meer pijn dan ineens een nieuwe vriend/vriendin van je ouders in huis te hebben. Als diegene dan ook nog uitstraalt dat je als kind maar lastig bent en hun nieuwe relatie in de wegstaat (met andere woorden, kind ga eens weg ik wil alleen zijn met je vader/moeder), dan is dat voor het kind vreselijk.

Ik zou als ik jou was de relatie on hold zetten en even afstand nemen.

**Geplaatst**: 10-07-13 17:55

Re: Co-ouderschap zonder kinderwens. Adviezen gevraagd.

Geplaatst: 10-07-13 17:55

Aanvulling op Brainless: mijn moeder heeft dit als kind ook meegemaakt. Haar echte moeder overleed, na een jaar kwam een nieuwe vrouw in huis die niet van kinderen & honden hield. Vader heeft er toen voor gezorgd dat mijn moeder au pair werd in Londen met haar 18 jaar en haar broertje van 15 ging zelfs naar een pleeggezin! Hond naar het asiel...

Hoe kán je dat eisen als vrouw (en dit als vader vervolgens doen??)

**Geplaatst**: 10-07-13 17:55

Geplaatst: 10-07-13 17:55

oh wat een lastige situatie, TS...bah.

Ik heb geen idee wat ik zou doen. Gezien ik mijn keuzes meestal met m'n hart maak en niet met mijn hoofd, zou ik in dit geval een hele, hele harde dobber hebben. Even afgezien van de evt pijn van de kinderen; je zult altijd je man moeten delen. Ik weet niet of ik dat zou willen.

wil je ontzettend veel geluk & wijsheid wensen ...!

**Geplaatst**: 10-07-13 17:58

Geplaatst: 10-07-13 17:58

Kinderen krijgen meer mee van de hele situatie dan je in de gaten hebt. Ik ben zelf kind van gescheiden ouders en ben zelf een gescheiden (en hertrouwde) moeder... Mijn huidige man is ook het kind van gescheiden ouders en ook hij kreeg een stiefmoeder die niet op hem zat te wachten. Geloof me, dat brengt schade toe die de rest van je leven kan doorwerken!

Als je voor je vriend kiest, krijg je de kids er bij of je wilt of niet. If you can't take the heat, get out of the kitchen!!!

**Geplaatst**: 10-07-13 18:04

Geplaatst: 10-07-13 18:04

Je zit met een moeilijke keuze, meeste tips zijn al gegeven. Alleen er is nu al ruzie en de co-ouderschap is nog niet eens geregeld. Als dit nu al niet lekker loopt blijft het een vecht-ouderschap. 2 ouders die het niet eens zijn met de start, zullen veel zeilen moeten bijzetten om het wel eens te worden. En zo te horen is het al een vechtscheiding.

Het verstandigste is vriendschap met of zonder ontbijt houden. Laat hem aub eerst zijn eigen problemen de kop bieden, hij heeft de tijd nodig om dingen te verwerken.
Ook blijf je als nieuwe partner altijd er tussen staan, en voor 1 partij doe je het toch nooit goed.

Ik ben toen met co- ouderschap uit elkaar gegaan, in goede harmonie gegaan, jaren daarna ook. Tot 1 partner moeilijk ging doen. Relatie met ex naar de knoppen, kind er dus als nog tussen in. Gevolg mijn huidige partner stond tussen de situatie in. En die was dus niet de gene die moeilijk deed, zelfs nu mijn zoon volwassen is doet/regelt hij nog erg veel voor zijn stiefzoon.

Mocht je wel voor de relatie met kinderen kiezen, laat aub aan de kinderen over hoe ze jou noemen. Geef ze de keuze, mijn zoon zegt nu regelmatig mijn vader (het is dus stiefvader) tegen andere mensen. Maar noemt hem normaal wel bij de voornaam.

Ik wens je de komende tijd veel sterkte toe, ook jij heb dit nodig. Zet het vlammetje in de waakstand en probeer af te wachten.

**Geplaatst**: 10-07-13 18:06

Geplaatst: 10-07-13 18:06

Lastige situatie, en toch ga ik mee met de rest.

Niet helemaal vergelijkbaar, maar mijn vader is na de scheiding (die nog niet eens rond was) begonnen met een relatie met een vriendin van hem. Zij kwam vrij snel ookal in huis wonen. Ook zij kon mij niet waarderen (mijn 2 oudere zussen zijn vanwege haar al gelijk uit huis gegaan) Ik kon toen nog niet op mijn eigen benen staan en heb verplicht nog een jaar bij ze gewoond. Het was een hel van een jaar...

Inmiddels heeft zij dan ook een wig gedreven tussen mij en mijn vader. Ik woon ook niet meer thuis en met wat moeite woon ik nu op mijzelf en heb ik vrijwel geen contact meer met mijn vader.

Niet helemaal vergelijkbaar, maar je kunt wel zien dat kinderen inderdaad het haarfijn kunnen aanvoelen en je vriend/de vader er later misschien de dupe van word.

**Geplaatst**: 10-07-13 18:08

Geplaatst: 10-07-13 18:08

Ik zit in een scheiding die nu al 6 jaar loopt, verwacht dan ook niet dat het snel oplost. Kun jij willen maar als het niet goed verloopt is die termijn echt niet vreemd. Reken iig op jaren/
Heb je daar zin in? Waar sta JIJ dan in het hele verhaal?

Ik denk dat anderen gelijk hebben, voor jouzelf en voor de kinderen: verbreek de relatie. Je bent in het begin van jullie liefde al totaal het tweede plan en bij co-ouderschap blijf je dat, of je nu wilt of niet. Zij zal altijd een aandeel zijn in jullie leven (ook al zit ZIJ daar misschien ook totaal niet op te wachten).

**Geplaatst**: 10-07-13 18:13

Re: Co-ouderschap zonder kinderwens. Adviezen gevraagd.

Geplaatst: 10-07-13 18:13

Ik kan me wel voostellen dat je het een en ander niet ziet zitten

**Geplaatst**: 10-07-13 18:17

Geplaatst: 10-07-13 18:17

Dankzij mijn geweldige stiefmoeder die wel haar kinderen wilde van een andere kerel, maar niet de kinderen van haar nieuwe man hebben mijn 4 broers en zussen geen contact meer met onze vader, en is mijn jongste broertje aan de drugs gegaan, flinke overdosis gehad en heeft nu psychische problemen. Zij waste onze kleren niet, kookte niet voor ons en negeerde ons aan de lopende band. De keren die ze wel enigszins aardig deed zijn op een hand te tellen maar wij hebben ons behoorlijk verwaarloosd en achtergesteld gevoeld.

Als je niet voor kinderen wilt zorgen, neem ze dan ook niet, en heel zeker niet de kinderen van een ander!

**Geplaatst door de TopicStarter** : 10-07-13 18:18

Geplaatst door de TopicStarter : 10-07-13 18:18

Beste allemaal,

Dankjulliewel voor alle reacties en jullie verwoorden stuk voor stuk de interne dialoog die inmiddels al een paar weken in mij gevoerd wordt. Ik zou er een moord voor doen om in de toekomst te kijken.

Ik ben geen overtuigde kinderhater en ik zal hem ook niet vragen om te kiezen tussen mij en de kinderen, als dat de keuze moet zijn, dan trek ik mijzelf terug omdat dit simpelweg geen keuze is. De kinderen die zijn er en zullen er altijd blijven.

Ik heb de kinderen dan ook nog niet ontmoet, juist omdat ik hen wil beschermen. De kinderen vertonen op dit moment gedrag waar ik mij zorgen over maak. Zelfs zonder mij zijn zij het kind van de rekening. De situatie is zo dat zij weinig stabiliteit hebben en veel ruzie meemaken. Voor hen is de situatie stressvol genoeg zoals hij is. Ik wil hier niet als derde volwassene op dit moment bijkomen omdat ik het gevoel heb dat het voor hen dan nog ingewikkelder gaat worden. Ik wil hen pas ontmoeten als de situatie aan alle kanten is gestabiliseerd, zodat zij in alle rust kunnen wennen. Ik ben van mening dat deze twee kinderen op dit moment vooral gebaat zijn bij rust en regelmaat. Iets wat ze op dit moment niet hebben.

Maar voor mij en mijn vriend is er op dit moment ook geen rust. Want het verschil tussen hoofd en hart is groot, ook bij hem. Hij wil heel graag dat co-ouderschap, maar de prijs is heel hoog en hij zit daar zelf ook behoorlijk vast mee. Er hangen een aantal zwaarden van Damocles boven zijn hoofd (zie OP) en een ex die bijna wekelijks dreigt hem de kinderen te ontzeggen maken het er niet makkelijker op. Ik vraag me af (en die vraag zou ik mijzelf ook stellen als hij een willekeurige vreemdeling was) of je het zou moeten willen.

En dan ikzelf. Mijn vriend verwacht in deze niets van mij en dat is fijn. Zelf kom ik niet verder als dat ieder zijn eigen woonruimte heeft (maar ja, daar zit een probleem) en dat we de tijd verdelen (waar het mij best gezellig lijkt om de weekenden met de kinderen door te brengen). Of zijn er andere mogelijkheden? Voor hem en voor mij?

**Geplaatst**: 10-07-13 18:19

Geplaatst: 10-07-13 18:19

Ondanks dat ik weinig/geen contact heb, gun ik mijn vader absoluut een (nieuwe) relatie.
Het is niet dat ik haar (ook vroeger niet) als indringer/vervanger zag.
Maar het was heel duidelijk (en nu ik ouder ben en ik kijk terug op die tijd) dat zij niet op ons zat te wachten.
Ondanks dat ze (helemaal in haar ogen) veel voor ons heeft gedaan.
Je merkte aan meerdere dingen dat ze ons liever niet in huis had.
Ik heb daar nooit een Thuis gevoel gehad, voelde mij meer te gast bij hen.

Als ik iets niet goed deed zei ze rustig: als je niet luistert/doet wat ik zeg/vervelend blijft, dan mag je voorlopig niet meer in mijn huis komen. Dan breng ik je nu nog terug naar je moeder.
Zij deed ook altijd de leuke dingen met mijn vader (vakantie/dagje weg) omdat zij al genoeg alimentatie aan mijn moeder betaalde.

**Geplaatst**: 10-07-13 18:20

Re: Co-ouderschap zonder kinderwens. Adviezen gevraagd.

Geplaatst: 10-07-13 18:20

@TS
Je kan pas (denk ik) integreren in zijn nieuwe situatie als deze volledig geregeld is en goed loopt.
Dan pas kunnen jullie bekijken hoe jullie relatie daar in past qua gezamenlijke tijd.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 10-07-13 18:23

Geplaatst door de TopicStarter : 10-07-13 18:23

BlueStar schreef:
Je zit met een moeilijke keuze, meeste tips zijn al gegeven. Alleen er is nu al ruzie en de co-ouderschap is nog niet eens geregeld. Als dit nu al niet lekker loopt blijft het een vecht-ouderschap. 2 ouders die het niet eens zijn met de start, zullen veel zeilen moeten bijzetten om het wel eens te worden. En zo te horen is het al een vechtscheiding.

Het verstandigste is vriendschap met of zonder ontbijt houden. Laat hem aub eerst zijn eigen problemen de kop bieden, hij heeft de tijd nodig om dingen te verwerken.
Ook blijf je als nieuwe partner altijd er tussen staan, en voor 1 partij doe je het toch nooit goed.

Ik ben toen met co- ouderschap uit elkaar gegaan, in goede harmonie gegaan, jaren daarna ook. Tot 1 partner moeilijk ging doen. Relatie met ex naar de knoppen, kind er dus als nog tussen in. Gevolg mijn huidige partner stond tussen de situatie in. En die was dus niet de gene die moeilijk deed, zelfs nu mijn zoon volwassen is doet/regelt hij nog erg veel voor zijn stiefzoon.

Mocht je wel voor de relatie met kinderen kiezen, laat aub aan de kinderen over hoe ze jou noemen. Geef ze de keuze, mijn zoon zegt nu regelmatig mijn vader (het is dus stiefvader) tegen andere mensen. Maar noemt hem normaal wel bij de voornaam.

Ik wens je de komende tijd veel sterkte toe, ook jij heb dit nodig. Zet het vlammetje in de waakstand en probeer af te wachten.

Dankjewel voor dit antwoord! Dit is een reactie waar ik heel veel waarde aan hecht, juist omdat je aan de andere kant van de situatie hebt gezeten. Het ruziemaken maakt mij zorgen. Voor de kinderen (want delen van hun gedrag kan ik zeer goed begrijpen), maar ook voor mijzelf. Want zowel zij als ik zullen hier tussen blijven zitten. En dan kan ik nog voor mijzelf kiezen....

Nomineer dit bericht ×